پاورپوینت کامل تسامُح، آری یا نه؟ ۴۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تسامُح، آری یا نه؟ ۴۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تسامُح، آری یا نه؟ ۴۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تسامُح، آری یا نه؟ ۴۸ اسلاید در PowerPoint :

۹۴

تسامح، آری یا نه؟ (دفتر نخست/مجموعه مقالات و گفتگوها)، به کوشش: مؤسسه فرهنگی اندیشه معاصر، مقدّمه: محمّد اسفندیاری، قم: خُرّم، ۱۳۷۷،

یکی از مزایای آشنایی مسلمانان با جهان جدید، این بود که آن را به تحقیق در موضوعاتی واداشت که پیش تر «ناشناخته» یا «بدشناخته» مانده بودند. تا هنگامی که بت
مارکسیسم فرو نیفتاده بود، برخی از مسلمانان، چندان فریفته آن بودند که اسلام را بر پایه ارزش ها و آموزه های آن تفسیر می کردند. مارکسیسم زدگان آنچنان در بند
مارکسیسم افتاده بودند که اصل تضاد در دیدگاهشان یقینی تر از توحید بود. تسامح از شمار نظریّاتی است که ضروری می نماید نسبت تذکر اسلامی با آن تبیین شود تا بلکه
در بررسی عقاید دیگران از مطلق بینی (سیاه یا سفید دیدن) نظریات، پرهیز شود.

برخی آن قدر عوام زده هستند که هر نظریه ای را که از غیر مسلمانان باشد سیاه می بینند و آن را مطلقا نادرست می دانند و برخی هم آن قدر بیگانه زده هستند که هر نظریه ای
را که از فراسوی مرزهایشان باشد مفید می بینند و آن را مطلقا درست می انگارند. آنچه در کتاب «تسامح، آری یا نه؟» گردآمده، برخی از مقالات نویسندگان درباره تسامح است
که در گردآوری آنها سعی بر جمع آوری افکار و اندیشه های متنوّع و مختلف شده است و نقطه نظرات متفاوتی به میان آمده اند که در بعضی از آنها با قطع نظر از تسامح به معنای
غربی آن، از تسامح در اسلام نیز سخن رفته است.

مرحوم حمید عنایت در مقاله ای تحت عنوان «در حکمت تساهل»، منظور از تساهل را چنین بیان می نماید: «البته تساهل منظور ما آن گونه رفتاری است که فقط به تحمّل
عقاید مخالف عرف و اجماع قناعت نکند؛ بلکه به صاحبان آنها نیز اجازه تبلیغ دهد. اگر تساهل و مدارا تنها به معنای همزیستی و سازگاری باشد، بی گمان، مسلمانان در
قیاس با پیروان ادیان دیگر در رعایت آن کوشاتر بودند و از این لحاظ به تاریخ خود، بیشتر افتخار توانند کرد».

ایشان در قسمتی دیگر از مقاله شان اختلاف میان ما و اروپایی ها را ناشی از اختلاف در برداشت مفهوم لغوی تسامح و مدارا یعنی در فارسی و معادل اروپایی آن یعنی
«تولرانس (Tolerance)» دانسته و می گوید: در زبان فارسی، تساهل به معنای آسان گرفتن و سهل انگاری و مدارا به معنای مهربانی کردن و در اصل به معنای فریفتن است؛
مخصوصا فریفتن صیاد برای به دام انداختن صید؛ ولی در «تولرانس» در زبان های اروپایی از ریشه Tolerare به معنای بارکشیدن و تحمل کردن است و کمترین حُسن این
معنا آن است که نه بی قیدی و نه فریبکاری را در ذهن، القا نمی کند. از این تساهل فریبکارانه مثال های فراوانی در تاریخ می توان آورد از جمله یکی از نخستین نمونه های
مدارای حکومت های اسلامی را به این معنا با عقاید مخالف، بی گمان در زمان مأمون، خلیفه عباسی باید جست. در زمان او که معتزله، پیشروان تفکر فلسفی و بحث عقلی در
معارف دینی بودند از آزادی عملِ بی سابقه ای برخوردار شدند تا جایی که مأمون تعالیمشان را به صورت عقاید رسمی حکومت درآورد و مخالفانشان را آزار داد و زندانی کرد،
لیکن علّت واقعی این رفتار او، عشق به حقیقت نبود؛ بلکه مصلحت بینی سیاسی او در استفاده از معتزله بود.

به طور کلی می توان نتیجه گرفت که تساهل: ۱ . در هر جامعه به همان اندازه به احوال مساعد اجتماعی نیازمند است که به پرورش شعور و معنویت فردی؛ ۲ . عالی ترین
شکل تساهل، آن است که در حقّ هر فرد، انسان نه به عنوان عضو گروهی خاص یا تابع عقیده ای معین بلکه به عنوان انسان، به کار بسته می شود؛ ۳ . بدون جنبش آزادانه
افکار، معیارهای تساهل، دچار جمود می شود و آن را خود به خود به نوع تازه ای از تعصّب مبدّل می کند؛ ۴ . تعصّب، کاری بالاتر از مدارا و مردم داری و سازگاری درویشانه با
عقاید مخالف است.

