پاورپوینت کامل رقص آرامش ۲۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل رقص آرامش ۲۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل رقص آرامش ۲۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل رقص آرامش ۲۲ اسلاید در PowerPoint :

۲۲

بزرگ بود. خیلی بزرگ! اُبهتی داشت، امّا آرامش نمی داد. این اولین فکری بود که به
ذهنش راه یافت. می خواست جلو نرود و از همان جا برگردد. برگردد و باز هم سرگردانی!
امّا این بار نه دلش، که حس کنجکاویش گفت: «برو جلو، این همه خرج کرده ای».

آن همه خرج کرده بود و از راهی خیلی دور آمده بود تا گمشده اش را پیدا کند، امّا
آنجا هم نبود.

رفت جلو. راهنما مثل ماشینی که برای کاری برنامه ریزی شده باشد، شروع کرد: «۳۸ متر
طول دارد، ۹ متر عرض. ساخت آن به پیش از هزار و صد سال پیش برمی گردد. وزن آن …».

ساختِ آن! با خود گفت: «چه فرق می کند، امروز، یا هزار و صد سال پیش. این را هم
خودمان ساخته ایم، ما آدمها هم چه موجودات عجیب و غریبی هستیم. خودمان می سازیم،
خودمان برایش عظمت و قداست می آفرینیم، خودمان ستایشش می کنیم، خودمان برای چگونگی
ستایشش قاعده و قانون می نویسیم و آخر سرهم خودمان برای کسانی که نپرستندش مجازات
مرگ تعیین می کنیم. آن وقت … آن وقت خودمان، با دستهای خودمان، خودمان را در پای
بتها که خودمان همه چیزش را ساخته ایم قربانی می کنیم … .

«… برای ساختن این مجسمه ده ها هنرمند، ده ها سال زحمت کشیده اند. درختی که بتواند
چوب لازم را برای این مجسمه در اختیار هنرمندان مجسمه ساز قرار دهد، در کشور چین
وجود نداشت. نمی توانستند با به هم پیوستن الوارهای متفاوت مجسّمه بودا را بسازند.
باید درختی می یافتند که طول و عرض مورد نیاز این مجسمه بزرگ را داشته باشد.

در آن روزگار، ده سال طول کشیده است تا با سُردادن تنه عظیم چنین درختی بر روی یخ،
این مجسمه را به اینجا آورده اند و …».

ماشین راهنما هنوز کار می کرد و برنامه اش تمام نشده بود.

با خود فکر کرد، حتماً درخت بزرگی را که دو هزار سال عمر داشته است، کنده اند تا
این مجسمه ساخته شود.

ماشین راهنما بلندگویش را خاموش کرد و یک گوشه ایستاد.

یک نفر آمد و جلو مجسمه به خاک افتاد. بعد، پرتقالی را از درون کیفش برداشت و با
احترام جلو پای مجسمه بودا گذاشت و تعظیم کنان دور شد.

هزار سال بود که به این مجسّمه چوبی غذا می دادیم و با اینکه نمی خورد، باور
می کردیم که خورده است و دور می ریختیم و بازهم غذا جلو آن می گذاشتیم. خودمان باور
کرده بودیم که وقتی عقیده داریم می خورد، حتماً می خورد….

اشک توی چشمهایش حلقه زد. باز هم با خود اندیشید که خودمان می سازیم و … ای وای!
پس کجاست آن آرامش گمشده؟! این هم که دورغ بود.

مجسمه طلایی رنگ بودا، همچنان بزرگ و پر اُبهت و استوار ایستاده بود. گروه تازه ای
به دیدنش آمده بودند و ماشین راهنما دوباره کلیدش را روشن کرده بود.

تعداد ماشینهایی که برای تعظیم کردن، پرتقال گذاشتن و… برنامه ریزی شده بودند،
بیشتر شده بود ….

از معبد بودا بیرون آمد. به بلیط پاره شده ای که برای دیدن معبد خریده بود، نگاهی
کرد و گفت: «آرامش!»

چند قدمی رفت. پسرکی را دید که برای هدیه به مجسّمه بودا دسته گل های پلاستیکی
می فروخت. به درون خویش خزید: پس تو کجایی. با من حرف می زنی، امّا نیستی. به رفتنم
وا می داری، امّا مقصد را پنهان می کنی. هزار رنگ آفریده ای و به دنبال نا کجای
بی رنگ مرا می فرستی.

خسته شده بود از راه، از رفتن و نرسیدن، از دغدغه. ایستاد، امّا نمی خواست،
نمی توانست بایستد.

سعی کرد تا با مطالعه کتاب چهره هایی که از زیارت مجسمه برگشته بود