پاورپوینت کامل اسلحه ها را زمین بگذارید؛ بازی تمام شد! ۱۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اسلحه ها را زمین بگذارید؛ بازی تمام شد! ۱۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اسلحه ها را زمین بگذارید؛ بازی تمام شد! ۱۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اسلحه ها را زمین بگذارید؛ بازی تمام شد! ۱۶ اسلاید در PowerPoint :

۱۴

به شهدای گمنام انقلاب اسلامی

[وَ توضیح این که: به اعتقاد من، داستان، اتّفاقی است در زبان، به مثابه شعر.]

نمی دانم خواب دیده امش باز، یا نه ؛ چون سطرهای تراویده صفحات کهنه کتابی خطّی. شاید، به یادش آورده بوده ام ؛ با همان خالِ گوشتیِ سبز رنگ، در منتهی إلیهِ گوش
راست، آن جا، در راهْ راهِ زردرنگِ حیاط، در فاصله دیوارِ خشتْ خشتِ تاریک و روشن و نهال های سیب و زردآلو. شب؟ بله! شبی عجیب و غریب.

خواب بوده ام شاید، که سایشِ یکریزِ دندان هایم را درک نکرده ام، که مثل ماهی بی تابِ خزیدن است. دردناک و ملتهبْ خواب دیده ام شاید، که دهانم این طور خشک است و
زبانم، ثقیل و تحمّل ناپذیر.

چهره اش را زنم نیز به خاطر نمی آورد، می گوید: «مگر چه قدر در خانه ما بود که…؟».

من نیز عاجزِ بازسازی صورتِ محو گشته اش، گشته ام ؛ ولی آن خال را خوب به خاطر می آورم، وَ سبزگیِ بی شائبه صورتش را. حالا چرا فقط خالِ گوشتی؟ دلیلش شاید ـ یعنی
تنها دلیلش ـ این است که اوّلین جزء کشف کرده ام در آن تاریک و روشنای خانه، همین خالِ سبز رنگِ زیر گوشِ راست بود و این که به طرز نامحدودی، سبزه بود چهره اش، مثلِ
زنم، مرضیه.

خواب های آشفته زیادی، زنم را آزار می دهند، وَ پَرهیب و سایه وارگیِ اشیا، در لایه های موهومِ ذهنش، به ترس می کشانندش. هر بار، حجمِ پنبه گونِ بالِش یا بازوهای زیر
لباسم است که در چنگ زدن هایش، به تسکین و بی حوصله گی اش منجر می شوند. وَ این بار، خطوطِ درهم شده صورتِ کسی، به خواب های زنم راه یافته است ؛ جان می گیرد و
دور می شود.

خیالِ ساختنش ـ صرافتِ برگرفتن و بر سپیدیِ دلهره آورِ کاغذ، زادنش ـ چند هفته پیش، مقابلِ خواربارفروشی، یا انگار در فواصلِ زمانیِ ایستاده در صفی طویل و
ملال انگیز، ناگهان به سراغمان آمده بود.

ـ شب عجیب و غریبی است!

بعد:

ـ فکر نمی کنی خیابانِ افراسیابی شلوغ شود؟

زنم گفته بود آن شب، مطنطن و کش دار، میانِ آشپزخانه و پذیرایی، وَ نیمه دیگر بنفشش را به تاریکیِ فراگیرِ آشپزخانه برده بود.

زنم دست می بَرَد و از تُنگِ بلورِ آب، لیوان را لبالب می کند، برایم. دهانم همیشه خشک است ؛ برای این، قبلِ خواب، تُنگ را آب می کنم و روی میز، کنارِ آباژور می گذارم.

می گویم: «گفته بود: حیفِ این مملکت، که دستِ این اراذل است. نگفته بود؟».

می گوید: «کی؟… همان جوانِ سبزه، که در خواب های من است؟».

نمی دانم چه سرّی است در این ماجرا که در چند هفته کسالت بارِ اخ