پاورپوینت کامل ارزش از یاد رفته انتقاد(۲) ۴۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ارزش از یاد رفته انتقاد(۲) ۴۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ارزش از یاد رفته انتقاد(۲) ۴۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ارزش از یاد رفته انتقاد(۲) ۴۱ اسلاید در PowerPoint :

۸

در شماره قبل از آیه شریفه داستان خلقت انسان و اعتراض و انتقاد فرشتگان به این کار
نتیجه گرفتیم که انتقاد نه تنها امری مذموم و زشت نیست، بلکه حقی است که خداوند به
همه بندگان داده است و باید کاری کرد تا با فراهم ساختن زمینه انتقاد و سرباز نزدن
از جواب، پاسخ مناسب دریافت شود و در آخر انتقاد را پشتوانه ای استوار و آن را موجب
اتحاد و هم دلی دانستیم و در این شماره بحث را پی می گیریم.

۹ ترس از انتقاد

کسی که کار او بر اساس منطق نباشد از انتقاد می ترسد، زیرا کار خود را سست و لرزان
می بیند. مانند تار عنکبوت که با اندک برخوردی از بین می رود.

دولت و حکومتی که پوشالی باشد و با ظاهر سازی، زور، فشار و کشتار، قوام و دوام
داشته باشد، بسان کاخی است که بر پایه خاک روان، بنا شده و هیچ اساس محکمی ندارد
و ترس این می رود که با کوچکترین حرکتی ویران و نابود گردد و لذا این دولت به
انتقاد، به عنوان ابزار ویرانگر و خانمان سوز می نگرد و با آن ستیز و جنگ می کند.
در واقع در این فضا، انتقاد نقش برنده ترین و مخرب ترین سلاح را به خود می گیرد.
براندازی حکومت پوشالی، با درگیری شاید سخت و یا راه پر مشقت و طولانی باشد، امّا
اگر انتقاد مجال به میدان آمدن پیدا کند به طرز اعجاز آور و عجیب و سریعی آن حکومت
را از بیخ و بن برمی آورد و به اقیانوس نیستی می افکند. بنابراین، انتقاد می تواند
سازنده و یا مخرب باشد و یکی از اموری که می تواند نوع انتقاد را تعیین کند، اساس و
پایه حکومت و یا هر منصب و مقامی است به این معنا که اگر پایه حکومت روی منطق
استوار باشد، انتقاد، موجب تکامل، رشد و بالندگی است و گرنه، انتقاد خطرناکترین
اسلحه محسوب می شود و از این رو، حاکمان نیز دو نوع به انتقاد می نگرند: حاکم باطل
به انتقاد به چشم ابزار خطرناک نگاه می کند و حاکم حق آن را برای رشد و تکامل
اجتماعی، ابزاری لازم و ضروری می داند.

۱۰ ـ تشویق و حفظ نهاد انتقاد

از اینکه خداوند برای ملایکه این صحنه را به وجود آورد و زمینه انتقاد و اعتراض
آنها را فراهم کرد می آموزیم که هر جریان سازنده باید مورد حمایت و تشویق قرارگیرد
تا موجب رو آوری افراد به آن شود.

از آنجا که انتقاد به شتاب و روند حرکتهای اجتماعی کمک شایانی می کند، جریان انتقاد
برای زندگی اجتماعی ضروری است، زیرا جریانها و کارهای سست و بی اساس را از بین
می برد و مانع رشد ناصحیح و بی رویه آنها می گردد. از طرفی اگر فردی که کاری را
انجام می دهد، احساس کند کار او مورد نقد و بررسی واقع می شود در سامان دادن آن دقت
بیشتری می کند و تمام کوشش و تلاش خود را در راه استوار سازی آن به کار می گیرد و
از مشورت و بررسی کامل دریغ نمی کند و لذا با توجه به نقش سازنده انتقاد، لازم است
دولت مردان بیش از هر چیز به تقویت نهاد انتقاد و بنیه انتقاد گران بپردازند،
البته هر کاری انتقاد مناسب خویش را دارد که ارزش، اهمیت، رتبه و درجه بندی انتقاد
با خود آن کار سنجیده می شود و از آن جایی که دولت همه امور را زیر چتر حمایت،
نظارت و دخالت خویش دارد و خود در رأس همه کارهاست انتقاد از آن هم، دارای ارزش
ویژه و مرتبه برتر خواهد بود، بنابراین با این که ما منتقدانی اجتماعی، علمی و
ادبی داریم، ولی انتقادگران سیاسی همواره از رتبه بالاتری برخوردار می باشند.

