پاورپوینت کامل با آسیه توی پلّه ها ۲۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل با آسیه توی پلّه ها ۲۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل با آسیه توی پلّه ها ۲۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل با آسیه توی پلّه ها ۲۳ اسلاید در PowerPoint :

۸۸

آن دکتر اولی، همان که اتاقش آن جا بود، رو به من
پرسید : «آقای رسولی، ماشاءاللّه ! اولین بچه تان است
که می آید دانشگاه؟».

گفتم: بله… بله با اجازه تان. گفت: «ان شاء اللّه همه
بچه هایتان دکتر و مهندس می شوند!».

و من سری تکان دادم و فکر کردم این بار، همین سر
تکان دادن کافی باشد. آسیه کاغذی را که دستش بود،
داد به دست دکتر؛ همان که پشت میز بود، که اتاقش
آن جا بود، عینکش را دوباره زد و چند لحظه با
چشم هایش به کاغذ خیره شد، کاغذ را به آن دکتر که
تازه آمده بود توی اتاقش نشان داد. او هم سری تکان
داد. قندی به دهان گرفت و گفت: «خوب است. برای
ترم اوّل، شانزده واحد، کافی است».

و کاغذ را به آسیه داد و گفت: «خوب است. باید هرچه
زودتر بروید اتاق کامپیوتر؛ چون آن جا خیلی شلوغ
است». و آسیه رفت. نگاهی به ساعت بالای سر دکتر
کردم، نزدیک دو بود. خب دیگر، گذشته بود؛ ساعت دو،
کارخانه تعطیل شده. حتما… دیگر غایبی را خورده ام.

پیش خودم گفتم: به درک! غایبی خوردم که خوردم.
آن قدر که کار کردیم، کجا را گرفتیم. تازه بعد از عمری،
بچه آدم دانشگاه قبول بشود، آن هم دکتری، خب لااقل
به آمدنش می ارزد. همین که بنده خدا دکتر، کلی
تحویل گرفت، خیلی خستگی از تنم در رفت. من را بگو
که می خواستم نیایم؛ حالا خودش تنهایی که
نمی توانست.

هرچه به مادرش گفتم : کار دارم، نمی توانم، مگر به
خرجش رفت. می گفت: «بچه را آن هم دختربچه،
نمی شود تنها فرستادش». گفتم: اولاً که بچه نیست؛
تازه مگر به بچه من شک داری. با ناراحتی گفت:
«حالیت نیست مرد، روز اوّل است؛ خب تا حالا نرفته،
بلد نیست. بیا یک امروز را همراهش برو. چه جوری
این همه راه را برود؟».

دیدم راست می گوید. گوشی را گذاشتم؛ مثل همیشه
بد گذاشتم. حالا اوستا حسن هم هرچه می خواهد
پشت سرم غُرغُر کند.

رفتم؛ یعنی آمدم خانه.

خب آسیه می گفت: «با موتور نمی آیم!». یعنی
نمی گفت نمی آید، می گفت: «نمی شود، دور است. تا
دانشگاه با این موتور…».

گفتم: تخته گاز می روم؛ زود می رسیم.

خلاصه، فهمیدم از مِنّ و مِنش. وقتی گفتم : باید با
آقای رحیمی و دخترش می رفتی، دیگر نتوانست، گفت:
«عوض این که ماشین ندارید، حالا می گویید منّت
مردم را بکشم. صد سال سیاه! حالا هم با این موتور
قراضه…». مادرش گفت: «خب راست می گوید، با این
سرطان!».

منظورش موتور بود: «می شود رفت تا دانشگاه، این
همه راه با این سرطان».

آخر موتورم سر هر کوچه ای که می رسید، ترمز که
می کردم، مثل ماست می ایستاد و دیگر تکان
نمی خورد ؛ یعنی اگر پیاده می رفتم، سنگین تر بودم.

این اسم (سرطان) را هم برادر عیال که موتورساز
بود، سنجاق کرده بود به ما؛ یعنی به موتورم. آخر
همیشه خدا خراب بود. تازه علاج هم نداشت، مثل
مریض های سرطانی.

گفتم: باشد! رفتیم با تاکسی. پانصد تومان از آن سه
هزار و پانصد تومانی که توی جیبم داشتم، دادم و
رفتیم.

نمی دانم اگر راننده می دانست من باید این سه هزار
و پانصد تومان را ده روز دیگر کشش بدهم، آن
پانصدی را می گرفت؟ خب معلوم است، حتما؛ چرا که
نه؟!

جلو دانشگاه که پیاده شدیم، تازه یادم آمد که ای دل
غافل! از بس عجله کردم، یادم رفت لباسم را عوض
کنم ؛ با لباس کار آمده بودم؛ اما پیش نشستم که پس
نیفتم. آسیه هنوز حواسش نبود. به او گفتم؛ اما تا بیاید
چیزی بگوید، کلی حرف، بار خودش و مادرش کردم که:
مادر و دختر خیلی عجول هستید و آدم را کلافه
می کنید.

خلاصه این که گفت: «بابا، حالا که شده. می گویم
نمی شود برگردیم؟» و خودش جواب داد: «نه که
نمی شود!».

رفتیم و از این اتاق به آ