پاورپوینت کامل آبادِ آباد، تا آسمان ۵۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آبادِ آباد، تا آسمان ۵۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آبادِ آباد، تا آسمان ۵۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آبادِ آباد، تا آسمان ۵۴ اسلاید در PowerPoint :

۶۴

(درباره نگاه اسلام به «فقر» و «توسعه»)

آبادانی، پیشرفت، ترقّی، تکامل و واژه هایی مثل اینها را نمی توان
در دنیای امروز به راحتی کنار گذاشت. در دنیا و زمانه که هر یک
سال عقب ماندگی و درجا زدن در آن، به قیمت پرتاب شدن به ده ها
سال عقب تر است (به قیمت گرسنگی، محکوم قوانین ظالمانه
شدن، سر در برابر گردن کشان فرود آوردن، پیش کشی کردن منابع و
ذخایر مملکت به باج گیران بین المللی و …)، چگونه می توان از
توسعه و پیشرفت، چشم پوشید؟

امّا به عنوان یک مسلمان، تکلیفمان چیست؟ ما که به امید
آبادانی آخرت زنده ایم، چه طور باید عمل کنیم؟ آیا باید سهمی در
این توسعه و آبادانی داشته باشیم؟ یا این که از همین فردا تکلیفمان
را با دنیا یکسره کنیم؟

معصومان ما چه کرده اند؟ آیا توجهی به این مسائل داشته اند؟ یا
فقط به آخرت و سرای دیگر دعوت کرده اند؟

اصطلاح توسعه (Development)

توسعه در فرهنگ های لغت و کتاب های تخصّصی به
صورت های مختلف تعریف شده است؛ امّا منظور ما از «توسعه» در
این مقاله، بیشتر همان معنای اصطلاحی آن است. در واقع، منظور
ما از توسعه، پیشرفت، پویایی و حرکت به سوی اصلاح و ساماندهی
بخش های گوناگون یک جامعه است. گفتنی است که توسعه، امروزه
بیشتر در معنای اقتصادی اش مدّنظر است.

اسلام و توسعه

در اسلام به این مفهوم از زاویه ای خاص نگاه شده است. اساساً در
مرکز تعالیم اسلام، آخرت نگری و معاد باوری هرگز فراموش
نمی شود.

دنیا مقدمه آخرت تصویر شده و هرگز به طور مستقل برای انسان،
مطلوب نیست. تمام آبادانی ها و توسعه ها و پیشرفت ها و
تکنولوژی ها و … اگر رابطه اش با آخرت قطع شده باشد و با آن
منافات داشته باشد، بدون شک ناپسند است. البته قطعاً هم
این طور نیست که هر که از این جا بهره جست، در آن جا بی بهره
باشد. مگر سلیمان بن داوود(ع)، پیامبر بزرگ خدا، دنیا و آخرت را با
هم نداشت؟

قرآن، این رابطه دوسویه بین دنیا و آخرت و ارزشمندی آن دو را
چنین بیان می کند: «و آخرت (جهان دیگر)، بهتر و ماندگارتر
است».(۱) پس دنیا مطرود دین نیست؛ منتها آخرت، منافع بیشتری
دارد و دوامش بیشتر است، و این اصل، نباید فراموش شود.

تفاوت عمده و اساسی میان توسعه به معنای اسلامی و غیر
اسلامی ـ بویژه غربی ـ همین حذف جهان ماورا است. از
همین روست که در مهندسی توسعه اسلامی، توسعه بخش
فرهنگی در اولویت است. دلیل ما، سخن معصومان است. امام
صادق(ع) در تفسیر آیه ۶۵ سوره انعام (بگو او قادر است که از فراز
سرتان یا از زیر پاهایتان عذابی بر شما بفرستد …) می فرماید:
«منظور از این عذاب، کثرت مردم بی فرهنگ، دون مایه و بی ثمر
است!».(۲)

از این تفسیر می توان فهمید که پیشرفت فرهنگ نه تنها برای
دنیایمان ضروری است، که آخرتمان را هم می تواند آباد کند. چرا؟
چون بی فرهنگی و دون مایگی، در معرض تهدید عذاب خداست!
چرا این طور نباشد، حال آن که سراسر قرآن، جهل و بی خردی را
سرزنش می کند: «بدترینِ جنبندگان در نزد خدا، افراد کر و لالی
هستند که اندیشه نمی کنند».(۳)

فقر فرهنگی در نگاه اسلام

حال ببینیم، در باور پیشوایان ما، فقر فرهنگی چه طور تصویر
شده است.

