پاورپوینت کامل انقلاب در خیابان هاست… ۳۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل انقلاب در خیابان هاست… ۳۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل انقلاب در خیابان هاست… ۳۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل انقلاب در خیابان هاست… ۳۵ اسلاید در PowerPoint :

۷۰

(گفتگو با نیکی جیووانی، شاعره سیاه پوست امریکایی)

نیکی جیووانی (Nikki Giovanni) شاعره سیاه پوست امریکایی که نام اصلی او یولانده کورنلیا جیووانی است، سال ۱۹۴۳ م
در تنسه، نوکسویل به دنیا آمد. تحصیلات دانشگاهی اش را در دانشگاه های فیسک، پنسیلوانیا و کلمبیا در رشته
هنرهای زیبا و جامعه شناسی تکمیل کرد و در حال حاضر، مدرس دانشگاه ویرچینیاست.

جیووانی، تغییر را لازمه رشد می داند. شعر او همواره سیاه پوستان را هشیارانه به حفظ هویت در جامعه ای که تحت
تسلط فرهنگ سفیدپوستان است فرا خوانده است. تأثیر اشعار او بر جریان شعر امریکای معاصر انکارناپذیر است.
مجموعه اشعار او به نام های «احساس سیاه»، «پیام سیاه» و «داوری سیاه»، تاریخچه زیبایی از نهضت هنری سیاه
محسوب می شود.

جیووانی علاوه بر ربودن معتبرترین جوایز ادبی امریکا، مدال لنگستون هیوز را نیز به خاطر «شعرهای ناب»اش
دریافت کرده است. او تا به حال سه بار از سوی نشریات مختلف دنیا عنوان زن سال را گرفته و مدارک افتخاری
متعددی از سوی دانشگاه های شهرهای امریکا به وی اهدا شده که از آن میان می توان: دکترای افتخاری هنر از
دانشگاه دولتی Delawer، دکترای افتخاری ادبیات از کالج Esmith، دکترای افتخاری علوم انسانی از دانشگاه
Widener، دکترای افتخاری علوم انسانی از کالج alleghan و دکترای افتخاری علوم انسانی از دانشگاه Fisk را نام برد.

گلوریا نیلور(GLoria Naylor )، شاعر و منتقد شهیر سیاه، جیووانی را یکی از گنجینه های ادبی سیاهان می داند؛
شاعری که سروده های صمیمی، صریح و بی پروای او سر فصل تازه ای در شعر مدرن امریکای معاصر گشوده است.
سبک آرام و در عین حال قاطع او بیانگر زندگی خصوصی اوست؛ زیرا از نظر جیووانی: زندگی، نوشتن است و نوشتن،
زندگی.

جیووانی یک پسر دارد و شیفته باغبانی و موسیقی جاز سیاهان است.

شما فعالیت های اجتماعی وسیعی دارید، این تا چه حد خلوت شاعرانه شما را تحدید می کند؟

خوب، من فکر می کنم نوشتن شعر، تا حد زیادی از مسئولیت های قلب است. شکی در این ندارم… امّا در عین حال در
حیطه وظایف مغز قرار دارد؛ زیرا وقتی قلب ما مجذوب موضوعی می شود، اگر مغز ما دانسته های لازم را درباره آن
موضوع به ما ندهد، نوشته ما بی معنا و سست از آب در می آید. بنابراین، فعالیت های اجتماعی نه تنها محدود کننده
خلاقیت شاعرانه نیست، بلکه گسترنده ابعاد آن نیز هست.