مرحوم عبدالحسین زرین کوب در مقاله ای با عنوان «تسامح، مادرِ تمدن انسانی اسلام» می گوید: رنسانس اروپا از وقتی آغاز شد که قدرت کلیسا به نفع تعصبات قومی و
محلّی فروکاست. در صورتی که تمدن اسلامی فقط از وقتی به رکود و انحطاط افتاد که در آن، تعصبات قومی و محلی پدید آمد و وحدت و تسامحی را که در آن بود از بین برد.
این تسامح، نسبت به «اهل کتاب» که نزد مسلمانان، «اهل ذمّه» و «مُعاهد» خوانده می شدند، مبتنی بر یک نوع همزیستی مسالمت آمیز بود که اروپای قرون وُسطی به هیچ
وجه آن را نمی شناخت. حدیثی هم نقل می شد که پیغمبر فرمود: «هر کس بر معاهدی ستم کند یا بر وی بیش از حدّ طاقت، تکلیف نهد، در روز قیامت، من با او داوری خواهم
کرد».

یک شاهد عمده بر وجود روح تسامح در اسلام، این است که اهل ذمّه در امور اداری و بعضی مناصب حکومت هم با وجود کراهت نسبی جامعه، وارد بوده اند و در کل، شواهد
نشان می دهد که این روح تساهل در صدر اسلام و قرون نخستین آن، قوی تر و مؤثرتر بوده است تا در عهد مغول و ادوار متأخّر. این سعه صدر و تسامح مسلمانان نه فقط
مناظرات دینی و کلامی را در قلمرو اسلام ممکن ساخت، بلکه سبب عمده ای شد در تعاون اهل کتاب با مسلمانان در قلمرو اسلام. درست است که در اعمال و اقوال آنها از هر
آنچه تجاوزی به اسلام تلقی می شد غالبا با قدرت جلوگیری می شد، اما بر روی هم، و صرف نظر از هیجانات عمومی و موارد استثنائی در قلمرو اسلام، مثلاً احوال یهود در قلمرو
اسلام، بهتر از احوال آنها در قلمرو کلیسا بود.

در حقیقت، اسلام در غیر مورد اهل کتاب نیز آن خشونتی را که سایر ادیان آن اعصار داشته اند، نداشت. با وجود اختلاف نظر در ماهیت ایمان، عموما در عمل، همان شهادت
زبانی، ملاک مسلمانی به شمار می آمد. و حتّی خود پیغمبر با منافقانی که آنها را می شناخت نیز رفتارش توأم با اغماض بود و تسامح.

محمد اسفندیاری در مقاله ای تحت عنوان «جمود در برخورد» به نکته ای مهم در تفاوت میان جمود در فکر و عمل اشاره می کند و می گوید: «جمود و تحجّر، هم وصف فکر
است و هم وصف عمل؛ لیکن تعصّب، نوعی فکر نیست؛ بلکه فقط وصف عمل است» و بعد در ادامه مقاله از این تفاوت استفاده کرده، معتزله را که اولین روشنفکران جهان
اسلام نامیده شده اند و به آنها القابی چون آزاد اندیشان و پیامبران خرد داده شده است، متهم به جمود در عمل می کند، اگرچه از لحاظ فکری جمودی نداشتند. وی در ادامه مقاله
چنین می نویسد: «آری! برپایی محنه (سازمان تفتیش عقاید) و تحمیل یک عقیده به همگان و سختگیری به دگراندیشان، تنها یک بار در تاریخ اسلام رخ داد و آن هم از
سوی معتزله بود که روشنفکر و آزاداندیش بودند. آنان هرگز جامدالفکر و متحجّر نبودند؛ اما برخوردشان با دیگران، جامد و متحجرانه بود و به راستی که تأمل در این بخش از
تاریخ معتزله، بس درس آموز و عبرت انگیز است که چگونه گروهی روشنفکر و عقل گرا که عهده دار مبارزه با جمود و تحجّر فکری بودند، خود نیز دچار جمود در برخورد شدند».

آنچه نویسنده این مقاله نتیجه می گیرد، این است که باید بین این دو (جمود در فکر و جمود در عمل)، تفکیک قائل شد تا این که بسیاری از مشکلات، حل شود و تا حدودی
گره تحلیل جریان های فکری گشوده شود. این، مطلبی است که در یکی از مقالات بعدی، حسن رحیم پور ازغدی نیز بر آن تأکید کرده است.

اسفندیاری در ادامه به پاره ای از آموزه های اسلامی درباره روش برخورد با دیگران بر اساس آیات و روایات اشاره می کند و نکاتی را در برخورد مسلمانان با دیگران و حتی
برخوردهای خودشان با یکدیگر ـ که کمتر به آنها توجه و عمل می شود ـ یاد می کند. از جمل