پاورپوینت کامل تجلی قرآن در ادب فارسی;اشارات قرآنی مثنوی معنری ۲۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تجلی قرآن در ادب فارسی;اشارات قرآنی مثنوی معنری ۲۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تجلی قرآن در ادب فارسی;اشارات قرآنی مثنوی معنری ۲۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تجلی قرآن در ادب فارسی;اشارات قرآنی مثنوی معنری ۲۸ اسلاید در PowerPoint :

۶۳

کتاب مثنوی معنوی مولانا جلال الدین محمد بلخی که از دیرباز مورد توجه دوستان و
علاقه مندان فرهنگ و ادب فارسی بوده، دارای داستانهای زیبا و جذابی است.

مولانا که حقایق هستی را با درک تیزبین و با وسعت خویش می دیده است، خواسته تا این
جوشش درونی را ابراز کرده، تشنگان وادی حقیقت را سیراب کند، خود نیز بیشتر از پیش
بشکفد، بنابراین بیانی لطیف تر و شیواتر از ترنم لغات و کلمات در قالب وزن های شعری
نیافت، چرا که حقیقت زیباست و ترنم دادن به آن بسی زیباتر و پرجلوه تر است، آنچنان
که از دیرباز خرد و کلان، دانشمند و عامی، مثنوی را به خوبی می شناسند و لطیفه هایی
شیرین و ابیاتی چند از آن را به یاد می سپارند.

در مثنوی، ابیاتی را می بینیم که شاید هیچ وزن و مشخصه ی عروضی نداشته باشند، اما
در عین حال در رساندن مفهوم و مطلب بسیار لازم و بجاست، چرا که مولانا نخواسته شعری
بسراید، بلکه کوشیده است راز و رمزی چند را بیان نماید و ما را به حقایقی که از
آنها فاصله گرفته ایم، نزدیک گرداند.

در بیان مقام و عظمت علمی مثنوی معنوی، عارفان اسلامی از آن به قرآن فارسی تعبیر
می کنند، زیرا بعضی از مسائل کلی قرآن را بیان کرده است و بعضی از ویژگیهای قرآن را
نیز داراست:

۱ـ همان گونه که قرآن با سوره ی فاتحه الکتاب آغاز می شود و تمام قرآن در آن سوره،
جمع می شود، مثنوی نیز در هجده بیت نخست تمام مثنوی را خلاصه می کند که بیت نخست و
هیجدهم آن را بصورت مثال می آوریم:

بیت نخست:

بشنو از نی چون حکایت می کند و ز جدائیها شکایت می کند

بیت هجدهم:

در نیابد حال پخته هیچ خام پس سخن کوتاه باید و السلام

۲ـ در شکل ظاهری مثنوی دقت و بررسی بسیار شده است. و در کلمه به کلمه ی آن وارستگی
و پیراستگی از جهت لفظ و معنی به عمل آمده است. این دقت و بررسی به صورت الهام بوده
است، نه اینکه کلمه به کلمه ابیات را کامل کنند. این مسأله نشان دهنده ی عظمت روحی
مولاناست.

ای علی که جمله عقل و دیده ای شمه ای واگو از آنچه دیده ای

۳ـ موضوعات مطرح شده در مثنوی دارای قاطعیت و حتمیت خاص خود است، و همانند قرآن
واقعیتی را بیان می کند که گریز و فراری از آن نیست:

هیچ گندم کشته ای جو بردهد دیده ای اسبی که کره خر دهد

گه گلست اندیشه ات تو گلشنی ور بودخاری تو هیمه ی گلخنی

هر نفس نو می شود دنیا و م بی خبر از نو شدن اندر بق

۴ ـ حسام الدین چلپی، نویسنده ی اشعار مثنوی که از مردان و نزدیکان مولانا بوده است
می گوید: من همیشه همراه و ملازم مولانا بودم که در بعضی اوقات در حال و هوای خاص
خود وارد می شد و ابیات مثنوی را که به صورت بالبداهه به وی الهام می شد، بیان
می کرد و من نیز می نوشتم.

برای شناخت بیشتر مثنوی و اشارات قرآنی آن، باید با آن مأنوس شد و قبل از آن، باید
از نورانیت قرآن کریم بهره مند بود تا بتوان صراحت تطبیق آن دو را درک کرد. در آن
صورت است که به این مطلب نایل می شویم. مثنوی مطلب تازه و جدیدی نیست، بلکه زاییده
قرآن است، مثنوی رودخانه ای است که از قله های بلند معرفت سرازیر شده و چاره ای
ندارد جز آنکه به درون دریای بیکران معرفت الهی، یعنی قرآن کریم وارد شود. باید
اقرار کرد که این رودخانه جز از دریا سرچشمه نگرفته است. این دریاست که نخست به ابر
تبدیل شده، در دشت و دمن باریده است، سپس تشنگان را سیراب کرده، در همه جای زمین
ذخیره شده است. آنگاه چشمه ای زلال از دل کوهی بلند جوشیده و حیاتی دوباره به همگان
ارزانی کرده است. مثنوی معنوی نیز از دل قرآنی مولانا به جوشش درآمده است. جوشیدن
گرفت، اینجاست که به فرمایش گرانمایه ی امام علی (ع) می رسیم که در مورد خود
فرمودند: «ینْحَدِرُ عنّی السّیلُ ولا یرقی إلی الطّیر» «علوم و معارف از سرچشمه
فیض من، مانند سیل سرازیر می شود و هیچ طایر فکرتی در فضای علم و دانش به اوج قله
اندیشه ی من نمی رسد»

اشاره ی قرآنی مثنوی:

*فمن یعمل مثقال ذره خیراً یره و من یعمل مثقال ذره شراً یره۱

اشاره صریح مثنوی به آیه ی شریفه در دفتر ششم مثنوی چنین است:

چون بکاری جو نروید غیر جو قرض تو کردی زکه خواهد گرو۲

مولانا در مصرع اول این بیت انسان را تشبیه به کشاورزی کرده که عمل او مانند کار
کشاورز است. به این ترتیب که اگر کشاورز بذر جو در زمین بپاشد غیر از آن برداشت
نخواهد کرد. این خلاف عقل است که جو