پاورپوینت کامل هنر، سایه سارِ آرامش ۴۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل هنر، سایه سارِ آرامش ۴۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل هنر، سایه سارِ آرامش ۴۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل هنر، سایه سارِ آرامش ۴۱ اسلاید در PowerPoint :

۶۴

شناخت

آدمی نسبت به هر چیزی که «وجود» دارد، دوگونه شناخت می یابد: یکی شناخت به وجود و هستی آن چیز است و دیگری شناخت به ماهیت و ویژگیهای آن.

مثلاً شناختی که از کره ماه داریم از حد شناخت اول که وجود آن است پیشتر نرفته است؛ امّا آگاهی ما از کره زمین، بسیار بیشتر از آگاهی ما از ماه است. پس می توانیم بگوییم که ما از ماهیت زمین آگاهی داریم. این شناخت، بدین خاطر است که ما زمین را به دلیل نیازی که به آن داریم، بسیار کاویده ایم و در حد توان، آن را شناخته ایم؛ امّا در مورد ماه، چنین نیست و اگر اطلاعاتی از ماه داریم، نه از سر نیاز مُبرم، بلکه به خاطر کنجکاوی و یا نیاز محدود و اندکی است که ما بدان داریم.

شناخت را از زاویه ای دیگر و به گونه دیگری نیز می توانیم بررسی کنیم. شناخت ما از چیزها گاه به واسطه «احساس» است و گاه «ادراک». ذهن ما گاه یک چیز را فقط احساس می کند و نه بیشتر و گاه فراتر از آن به «ادراک» می رسد؛ یعنی آن چیز، به دل می نشیند و ته نشین می شود.

شناخت ادراکی، هم کامل تر است و هم ماناتر و ریشه دارتر. هم شناخت ادراکی و هم شناخت ماهیّتی به عکس آن دوتای دیگر، بدین خاطر اهمیت و کرامت یافته اند که در آنها پای انسان در میان است. به تعبیری دیگر، اگر مصلحت انسان در کار نبود و احتیاج و نیاز او نبود، این ارزش به وجود نمی آمد. این بحث، ما را به بررسی نیازهای انسان می کشاند.

نیازها

طبیعت بیرونی و درونی آدم، نیازهایش را برایش معین کرده اند. یعنی ساختار جسم و اندام او و ویژگیهای جهان آفرینش، بویژه طبیعت، دست در دست هم داده اند و بایدهای او را معیّن کرده اند. برای زنده بودن باید بخورَد و بخوابد و تولید مثل کند و از خود محافظت نماید و در کنار همه اینها یک نیاز مهم امّا پنهانی وجود دارد که نیاز «روح» اوست. اگرچه این نیاز به اندام و پیکر او ربط چندانی ندارد، ولی انسان احساس می کند که اگر به آن رسیدگی نکند، تمام هستی اش از هم می پاشد، ناامید می شود، می ترسد، از چیزی لذت نمی برد و هزار دردسر ریز و

درشت دیگر. نیاز روحی آدمی از همان آغاز به دو چیز محدود می شد: بازی و پرستش.

بازی و پرستش از همان ابتدا همپای آدمی بوده اند و در کنار دیگر نیازها، خود را نشان داده اند: وقتی که برای خوردن کار می کرد یا می جنگید، وقتی که برای بازسازی توان خود می خوابید، وقتی که برای حفظ و گسترش خود تولید مثل می کرد. در کنار همه اینها، به گونه ای محسوس یا نامحسوس می توان رگه های کمرنگ بازی و پرستش (و به شکل عام و فراگیرتر: نیازهای روحی) را دید.

حال که شتابان تا به اینجا رسیده ایم مطلب را این گونه ادامه می دهیم که: نیازهای روحی آدمی که عمدتاً در بازی و پرستشْ نمود می یابند، ریشه در فطرت آدمی دارند و از جان او تفکیک ناپذیرند. آدمی، بر اساس فطرت است که به تفرّج و تنوّع و آسودگی و یا پرستش و پناه آوردن به منبع قدرت و تکیه گاه اصلی نیازمند است و بدون اینها امکان زیستن را از دست می دهد.

