پاورپوینت کامل استناد امامان به آیات;همراه با ابوذر ۱۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل استناد امامان به آیات;همراه با ابوذر ۱۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل استناد امامان به آیات;همراه با ابوذر ۱۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل استناد امامان به آیات;همراه با ابوذر ۱۹ اسلاید در PowerPoint :

۳۴

سالها از رحلت رسول اللّه (ص) گذشته بود. جامعه دگر شده بود و ارزشها و معیارها
دگر.

حاکمیت در جهت گسترانیدن سلطه و استوار سازی پایه های حکومت در بسیاری از معیارها و
ارزشها دگرگونیهایی روا داشته بود. کسان بسیاری در برابر این همه، سکوت کرده بودند
و نه تنها «حق خلافت» و «خلافت حق» را پاس نداشته بودند، بلکه دگرسانی ارزشها را
نیز پاس نداشته و در برابر آنچه بردین و آرمانها و آموزه های آن رفته بود، فریاد
برنیاورده بودند. با این همه، بودند کسانی که حق کشی و حق ستیزی حاکمیت را بر
نمی تابیدند و در برابر نارواییها و دگرگونیهای روا شده بردین و آموزه های آن،
فریاد می زدند. «ابوذر» از این گونه کسان بود. او که رسول اللّه(ص) بر راست گفتاری،
استوار گامی و گرانمایگی اش گواهی داده بود.(۱) با اندامی خرد، امّا روحی بزرگ،
فریادی رسا و شکوه زاد در برابر ستم گریها می ایستاد و علیه نابسامانی ها فریاد
برمی آورد. چنین بود که حضور او در مدینه، شهر پیامبر و دیار وحی ـ هر چند کوتاه ـ
برای حکومت تحمّل کردنی نبود. ابوذر در شام نیز آرام نبود، فریاد برمی آورد و
روشنگری می کرد و چون گزمگان حکومت او را از پراکندن کلام رسول اللّه (ص) منع
می کردند، با صراحت می گفت: «اگر خنجر بر گلویم نهید، قبل از آنکه رگ حیاتم را
ببرید، کلام پیامبر را فراز می آورم».(۲)

روزی مردی به دربار معاویه رفت و گفت: امروز ابوذر را دیدم که مردمان را گردآورده
بود و سخن می گفت. اکنون بدان، چون چنین شود شام را علیه تو می شوراند، یا شام یا
ابوذر.

معاویه در اندیشه شد، هم بازگرداندن ابوذر را روا ندید و هم سخت گیری بر ابوذر را،
معاویه از یک سوی از شماتت عثمان می هراسید که نتوانسته است ابوذر را ساکت کند و از
سوی دیگر، از مردم که شاید با سخت گیری سر برآورند و شورش کنند.

از این روی، چنین اندیشید که او را برای جنگ به دیاری دور دست روانه کند و بدین
سان، خود را از دغدغه فریادها و روشنگریهای وی برهاند، پس او را فرا خواند. ابوذر
آمد. معاویه در میان جمعی از جمله ابو درداء، شداد بن اوس و عباده بن صامت ضرورت
فتح «قبرس» را طرح کرد و از آنان همی خواست تا در ضمن لشکری بدان سوی گسیل شوند.

ابوذر، نه به معاویه ارجی قایل است و نه جایگاه او را مشروع می داند؛ امّا در برابر
این پیشنهاد به همراهان گفت: ما به جهاد در راه حق فرا خوانده شده ایم، یک روز در
راه خدا ماندن از هزار روز در راه دیگری برتر است، اکنون جز پذیرش حضور در این نبرد
ما را روا نیست. بدین سان، با تنی چند از صحابه که در آن مجلس بودند، آمادگی خود را
برای رفتن همراه نظامیان برای فتح «قبرس» اعلام کردند.

معاویه فرماندهی سپاه را به «عبدالله بن قیس» که هم پیمان «بنی خزاره» بود وانهاد و
بدین سان، لشکر سامان یافت.

کشتی ها آماده شدند، فرمانده فرمان حرکت را صادر کرد، پاروها به کار گرفته شد و
کشتی ها راه افتاد، نیروی دریایی سپاه اسلام، سینه امواج خروشان دریا را می شکافت و
آرام آرام پی