پاورپوینت کامل یک شاخه نسیم روح پرور ۳۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل یک شاخه نسیم روح پرور ۳۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل یک شاخه نسیم روح پرور ۳۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل یک شاخه نسیم روح پرور ۳۰ اسلاید در PowerPoint :

۲۷

ملک الشعرای بهار می گوید: «در ایران که کانِ سخن و فرهنگ است، اگر شاعرانی از جنس مرد پیدا شده اند که مایه حیرت اند، جای تعجب نیست؛ امّا تاکنون شاعری از جنس زن که دارای قریحه و استعداد باشد و با این توانایی و طیِ ّ مقدمات تتبّع و تحقیق، اشعاری چنین نغز و نیکو بسراید، از نوادر روزگار محسوب و جای بسی تعجّب و شایسته هزاران تمجید و تحسین است. خانم پروین، به تمام شرایط شاعری عمل کرده است…».

«بهار» این جملات را با اعتقاد کامل و بی هیچ مبالغه و تملّقی، در وصف پروین اعتصامی، بیان می کند. وقتی اشعاری از دیوان پروین به دستِ وی می رسد و بهار با دقّت و لذّت به خواندن بیت بیت آن می پردازد، درنگ را جایز نمی شمرد و در وصف نکته ها، پندها و نیز حُسن سلیقه پروین، در استفاده از صنایع ادبی، مقاله ای شیوا می نگارد.

پروین اعتصامی، فرزند مرحوم یوسف اعتصامی آشتیانی (اعتصام الملک) است. وی در بیست و پنجم اسفندماه ۱۲۸۵ شمسی در تبریز به دنیا آمد. او دختر یگانه خانواده بود و مورد لطف و توجّه خاصّ پدر قرار داشت. می گویند به این خاطر، در تمام سفرهایی که پدر در داخل و خارج ایران داشت، همراه پدر بود و در این راه، نکته ها و تجارب بسیاری آموخت.

پروین در کودکی به تهران آمد و سپس، پس از طی آموختن مقدّمات ادب عرب و فارسی (در نزد پدر) به مدرسه آمریکایی دختران رفت و در خردادماه سال ۱۳۰۳ شمسی، دروه تحصیلی آن مدرسه را به پایان رسانید و در آن جا مشغول به تدریس شد.

او در سال ۱۳۱۳ شمسی با پسر عمویش ازدواج کرد. چهار ماه پس از عقد، همراه شوهرش به کرمانشاه رفت؛ امّا طولی نکشید که از او جدا شد. در سال ۱۳۲۰ شمسی، در سن سی و پنج سالگی، به بستر بیماری حصبه افتاد و سپس بدرود حیات گفت. بعضی مرگ وی را مشکوک و به دست رژیم رضاخان دانسته اند. پیکر پروین را در مقبره خانوادگی اش در حرم متبرّکه حضرت معصومه(س) به خاک سپردند.

در این گفتار، سخن را مجال بیشتری نیست تا به احوالِ اگرچه دردمندانه، امّا پر خاطره پروین بپردازیم؛ پس به موضوع اصلی خود، یعنی «آراستگی» در اشعار او می پردازیم.

شعر «امید و نومیدی» یکی از مثنوی های زیبای پروین است که در بیت های اوّلیه آن چنین آمده:

.به نومیدی سحرگه گفت امید

که کس ناسازگاری چون تو نشنید

به هر سو دست شوقی بود بستی

به هرجا خاطری دیدی شکستی

بس است این کار، بی تدبیر کردن

جوانان را به حسرت پیر کردن

تا به آن جا که شاعر می گوید:عروس وقت را آرایش از ماست

بنای عشق را پیدایش از ماست

پروین در این بیت، به طور مستقیم از کلمه «آرایش» استفاده جُسته و با به کار بستن تشبیه زیبای «عروس وقت» آرایش آن را از ما (انسان) می داند و چنین هنرمندانه، پیام می دهد که استفاده درست و بجا از وقت و زمان در زندگی، به تدبیر و اراده ما بستگی دارد.

شاعر، در یکی از ابیات مثنوی دیگر خود «زاهد خودبین»، واژه آرایش را چنین به کار برده است:مسئلت آموزِ دبیران خاک

نیّتش آرایشِ مینوی پاک

در این مثنوی، شاعر در ابیاتی شیرین و گویا، حکایتی خواندنی، از زاهدی روشن روان که در شیروان می زیسته، باز می گوید، تا بدان جا که با استفاده از صفت «اغراق»، آن قدر او را بالا می برد که نیّت زاهد را، آرایش یا آذین و زیور دادن بهشت می داند.

واژه «آرایش» در مثنویِ بلندِ «گل سرخ» نیز چنین به کار رفته است:بدین گونه چون تیره شد بخت من

ربودند آرایشِ تختِ من

در این شعر، پروین مثل خیلی از اشعار خود، با استفاده از صفت «مناظره»، گفتگوی بین گل سرخ و ابر را با بیانی روان، نشان داده و در بیت فوق، تیره بختیِ گل سرخ و از کف دادن آرایش تخت (جاه و منزلت) وی را این گونه نشان می دهد.

پروین اعتصامی، شاعر کنجکاو، جستجوگر و برخاسته از متن مردم و اجتماع، در اشعاری دیگر از دیوان پرمعنایش، واژه «آراسته» را به نقد می کشد. او آراستگی های بیهوده ظاهری را به شدت نفی می کند:iv class=”w”>پر طاووس چه بندی به دُم کرکس

چو دُم آراسته گردد چه کُنی با پَر

(از قصیده بلند «ای سیه مار جهان را شده افسونگر»)

حال به این ابیات دقت کنید:تو در این بزم چو افروخته قندیلی

تو در این قصر چو آراسته ایوانی

(از قصیده بلند «ای شده سوخته آتشِ نفسانی»)

بهاری لُعبتان، آراسته چهر

به کردار پریرویان کَشمر

(از قصیده «نوروز»)

هست ما را بهتر از هر خواسته

اندرین دکان، دُمی آراسته

(از مثنوی «دکّان ریا»)

گشت دُمم، چون پَرم آراسته

کس نخریدست چنین خواسته

(از مثنوی بلند «شوق برابری»)

در بیشتر این اشعار که واژه «آراسته» به کار رفته آراستگی در ظاهرِ فریبنده زندگی انسان (البته در شعرها آدمی در نماد حیوانات ظاهر شده است)، مورد طعن و بی اعتنایی قرار گرفته است.iv class=”w”>مشاطه سپ