پیامبر اکرم(ص) می فرماید: «آن که می میرد و با مرگ از دردها و
مشکلات زندگی آسوده می شود، مرحله ای از حیات را می گذراند.
مرده واقعی کسی است که در زندگی، فاقد تحرک و پویندگی و حیات
باشد».(۴)

علی(ع) می فرماید: «نادان، همچون مرده ای است بین زندگان».(۵)

امام صادق(ع) می فرماید: «فقر، مرگ سرخ است (فعالیت و
پویایی را از جامعه می گیرد و با خون ریزی، همراه است)». راوی
می پرسد: «آیا فقر مالی منظور شماست؟». امام(ع) می فرماید: «نه!
مقصودم فقر دینی (فرهنگی ـ عقیدتی) است».(۶)

این گفته ها تنها اندکی است از انبوه احادیث و این موضوع را بیان
می کند که مهم ترین زمینه برای توسعه فرهنگی در یک جامعه،
علم جویی و جهل گریزی است. به عبارتی برای پیشرفت یک
جامعه، شرط اوّل، توسعه دانش و ارزش های مربوط به دانش پژوهی
است. اگر پیشرفت مادی و اقتصادی در جامعه ای اسلامی بدون
زمینه سازی و نهادینه سازی ارزش های بنیادین انسان اتفاق بیفتد،
همان بلایی به سراغشان می آید که رسول خدا(ص) هشدار می داد:
«به خدا قسم از فقر بر شما نمی ترسم؛ بلکه بر شما از آن می ترسم
که دنیا برای شما فراهم شود چنان که برای پیشینیانتان شد و شما
مانند آنان در کار دنیا از یکدیگر سبقت بگیرید و در نتیجه، شما را
مانند پیشینیان به هلاکت اندازد».(۷)

پس با چشم بسته، کنار سفره رونق و توسعه اقتصادی نشستن
باید در انتظار لبه تیغ روایات تهدید کننده باشیم؛ چنان که
پیامبر اسلام(ص) به ابوذر فرمود: «اباذر! زمانی خواهد آمد که
مردمی از امت من، چنان اند که در انواع امکانات رفاهی، زاده و بزرگ
می شوند؛ همتشان مصرف خوراکی و نوشیدنی های رنگارنگ است
و مصرف گرایی را افتخار می دانند … آنان بدترین افراد امّت
من اند».(۸)

نگاهی به پیشینه بحث

زمانی که در غرب، اصطلاح توسعه مطرح شد و رونق گرفت و
کشورها اسب پیشرفت و ترقی را زین کردند، تمام نگاه ها به
اقتصاد، معطوف بود. تمام برنامه ها، الگوها، نظریه ها و مدل ها با
محوریت «رشد اقتصادی» تعیین و تعریف می شد. شاخص های
توسعه یافتگی عبارت بودند از: رشد نقدینگی، رشد درآمد سرانه،
صادرات و درآمد خالص و ناخالص ملّی و … ؛ امّا رفته رفته، نقص
این تئوری ها آشکار شد و تئوری پردازان به سمت مدل هایی رفتند
که به نام «توسعه انسانی» معروف بود که بر اساس آن، شاخص های
فرهنگی و غیرمادی (نظیر میزان رشد سواد، امید به زندگی،
بهداشت و …) هم مدّنظر قرار گرفت.

