پاورپوینت کامل تنها راه مروی بر زیارت حضرت صاحب الامر «عج»(۵) ۵۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تنها راه مروی بر زیارت حضرت صاحب الامر «عج»(۵) ۵۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تنها راه مروی بر زیارت حضرت صاحب الامر «عج»(۵) ۵۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تنها راه مروی بر زیارت حضرت صاحب الامر «عج»(۵) ۵۷ اسلاید در PowerPoint :

۲۸۹

(

اشاره:

با این نوشته شهود و باور همیشگی خود را به حقّ نیّت و پایداری امام عصر باز خوانی می کنم و فریاد
می کشم:

تو آن گل بی عیب و نقصی که به آمدنت وعده الهی داده شده است و در ازای غیبت و سختی و دوری
هیچ گونه تردید و شکی بر اندام سترگ باور من نمی تواند بتند؛ زیرا من از جهل به تو و جایگاه تو پناه
آورده ام .

و به فرهنگ انتظار دست یافته ام . من می دانم که با نگاه به چشم انداز ظهورت باید آماده باشم و گام های
خود را در راستای طلوع ظهور، استوار سازم و ناصر و یاور تو باشم.

من با صدایی به بلندای تاریخ و همراهی و سرپرستی او – که ذخیره خدا بر یاری دین و عزّت مؤمنان و
انتقام گیرنده از منکران و منحرفان است – را فریاد می زنم و در سایه چنین حصور و شهود سرشاری سیر
و جود خود را در بیکرانه گستره معرفت و محبّت به ولایت تو احساس می کنم. درمی یابم که پذیرفته
شدن اعمال و پاکی و رشد رفتار، افزایش نیکی ها و نابودی زشتی هایم، همه در همراهی تو و تنها با تو
بودن ریشه دارد.

۱ – و اشهد انّک الحقُّ الثّابت الدی لا عیب فیه

گواهی می دهم بر این که تو حقّ پایداری و هیچ عیبی بر تو روا نمی باشد.

این فراز از دعا جریان معرفتی ما را به درودها و سلام ها «سیر» می دهد و به همراه خود «نظر» و درنگِ
راهیاب را؛ با خود گسیل و به آستانه حضور و «شهود» و آگاهی رهنمون می کند.

هر چه آستانه وجودی ما از «تسلیم» و «سلام»ها بیشتر بهره مند باشد؛ حضور و آگاهی ما و شهود و
شهادت ما از افق بلند و بالنده تری برخوردار خواهد شد.

آنانی که سعه وجودی خویش را از تنگناها و تاریکی رهانیده اند و خودِ خویش را از دست نداده اند. و
نباخته اند، به عشق و ایمان بار می یابند. همان لنگرگاهی که می تواند آن ها را از سرگردانی و گرداب ها پناه
باشد. همان کوثری که یا خیر و برکت های فراوان، از همه شرور و پستی ها؛ امن و امان خواهد بود.

«الذین خسروا انفسهم فهم لا یؤمنون»(۱)؛ آنانی که خودشان را از دست داده اند، هرگز به آستانه ایمان راه
نمی یابند».

«سعه ی وجودی» ما آستانه ی قُربِ بی کرانه ها را بر می تابد، در ساحل آرام خود سرود «سلام» را سر
می دهد و حضور و شهود «حقّ» را به انتظار می نشیند. چشم به راه «حقّ» که هم پایدار است و از تمامی
تزلزل ها به دور است. از تمامی باطل ها بر کنار است و هیچ نقصانی بدان راه نمی یابد.

این گونه است که با سلام و تسلیم خود به شهادت و شهود «حق» یار می یابد. اگر خودِ خود را زکف ندهد
و حفظ نماید و با حدود و سنّت های حاکم بر هستی نستیزد. و همراه و هماهنگ با قانون مندی های
حاکم بر خود و هستی باشد، به باور و عشق سرشار دست یافته است. همان عشقی که با سعه
وجودی اش تناسب دارد و نیاز حقیقی اوست . «هدی للمتقین»(۲)؛ دست یافتن به عشقی که سراسر
سعه ی وجودی ما را پوشش دهد و از سرگردانی ها و تاریکی ها رها سازد در گرو حفظ خودِ خودمان
است و در نیافتادن با حدود و مرزها می باشد.