پیدایش اوقات فراغت

وقتی که انسان، نیازهای جسمی خود را تأمین کرد و حتی برای روزهای آینده خود تأمینهای لازم را به دست آورد، به چیزی به نام «فراغت» برخورد: فرصتی برای شکار نکردن و نخوابیدن! در این فرصت بود که توانست به پاک کردن جسم خود بپردازد، به نوعی سرگرم تفریح و بازی شود، یا در اندیشه کارهایی فرو رود که آرامش او را تأمین می کنند. این همان فرصت بازی است. انسان در اینجا به کشف جدیدی دست می یابد: چیزی که نه تنها انسان بلکه هر موجودی در پی آن است و آن، چیزی نیست جز «آزادی»!

انسان، در وقت فراغت به تفریح و بازی می پردازد و احساس لطیف «آزادی» را بهتر درک می کند و در کنار این آرامش، کم کم نیروی خیال و اندیشه اش را به کار می گیرد و به کمک ترکیب و کشف و ابداع، از ابزارهای موجود در محیط خود بهتر بهره می گیرد و در کنار سایر جانداران و بسیار بهتر از آنها، طبیعت را به زایش و خدمت می گیرد.

اینجاست که نیازهای آدمی شکل دیگری می یابند و نگرش انسان به نیازها تغییر می یابد: «می خورم، می خوابم، می آمیزم تا زنده بمانم و می خواهم زنده بمانم تا تفریح کنم» و تفریح از نظر او چندین معنا می یابد:

۱ . بهره گرفتن از اوقات فراغت، ۲ . آرامش بیشتر، ۳ . استفاده از خیال و اندیشه، ۴ . احساس موجودیت، ۵ . استفاده بهتر از ابزار و طبیعت.

بازی و تفریح، به آنچه که عُرفْ آن را بازی می نامند، محدود نمی شود؛ بلکه تمدن و فرهنگ – که صنعت و هنر، بخشی از آن است – نیز در همین گستره، گسترده است. بازی و تفریح، ریشه تخیّل، آرامش، امنیت، و… است. با چنین نگرشی نیازهای انسان را دوگانه می کنیم: نیازهای مادی و نیازهای روحی. در آرامش روحی، آزادی نهفته است و آزادی از وسعت و فراگیری ای برخوردار است که می توان «خلّاقیت» را زیرمجموعه آن دانست.

آدمی دریافت که اگر فقط به نیازهای مادی بپردازد و خود را تنها از این جهتْ فربه کند، نهایتاً به «زنده ماندن» دست می یازد، ولی اگر نیازهای روحی خود را نیز تأمین کند، به «زندگی کردن» نیز! و این دومی، وسیع تر و لذّتبخش تر است. برای تأمین نیازهای روحی، پدیده «هنر» به ظهور رسید که همان «قوّه آفرینش زیبایی» است و «ادبیات» به مفهوم «آثار ادبی» (و نه علوم دستوریِ صرف و نحو و…) را نیز دربرمی گیرد.

آدمی با نیازهای مادی خود، لذّتهای زودگذر (سیر شدن، خوابیدن، و…) را تأمین کرد و با تأمین نیازهای روحی، لذتهای معنوی را. او دریافت که لذت معنوی هم مقدس است و هم مانا، و این لذّت، چنان است که آدمی را به سوی خود جذب می کند و مفاهیمی چون: امید، سودمندی، جاودانگی، بقای نام و… در آن نهفته اند.

در نیازهای مادی به محض اینکه نیازهای زیستی برآورده شوند، لذّت، پایان می یابد و هرگز حس خرسندی و خشنودی کامل (جسمی – روحی) به وجود نمی آید. در واقع، آدمی تنها با اندیشه، تفنّن، هنر و خلاقیت (آفرینشگری) است که به نهایتِ رضایت و خرسندی دست می یابد و جرعه جرعه، زلال آرامش را می نوشد و برای بودن خود، معنای ارزشمندی می یابد.

سرچشمه هنر

یک . دغدغه جاودانگی

در میان موجودات، تنها انسان است که می داند سرانجام، خواهد مُرد و یا دست کم تنها موجودی است که معنای مرگ را به خوبی دریافته است و همواره در پی چاره ای بوده است تا از مرگ خود، پیشگیری کند.

انسان، با صرف نظر از تعالیم آسمانی، گرچه نتوانسته است این صادقانه ترین