فقر و توسعه

این دو واژه، ارتباط نزدیکی با هم دارند؛ به این صورت که هر جا
فقر باشد، خبری از توسعه نیست، البته به طور نسبی. یعنی هر قدر
در بُعدی از حیات اجتماعی فقر باشد، در همان بُعد، توسعه ای
به چشم نمی خورد. مثلاً اگر کشوری به لحاظ فرهنگی، فقیر باشد، از
همین جهت، توسعه نایافته است؛ گرچه از حیث اقتصادی به رشد
خوبی رسیده باشد (که البته این هم باور کردنی نیست که با وجود
فقر فرهنگی، رشد اقتصادی مناسبی صورت گیرد؛ زیرا در این
صورت، جامعه مانند ورزشکاری است که مثلاً عضلات دستش
پُر حجم شده، ولی عضلات سینه و شکم او هنوز لاغر و نحیف است،
که اصلاً به این شخص، ورزشکار ایده آل نمی توان گفت).

گفتنی است که فقر نیز همانند توسعه، ابعاد و انواع گوناگونی دارد
که به آنها اشاره خواهیم کرد.

انواع فقر

فقر را می توان به صورت های گوناگون تقسیم کرد که هر یک،
پیامدهای خاص خود را دارد:

۱ . فقر مطلق: محرومیت از امکانات ضروری و اولیه زندگی.

۲ . فقر نسبی: عدم برخورداری از امکانات موجود و شرایط موجود
زیست.

۳ . فقر طبیعی: فقر ناشی از کمبود منابع طبیعی مثل آب کافی و
خاک مناسب و منابع زیرزمینی و …

۴ . فقر فرهنگی: بی سوادی، تعصّب های بی جا، عدم پیشرفت
علمی، رشد جرم و جنایت و ضعف ارزش های اخلاقی و …

۵ . فقر معنوی و روحی: از شاخه های فقر فرهنگی است و به
نقص های روحی و روانی افراد جامعه اشاره دارد. رزیلت های
اخلاقی، یأس، اضطراب، افسردگی، خودکشی و بیماری های روانی
از این قبیل است.

۶ . فقر واقعی: در تعالیم اسلامی، نوعی از فقر مطرح شده که
می توان آن را فقر واقعی نامید. با نگاهی که دینمان به هستی دارد و
دائم به بالا اشاره می کند، معلوم است که ثروت و فقر واقعی را هم با
همان نگاه تعریف کند؛ چرا که حسابرسی و برآورد هزینه های
نهایی را مربوط به جهان آخرت می داند. با این دید، هر که از همه
امکانات حیات بتواند سرمایه لازم را برای خرید بهشت و
نعمت های آخرت فراهم کند، بر ثروت و سعادت حقیقی رسیده و
آن که در آن جا سرمایه ای نداشته باشد، فقیر و فقیر و فقیر است.

حضرت محمد(ص) پرسید: «صُعلوک در میان شما به چه کسی
می گویند؟».

گفتند: به مردی که مال ندارد.

فرمود: «نه صُعلوک فردی است که از پیش، مالی برای خود
نفرستاده است تا در نزد خدا آن را حساب کند؛ گرچه بعد از او مال
فراوانی باقی بماند».(۹)

امام علی(ع) نیز فرمود: «فقری که در پی آن بهشت باشد، فقر
(واقعی) نیست و ثروتی که به دوزخ بینجامد، غذای واقعی
نیست».(۱۰)

ریشه های توسعه

یکی از عوامل تمدن اروپا، انشعاب پروتستان ها (فرقه ای از
مسیحیت) است. اینان اصلاحات اساسی در دین مسیح صورت
دادند و بعضی ها همین گرایش را عامل مهمی در ظهور تمدن جدید
اروپا (تمدّن غرب) می دانند. در میان اصلاحاتی که از سوی آنان
صورت گرفت، سه چیز، جنبه محوری داشت:

۱ . برداشتن فاصله میان انسان و خدا (خدا را بدون واسطه
کشیش پرستیدن)؛ ۲ . برای عقل، در حریم دین، حق قائل شدن؛ ۳ .
توجه به سعی و کار.