آری، پیوسته حق با شما است و در شما است و از شما است و به سوی شماست و شما اهل حق و
معدن حق هستید؛ «والحق معکم و فیکم و منکم و الیکم و انتم اهله و معدنه»(۳)

امام باقر علیه السلام می فرماید:

لَیْسَ عِنْدَ اَحَدٍ مِنَ النّاسِ حَقٌّ وَ لا صَوابٌ وَ لا اَحَدٌ مِنَ النّاسِ یَقْضی بِقَضاءِ حَقٍّ اِلاّ ما خَرَجَ مِنّا اَهْلَ الْبَیْتِ وَ اِذا
تَشَعَّبَتْ بَهُمُ الاُمُورُ کانَ الْخَطاءُ مِنْهُمْ وَالصَّوابُ مِنْ عَلِیٍّ»(۴)

درستی از علی علیه السلام است؛

۲ – وَ اَنَّ وَعْدَاللّهِ فیکَ حَقٌّ لا اَرْتابُ لِطُولِ الْغَیْبَه وَ بُعْدِ الاَمَد(۵)

نمی اندازد.

تو حقّی و وعده ی خالق هستی درباره تو حقّ است. تو چشم انداز خلقت دنیایی و آرزوی همه حق
جریان کرامت دنیا و آخرت به دست تو برآمده می شود؛ «تَرْزُقُنا بها کَرامَهَ الدُّنیا وَ الاخِرَهِ(۶) ؛ با دولت
کریمه حضرتش کرامت دنیا و آخرت را بر ما ارزانی فرما»

خداوند «رزق» کرامت دنیا و آخرت را با مشیّت خود در فرآیند فلسفه تاریخ تدبیر فرموده و بر تارک
هستی آذین بسته است. حال این ما هستیم که باید با تلاش خود بکاویم و بکوشیم و آن «رزق» را به کف
آریم و شاکر باشیم. آن گونه که برای راه اندازی تکنولوژی خود و برآورده شدن نیازهای خود «رزق» نفت
وانرژی اتمی را با کاوش و جست و جو به چنگ آوردیم.

به زودی آیات خود را از هر سوی جهان، در وجود خود مردم نشان می دهیم تا برای آن ها آشکار گردد که
«او حق» است؛ «سَنُریهِمْ آیااتِنا فِی الافاقِ وَ فی اَنْفُسِهِمْ حَتّی یَتَبَیَّنَ لَهُمْ اَنَّهُ الْحَقُّ»(۷)

امام صادق علیه السلام می فرمایند:«منظور خروج قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) است که او حقّ است.

آن حضرت زمین را پر از قسط و عدل و نور خواهد کرد؛ همان گونه که پر از ظلم و جور و بدی شده
باشد؛«یَمْلأُ الاَرْضَ عَدْلاً وَ قِسْطا وَ نُورا کَما مُلِئَتْ ظُلْمَا وَ جَوْرا وَ شَرَّا»(۸)

انحراف و انحطاط تندتر می شود؛ زیرا غیر معصوم بر همه راه آگاه و از تمامی جلوه ها آزاد نیست.

از این رو در روایات، گزارشِ دوران غیبت امام علیه السلام را به دست می آوریم؛ که زمین دچار ظلم و جور
گسترده می شود و پس از آن جلوه های حقّ طلوع خواهد کرد. و در این وعده الهی هیچ تخلّفی راه
نمی یابد و هیچ شائبه ای آن را بر نمی تابد؛ گرچه دوران غیبت و زمان هجران طولانی گردد. این خواست
و مشیّت خدا است و مشیّت های خدا هماهنگ و همگراست. اگر مردمان و مهدی باوران
«تغییراتش»(۹) دهند – خودشان را دگرگون کنند – و به اندازه ی لازم به بلوغ اجتماعی رسیده، اضطرار
به حجّت و ولیّ خدا را باور کنند، راهیاب گشته اند و به آستانه ی قربِ موعود و فرج آن نایل شده اند،
ولی اگر در این کوتاهی نمایند و در جهت تعجیل فرج، تکثیر انصار و نزدیکی زمان ظهور اقدامی نکنند،
ظلم فراگیر، قسط و عدل را فریاد خواهد زد و دست مشیّت الهی با پس زدن سیاهی ها، صبح قریب و
فرج آن عزیز را به ثمر خواهد رسانید.