دولت همچنان که در جهت حفظ و دفاع از خود می کوشد، می بایست حفظ و تداوم جریان
انتقاد را نیز مورد نظر جدی قرار دهد و آن را از گزند حوادث دور نگه دارد و نگذارد
چراغ انتقاد به خاموشی گراید، زیرا افتادن مشعل انتقاد و بسته بودن دهان انتقاد
کننده گان دوست و دلسوز، موجب رونق محفل مخالفان خواهد شد.

با توجه به مطالب یاد شده، می توان گفت: دولت اسلامی در برابر «نهاد انتقاد» پنج
وظیفه مهم را عهده دار است .

۱ ـ رفع موانع و عدم ممانعت از انتقاد.

۲ ـ آگاه ساختن مردم نسبت به حق انتقاد.

۳ ـ فراهم ساختن زمینه بروز و ظهور انتقاد.

۴ ـ پاسخ دادن به انتقاد نقادان.

۵ ـ حمایت و تقویت بنیه سازمانهای انتقاد کننده و حفظ و تشویق آنها بر این کار.

اینها از اصول و وظایف اولیه دولت اسلامی است، به گونه ای که می توان یکی از
بارز ترین نشانه های جامعه اسلامی را پرورش انتقاد گران سطح عالی و زبردست در
رشته های گوناگون دانست و دولت باید برای شناخت بهترین آثار و گفتار نقادان جشنواره
برگزار کند و با دادن جایزه و نشان لیاقت، آنان را چشم و چراغ ملت معرفی نماید و در
این فضاست که جریان چاپلوسی، تملق، مدح و ثنای ناروا، از بین می رود و از سرچشمه،
بسته می شود و انسانها رشد و ترقی خود را در ابراز لیاقت و ابتکار و نوآوری و کار و
کوشش می بینند و آنگاه است که «انجمن منتقدان» به موقعیت ممتاز خویش می رسد.

۱۱ـ انتقاد، جنگ حرف با حرف

بین انتقاد و عیب جویی مرز دقیق و لغزنده ای است، فرد عیب جو به دنبال یافتن عیب و
نقص دیگران، حرکت می کند، خوبیها و کمال آنان را به نظر نمی آورد و تمام مقصد او
این است که شخصیت طرف را بشکند و او را از بین ببرد و به خاطر حسادت و کینه توزی به
اشکال تراشی و دشمنی می پردازد، چون خراب کردن و از بین بردن آبروی اجتماعی و شخصیت
طرف، هدف عیبجوست، پس او دیگر به رفع عیب و نقص نمی اندیشد، بلکه تمام هدفش، یافتن
چاهی است که شخصیت طرف را درآن افکند و از بین ببرد.

انتقاد گر به دنبال حقیقت و رفع عیب و نقص از کارها و شخصیت هاست و هدف او نشان
دادن و باز کردن راه رشد و تکامل است و اگر حقیقت برای او روشن شود با انصافی که
دارد، قانع می شود و دیگر به دنبال کوشش ناجوانمردانه برای از بین بردن طرف نخواهد
رفت.

و در این باره، فرمایش بسیار لطیفی از علامه طباطبایی(ره) بیان شده است که ایشان
مطلبی را از شیخ صدوق(ره) نقد و بررسی و بر آن اشکال کردند، یکی از حاضران تصور
کردند که این بیان نقص بر شیخ صدوق است، در این هنگام علامه جمله ای بسیار جاذب و
جالب بیان داشتند که در آثار و شرح حال ایشان آورده نشده است ایشان
فرمودند: «انتقاد، جنگ حرف است با حرف و نه شخص با شخص».

این جمله رساترین و زیباترین مطلب، در باب تعریف انتقاد و جداسازی آن از عیب جویی
و غرض ورزی بدخواهان است و از آداب و نکات دقیقی است که انتقاد