پاورپوینت کامل حقوق اساسی ملّت ها در فرایندِ جهانی شدن ۷۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل حقوق اساسی ملّت ها در فرایندِ جهانی شدن ۷۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل حقوق اساسی ملّت ها در فرایندِ جهانی شدن ۷۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل حقوق اساسی ملّت ها در فرایندِ جهانی شدن ۷۰ اسلاید در PowerPoint :

۸۷

جهانی شدن

به نظر می رسد که در آغاز این نوشتار، تعیین فضای مفهومی
«جهانی شدن»، ضروری است. بر این اساس، به دو تعریف از این
اصطلاح، اشاره می کنیم:

۱ . جهانی شدن، عبارت است از افزایش شمار پیوندها و
ارتباطات متقابلی که فراتر از دولت ها (و در نتیجه، فراتر از جوامع)
دامن می گسترند و نظام جدید جهانی را می سازند.(۱)

۲ . جهانی شدن، عبارت است از تأثیرگذاری عوامل فرامرزی بر
روی یک کشور و یک ملت در جهت شفاف تر شدن مرزهای آن
کشور و یکی سازی کشورهای مختلف.(۲)

آنچه در باب مفهوم «جهانی شدن» از کلام اندیشه مندان به
دست می آید این است که نقش دولت های ملّی کاهش می یابد و در
واقع، با نظام تصمیم گیری جهانی مواجه خواهیم بود که در آن،
فرایند پیچیده ای از تصمیم گیری محلی، منطقه ای و ملّی عمل
می نماید. به بیان دیگر، مسائل کشورها، در سطوح کوچک محلّی و
یا حتی ملّی تصمیم گیری نمی شود ؛ بلکه جامعه ای جهانی با
شهروندان جهانی پدید می آید.(۳)

با جهانی شدن، مرزهای ملّی (که در نقشه سیاسی جهان،
حقوق حاکمیت دولت را آشکار می سازد) کم رنگ شده، قدرت دولت
کاهش می یابد و ارتباطات میان نوع بشر، اعم از اقتصادی،
فرهنگی و سیاسی، دیگر منوط به اجازه دولت ها نیست و از کنترل و
نظارت آنها خارج می شود.(۴)

آیا جهانی شدن به نفع ملت هاست؟

موافقان جهانی شدن (که عمدتا کشورهای صنعتی و در رأس
آنها امریکا هستند)، جهانی شدن را به مثابه مدینه فاضله ای تلقی
می کنند که در سایه آن، همگرایی و بهره مندی های اقتصادی و
دموکراسی جهانی ایجاد می شود.(۵) بی شک، جهانی شدن به معنای
واقعی، نه تنها برای جهان بشری مفید، بلکه ضروری است ؛ یعنی
اگر جهانی شدن بدین معنا باشد و یک سلسله اصول و هنجارها و
قواعد و شیوه های تصمیم سازی جهانی وجود داشته باشد که همه
کشورها از آنها تبعیت کنند و همان طور که در نظام بین الملل،
سازمان ها و پیمان هایی هست که منافع متضارب و گرایش های
واگرایانه، به واسطه همکاری های مشترک، تعدیل می شوند و از
تعارض، به همیاری می رسند، در گستره جهانی هم سازمان هایی
بیایند که آن اهداف را در سطح و قلمرو وسیع تری دنبال کنند.(۶)

از نگاه اسلام، اندیشه مشارکت همه انسان ها در یک فرهنگ و
نظام ارزشی و تشکیل یک جامعه جهانی واحد، اندیشه ای است
معقول و صحیح و به صراحت قرآن کریم، روزی خواهد آمد که در آن،
بشریت در زیر لوای یک فرهنگ و نظام ارزشی، جامعه ای واحد
خواهند داشت و به اعتقاد ما شیعیان، آن روز، زمان ظهور حضرت
ولی عصر (عج) است.(۷)

اینک، امّا، آنچه به عنوان «جهانی شدنْ» پیش روی ماست، نه
فرایندی طبیعی و تکاملی، بلکه نظامی اجباری و تحمیلی و خشن
است که کشورهای توسعه یافته (بویژه امریکا) آن را رهبری می کنند
و به صورتی تصنّعی و منفعت طلبانه به آن شتاب می بخشند و حقّ
مشارکت سایر جوامع در تصمیم گیری های مربوط به آن را عمیقا
نادیده می گیرند.

پس مقصود ما از «جهانی شدن» در این مقاله، همین
«جهانی سازیِ» اجباری و استعمارگونه است و نه روالِ طبیعیِ
جهانی شدن که خواه ناخواه، جهان به سمت آن خواهد رفت.