من چرا و چگونه میتوانم شک بورزم و طول غیبت اش را و درازای مدتش را بهانه شک خویش سازم؟
آخر مگر نه آن است که هر چه هست از کوتاهی و کم همّتی ما و از نابالغی و عدم درک اضطرار ما به
حجّت و ولیّ خدا است؟

آری! وعده ی خدا درباره تو حق است و تو خواهی آمد و بساط ظلم و جور با دستان بر خیر تو برچیده
خواهد شد؛«انّ الله لا یخلف المیعاد(۱۰)؛ همانا خداوند هیچگاه از وعده ی خویش تخلّف نمی ورزد».

۳ – وَ لا اَتَحَیَّرُ مَعَ مَنْ جَهِلَکَ وَ جَهَلَ بِکَ.

و سرگردان نیستم همراه با کسی که نادان به وجود تو و نادان به مقام تو است.

آنانی که پیوسته زمزمه هماهنگی و همراهی و همدلی با حقایق و سنّت های حاکم بر هستی را سر
می دهند، از جهل و سرگردانی به دور می مانند و به نور راهیاب می شوند؛ زیرا سرود خوش «اللهم عرفنی
نفسک فانّک اِنْ لم تُعَرِّفْنی نَفْسَک لَمْ اَعْرِفْ نَبِیَّک، اللهم عرفنی رسولک فانّک ان لم تعرفنی رسولک اَعْرِف
حجتک اللهم عرفنی حجتک فانک ان لم تعرفنی حجتک ظلمتُ عَنْ دینی(۱۱)» را با جان خویش سر می دهند
و معرفت خدا، رسول خدا را و حجّت خدا را در یک چرخه نظام مند فکری – اعتقادی می بینند و
می طلبد. این هستی بی حاکم نمی تواند باشد و این روابط پیچیده موجود در هستی بدون ضوابط و قانون
نیست. حاکم قانونگذار فرستاده خود را برای ارایه قوانین و اجرای آن می فرستد حجّت خدا آن مسیر را
ادامه می دهد. اگر چنین نباشد هستی بدون سکانّ دار می ماند، و با نبود کانونِ قانونمندی و «مدار
دهر»(۱۲) و «نوامیس عصر»(۱۳) نابودیِ زمین همه ساکنان آن قطعی رحمتی است.

(۱۴)

بودن را نشان گرفته اند.

چنین است که من خودم را در سایه عنایت و هدایت تو – ای ولیّ خدا- یافته ام و اگر تو و عنایت تونبود
گم شده بودم و گمراه.

«ظلمتُ عن دینی»ضال، گم شدن و گمراه شدن را پیوسته بهم دارد؛ از همین روست که در قرآن هم
می خوانیم «اَلَّذین خسروا انفسهم فهم لا یؤمنون؛ آنانی که خودشان را می بازند و از دست می دهند؛ هرگز
ایمان نمی آورند»(۱۵) ایمان کبوتری است که باید روی آشیانه «وجود خود» بار یابد.

می زنند.

آن ها از سر جهل و نادانی با تو چه ها کردند و ندانستند با تو چگونه برخورد و رفتار بنمایند.ولی آنانی که
پیوسته فریاد زده اند «اسئلک ان تدخلنی فی جمله العارفین بهم و بحقهم»(۱۶) و خواسته اند که در گروه
معرفت یافتگان به «شخص» و «شخصیت» پاکان هستی و معصومین قرار گیرند، آنان و جایگاه آنان را
بشناسند، چگونه می توانند سرگردان و متحیّر باشند. آن ها به نور رسیده اند و به نور راه یافته اند، پس
سرگردانی برای آنان معنا ندارد.

۴ – مُنْتَظِرٌ مَتَوَقِّعٌ لاَیّامِکَ»

منتظر و چشم به راه تو و همواره متوقع دوران ظهورت می باشم.

من برای ظهور تو در حالت آماده باش به سر می برم . آماده باش و انتظار من «وقوع» دارد و واقع شده و از
«عمل و ثبات» برخودار است و این گونه فرهنگ بارها و بالنده را در سایه سار روایت های یافته ایم که بیان
می دارند: انتظار از جنس عمل است و بالاتر از عمل یعنی افضل اعمال.

من نه تنها در تو و جایگاه تو