پاورپوینت کامل بذر دین، رویش زندگی ۱۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بذر دین، رویش زندگی ۱۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بذر دین، رویش زندگی ۱۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بذر دین، رویش زندگی ۱۹ اسلاید در PowerPoint :

۵۴

وقتی درختی می خشکد، یا ریشه اش به آب نمی رسد، یا دچار آفتی شده است. وگرنه، در
شرایط عادی، باید درخت بروید و میوه دهد و در درخت بودن خویش به کمال برسد.

انسان چگونه می خشکد؟ ریشه در آب داشتنِ انسان به چیست؟ میوه و ثمر درختِ «وجود
انسان» کدام است؟ و… در یک جمله: سعادت انسان در چیست و سعادتمند کیست؟

*

زندگی، مانند رویاندن یک گل و کاشتن نهال و سرسبز ساختن یک مزرعه است: مزرعه
وجود! فصلی، مخصوص بذر افشانی و نهال نشانی است، فصلی هم مخصوص برداشت
محصول و چیدن میوه و درو کردن خرمن و انباشتن انبار.

در نگاه دین، «زندگی» یک «مزرعه» است، «انسان» هم «دهقانِ» بذر خویشتن و
رویاندن نهال فطرت است. «سعادت» هم «آفت زدایی» از این بوستان و به ثمر نشستن این
نهال و رسیدن به «کمال انسانی» است. «غفلت» هم، «آتش»ی است که در این خرمن
می افتد و همه برگ و بارها را می سوزاند.

خوشبخت، کسی است که بداند از کجا آمده، در کجاست و به کجا می رود؟

درک این «فلسفه حیات»، رسیدن به «بلوغ» است و هر که خام بمیرد و به این مرحله
نرسیده، رخت از جهان بربندد، کال و نارس مرده و نابالغ، جهان را وداع گفته است ؛ هرچند
هشتاد سال سن داشته باشد و دهها نوه و نتیجه!

این، محصول همان غفلت از «چرایی» و «چگونگی» زیستن است.

در باغ عمل، بی بر و حاصل ماندیم

غفلت زده در مزرعه دل ماندیم

این جان و دلِ خشک، کویری تر شد

هنگامه کِشت بود و غافل ماندیم

*

چگونه می توان از زندگی لذّت برد و با امید، زیست و به آینده، خوشبین بود؟

وقتی نیروها و تواناییهای وجودمان در مسیر «هدف خلقت» باشد، هرگز دچار «پوچی»
نخواهیم شد. پوچگرایی، معنای دیگری از هدر رفتن بذر وجود در مزرعه زندگی است.

کسی که در چشم انداز خود، «آخرت» را هم (که مرحله ابدی وجود ماست) می بیند و برای
کامیابی آن مرحله تلاش می کند، معنای خوشبختی را بهتر فهمیده است.

حضرت امیر(ع) می فرماید: «سعادت انسان در آن است که دین خود را به کف آورده باشد
و برای آخرت خویش کار کند».(۱)

برخی انسانها، همچون آبی که در ریگزار کویر فرو می رود و نه کام تشنه ای را سیراب
می کند، نه درختی را به بار می نشاند و نه چشم و دلی را می نوازد، در زندگی شان «هدر»
می روند و دود می شوند و به هوا می روند. کسانی هم از لحظه لحظه عمرشان ثمر می چینند و
برای روز نیاز، ذخیره می سازند. خوشبختی را در میان این گروه باید جستجو کرد.

باز هم کلامی از حضرت امیر(ع): «توفیقِ انجام دادن کارهای شایسته، از خوشبختی
است».(۲)

و مگر آموزه دین، چیزی جز این گونه جهت دادن به فکر و نیّت و عمل و تلاش است؟
دین، در مسیر خوشبخت ساختن انسانها، به آنان رهنمود می دهد که:

ـ فلسفه حیات و مبدأ و معاد را بشناسند،

ـ از بردگی نفس امّاره و سلطه ابلیس رها شوند،

ـ در کارهای نیک، از یکدیگر پیشی گیرند،

ـ دنیا را پل عبور برای سرای جاودانه آخرت ببینند،

ـ از آنچه دارند، برای آبادانی خانه ابدی خرج کنند،