جهانی شدن و استقلال سیاسی کشوره

با فروپاشی بلوک شرق و نظام کمونیسم، فرصت طلایی ای
برای ایالات متحده امریکا فراهم شد تا با تکیه بر تکنولوژی بالای
نظامی و نیز اقتدار اقتصادی خویش، نفوذ خود را در جهان گسترش
داده، نظامی تک قطبی را ایجاد نماید. از این رو، رئیس جمهور اسبق
امریکا جرج بوش (پدر رئیس جمهوری فعلی امریکا)، درحالی که
سرمست از پیروزی در جنگ خلیج فارس بود، برای اولین بار،
دکترین «نظم نوین جهانی» را مطرح کرد و در توصیف آن گفت که:
«ما اکنون فرصتی فوق العاده در اختیار داریم ؛ فرصتی برای ساختن
یک نظام نوین بین المللی بر اساس ارزش ها و ایده های خودمان».(۸)
او همچنین رهبری امریکا را برای نظام نوین، لازم شمرد و گفت:
«امید بشریت به ایالات متّحده است و در جهانی که سریعا در حال
تغییر است، رهبری امریکا ضروری است».(۹)

بنابراین، می توان حدس زد که جهان تک قطبی (که با شعار
نظم نوین جهانی به رهبری امریکا شروع شد)، همان جهانی شدن
است که از حدود سال ۱۹۹۰م، به این سو، فضای سیاسی ـ اقتصادی
جهان را پر کرده است و هدف سردمداران امریکا از دامن زدن و
شتاب بخشیدن به آن، تحقّق سریع ترِ سلطه بلامنازع امریکا بر
تمام جهان است. این حقیقت را هِنری کیسینجر، سیاستمدار
معروف امریکا، به صراحتْ اعلان داشته و گفته است: «جهانی
شدن، فقط واژه ای دیگر، هم معنای سلطه ایالت متّحده
امریکاست».(۱۰)

گرچه هیچ تضمینی وجود ندارد و واقعیت نیز نشان می دهد که
جریان جهانی شدن، چندان باب طبع حاکمان کاخ سفید، به پیش
نخواهد رفت و این پدیده، در نتیجه رشد سریع فناوری و نیز توسعه
ارتباطات و فرامرزی شدن اقتصاد و فرهنگ، دیر یا زود، تحقّق
می یابد و ثمره طبیعی پیشرفت های امروز بشر است ؛ امّا به هر
حال، باید دانست که جهانی شدن، چه طبیعی باشد و چه اجباری،
در قدم نخست، با استقلال سیاسی کشورها در تعارض است و
تمامی کشورها ناگزیرند در برابر تهدیدهای آن، راه هایی علمی ـ
عملی برای حفظ هویت خود در کنار بهره گیری از فضای جدید
جهانی، بیندیشند ؛ چرا که هر روزگاری از زندگی بشر، «نظم
جهانی» و «تعاریف» خاص خود را می طلبد.

تعارض جهانی شدن با استقلال سیاسی کشوره

استقلال سیاسی، یعنی این که یک کشور از لحاظ مدیریت
سیاسی، تابع یا متأثر از کشور دیگر نباشد و در سیاست خارجی
وابسته به قدرت های دیگر نبوده، تصمیم گیری در آن، بر اساس
مصالح و منافع ملّی و بدون اِعمال قدرت و تهدید و تطمیع خارجی
صورت گیرد.(۱۱)

بی شک، جهانی شدن با استقلال سیاسی (که از حقوق مهم
ملت هاست) به دلایل ذیل، منافات دارد:

۱ . چنانچه گفتیم، سیاستمداران غربی، در تبیین «نظام جدید
جهانی»، از نظامی سخن می گویند که بر اساس ارزش ها و ایده های
آنان ساخته شود. از نظر سیاسی «لیبرال دموکراسی»(۱۲) مهم ترین
ابزار جهانی شدن است و جهانی شدنِ سیاست، یعنی تعمیم لیبرال
دموکراسی (که از نظر آنان مهم ترین نظام است)، بر تمام جهان ؛
چنان که فرانسیس فوکویاما، استاد علوم سیاسی و مشاور وزارت امور
خارجه امریکا در زمان جرج بوشِ پدر، تأکید کرد: «عصر
حکومت های ایدئولوژیک(۱۳) به پایان رسیده است و دولت های غیر
دموکراتیک ناچارند که در جهت حرکت به سوی دموکراسی، به
اصلاحات بپردازند».(۱۴)

مشخصه حکومت های «لیبرال دموکرات»، عبارت است از:
انتخابات آزاد، طبیعت سکولار،(۱۵) جدایی از آرمان گرایی (اعم از
آرمان گرایی اسلامی یا آرمان دیگری ولو کمونیسم). در این شیوه
حکومت، فقط هر آنچه مردم خواستند، همان ملاک است.(۱۶) چنین
نظام سیاسی ای با حاکمیت سیاسی بسیاری از کشورها (مخصوصا
نظام های دینی) در تعارض است. بنابراین، پذیرش جهانی شدنِ
سیاست، همراه است با دست برداشتن از استقلال سیاسی خویش و
این که ملّت ها دیگر نمی توانند حاکمیت سیاسی خویش را بر اساس
فرهنگ و عقاید و ارزش های خود، انتخاب کنند ؛ بلکه لزوما باید بر
اساس ارزش های غرب (یعنی دموکراسی، لیبرالیسم، سکولاریسم،
اومانیسم، و…) انتخاب نمایند.