من به شدت به مسائل و مشکلات زنان سیاه اهمیت می دهم و برای وارد کردن آنها به شعر، خودم را مقید می دانم
درباره همه جنبه های زندگی زنان سیاه مدام در حال مطالعه و تحقیق باشم. پیش از آمدن به این شهر، برای شرکت
در این کنفرانس که به زنان سیاه اختصاص دارد، خبر مرگ زوج عزیزی از اقواممان را شنیدم. با این همه، لازم دیدم
خودم را به این جا برسانم و البته بسیار غمگینم. من سال های سال برای آنها هفته ای دوبار غذا می پختم و بعضی از
دانشجویانم نیز بقیه روزهای هفته به آنهاکمک می کردند. وقتی خبر مرگشان را شنیدم مشغول آماده کردن غذای آنها
بودم. مرگ، همیشه غافلگیر می کند.

وقتی قلم از نوشتن، سر باز می زند چه می کنید؟

هر کاری که برایم آرامش و شادی بیاورد انجام می دهم. یک کارگاه نویسندگی دارم و از گپ زدن با دوستان و اقوام در
آن جا و پذیرایی از آنها لذت می برم. همه کارهای ساده و کوچک، باعث خوش حالی من می شوند و در حین حال، برای
استحکام شخصیت من لازم اند. من فکر می کنم هر کسی باید هر کاری از دستش بر می آید انجام دهد. مردم اکثرا
توقعشان از خودشان بالاست و برای همین دست روی دست می گذارند و اصلاً کاری نمی کنند. چه اشکالی دارد گاهی
شیشه ها را برق بیندازیم، میگو سرخ کنیم و یا بنشینیم و دفترچه تلفنمان را پاکنویس کنیم؟

چه اصراری است برای جنگیدن با آسیاب های بادی؟ یک نفر به من می گفت: «تو از قماش دن کیشوتی»؛ امّا من
رؤیایی و خیالباف نیستم. نمی خواهم با آسیاب های بادی بجنگم. نمی جنگم؛ زیرا برنده نخواهم شد. تنها چیزی که ما
در اختیار داریم، فرصت محدودمان است و در این فرصت، نیروی ما باید معطوف مبارزه برای احقاق حقوقمان باشد.
این نبردی است که به شکست منتهی نخواهد شد؛ زیرا از جان خود و از آرزوهای خود مایه می گذاریم.

اگر می دانستید نویسندگی را از اول آغاز کنید، آیا تغییری در نحوه زندگی خود می دادید؟

من واقع بین تر و پرتحرک تر از آنم که بتوانم خود را در افکار دور و دراز غرق کنم. البته مواردی در زندگی ام داشته ام که
می توانستم به منافع مادی بیشتری فکر کنم و گاه حتی موقعیت هایی برای تجارت و داد و ستد برایم پیش آمده است؛
امّا در کل، شاعران، میانه چندانی با این جور فعالیت ها ندارند. البته من هرگز به پول پشت نکرده ام، در عین حال،
هرگز در پی اندوختن آن هم نبوده ام.

مهم ترین چیز برای من، سی سال کار ادبی بی وقفه است. اگر سی سال پیش، از هر کسی راجع به آینده ادبی من
می پرسیدید چه بسا می شنیدید که: «بعید است او با این سبک ماندگار شود».

من خوش حالم که سبک نوشتن من، ساده و تأثیرگذار بوده و ماندگار شده است. من در کارم انسجام و یکپارچگی
داشته ام و اشعارم را همه جا و برای اقشار مختلف مردم خوانده ام؛ زیرا فکر می کنم اگر نوشته ای صادقانه باشد با همه
رابطه برقرار می کند. من حتی نمی دانم این سی سال چه شده و کجا رفته است؛ امّا رد آنها به صورت کتاب هایی در
قفسه های کتاب فروشی ها خودنمایی می کند.

به هر حال اگر کسی نظر مرا در مورد گذراندن زندگی از راه نویسندگی بخواهد، جواب من این است: بنویس. اگر
توانستی چاپ کن. اگر برای آن به تو پول دادند که چه بهتر؛ زیرا تو برای گذران زندگی به آن محتاجی؛ امّا مهم ترین
چیز نوشتن است و نیاز داشتن به نوشتن و نه هیچ چیز دیگر.

آدم هایی را می شناسم که می گوی