۲ . استقلال سیاسی یک کشور، آن است که بر اساس مصالح و
منافع ملی خود، تصمیم بگیرد. این مسئله در جهانی شدن، به
حاشیه رانده می شود. در نظم نوین جهانی، کشورهای توسعه یافته،
به دنبال منافع خود هستند و هدف از طرح گسترده آن، تأمین منافع
آنان است و به تعبیر ساموئل هانتینگتون: «جهانی شدن، تعبیر
مُؤدّبانه ای است که انتخاب شده است تا به اقداماتی که
منعکس کننده منافع امریکا و دیگر کشورهای غربی است،
مشروعیت بین المللی بدهد».(۱۷) حال اگر دولتی بخواهد بر اساس
منافع ملّی خود حرکت کند و در مسائل منطقه ای و بین المللی بر
اساس ارزش های ملی خود موضعگیری نماید، با جهانی شدنی که
امریکا و غرب، منادی آن هستند، در تعارض خواهد بود و مورد
تهدید هجوم های مختلف آنان قرار خواهد گرفت.

امروز، در مسئله فلسطین، کشورهای منطقه خاورمیانه،
علی رغم منافع ملّی خویش و به رغم اعتراضات مردمی، مجبورند بر
اساس منافع ملّی امریکا، با رژیم صهیونیستی کنار بیایند و
دولتمردان بسیاری از کشورهای عرب و اسلامی، باید بر اساس
خواست امریکا در قبال جنایات اسراییل، سکوت کنند، درحالی که
مطالبات مردم و مصلحت کشورشان خلاف این است.

جهانی شدن و امنیت کشوره

امنیّت در تعریف عینی به معنای «نبود تهدید برای ارزش های
کسب شده» و در تعریف ذهنی به معنای: «عدم ترس و وحشت از
حمله بر ارزش ها و داشته هاست».(۱۸) امنیّت، از ضروری ترین نیازها و
از بالاترین حقوق کشور ماست که بدون آن، رشد مادّی و معنوی
برای ملت ها مقدور نخواهد بود. در گذشته، کشورهایی که صاحب
سیاستمداران و اندیشه مندان برجسته ای بودند، از امنیت اجتماعی
برخوردار بودند ؛ امّا امروزه در فرایند جهانی شدن، امنیت بسیاری از
ملت ها با تهدید و خطر مواجه شده است و عامل اصلی این
ناامنی ها، پرچمدار نظام نوین جهانی، یعنی ایالت متحده است.

ناامنی، ابعاد مختلفی دارد (ابعاد: نظامی، اقتصادی، اجتماعی،
سیاسی و فرهنگی). ما در این نوشتار به ناامنی نظامی (که مورد
توجّه جهانیان است)، می پردازیم.

پرچمداری نظم نوین جهانی و یا جهانی شدن را کشوری
عهده دار است که در نیم قرن گذشته، بیشترین نقش را در ایجاد
بی نظمی و برهم زدن امنیت کشورها داشته است. ایالت متحده، چه
از طریق تجاوز مستقیم نظامی به کشورهای مختلف (همچون:
ویتنام، پاناما، لیبی، گرنادا، سودان و عراق) و چه با تجهیز و تحریک
برخی کشورها به تجاوز به کشوری دیگر (مثل حمله عراق به ایران)
و چه حمایت نظامی و سیاسی از شورش های داخلی بسیاری از
کشورها و تقویت شورشیان (مثل سودان)، نقش مهمی در بی ثباتی
کشورها داشته است.

نظم نوین جهانی و ناامنی نظامی

در نظم نوین جهانی(۱۹) که نام دیگر جهانی شدن است، استفاده
از نیروی نظامی، نقش محوری خواهد داشت. امریکا برای سلطه بر
جهان (که به قول کسینجر، نام دیگر جهانی شدن است)، نیاز به
متقاعد کردن کشور ما به پذیرش خواسته های نامشروع خود و
مقابله با ملّت هایی که آن منافع را تهدید می کنند، دارد. استفاده از
سلاح نظامی و زور، جزو سیاست های راهبردی امریکا در این مقطع
است، چنان که نوآم جامسکی (متفکر امریکایی) «نظم نوین
جهانی» را نام تازه «توسل به زور» می داند.(۲۰) به همین جهت، از
آغاز طرح این نظریه توسط رئیس جمهور اسبق امریکا، نظامی گری
با آن همراه بوده است، تا آن جا که وی در هنگامه جنگ خلیج فارس
در سال ۱۳۷۰، گفته بود: «این جنگ، نخستین آزمون برای پدیدار
شدن یک نظم نوین بود ؛ نظامی که بر یک جهان، حاکم است».(۲۱)
این روند، بیش از یک دهه است که ادامه دارد و با حادثه یازدهم
سپتامبر (۲۰ شهریور ۱۳۸۰) شکل وحشتناکی به خود گرفت و
امریکاییان، موجی از وحشت و ترس را در جهان ایجاد کرده اند.

پرچمداران جهانی شدن، به خود اجازه می دهند که با استفاده از
قدرت برتر نظامی خود