پاورپوینت کامل انس با او که یادش شیرین است ۴۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل انس با او که یادش شیرین است ۴۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل انس با او که یادش شیرین است ۴۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل انس با او که یادش شیرین است ۴۱ اسلاید در PowerPoint :

۶

انگیزه های انس

یکی از نعمت های بزرگ خداوند به انسان، این است که پنجره آشنایی با خویش را بر روی او گشوده است و انسان ها می توانند با آفریننده و اداره کننده و کمال بخشِ عالم و آدم، گفتگو کنند و نیازها، مشکلات، موفّقیت ها و شکست های خویش را بدون واسطه با او در میان بگذارند. ارتباط و گفتگوی فرزندان آدم با هستی بخشِ مهربان و آگاه و توانا، برای او شیرین، زیبا و دیدنی است. در دعای زیبای جوشن کبیر – که مؤمنان، هزار نام و صفت خدا را زمزمه می کنند -، چنین آمده است:

یا من ذکره حُلوٌ!(۱) ای که یاد او شیرین است!

و امیرمؤمنان، در نهج البلاغه چنین با خدای خویش راز و نیاز می کند:

الهی! تو بهترین و با دوام ترین انیس و همدم دوستان خویشی…، و دل هایشان شیدای توست. اگر غربت، آنان را به احساس تنهایی گرفتار سازد، یاد تو به آنان انس و الفت می بخشد.(۲)

انسان، بدون یاد خدا، در این دنیا غریب و

تنهاست. احساس فقر و کمبود اقتصادی، احساس ضعف و ناتوانی، احساس پوچی و بی هدفی، و احساس بی کسی و بی پناهی، بر ذهن و زندگی انسان، گَرد اندوه و غم می پاشد و امید و نشاط را از او می گیرد. هیولای سیاه خطرها، کمبودها و ابهام ها، آفاق زندگی را تیره و تار نشان می دهد.

انسان، خود و همه جهان را در چهار راه حادثه خیز فقر و بیماری و پیری و در نهایتْ مرگ می بیند و با خود می اندیشد که: در این کانون حوادث و آفات و آسیب ها و خطرها چه باید کرد؟ و به کجا باید پناهنده شد؟ کدام پناهگاه، امن تر و مطمئن تر است؟ و کدام نیروی آگاه و توانمندی می تواند انسان را در زیر چتر حفاظت خویش، سامان دهد.

یاد خدا، نقطه امید انسان در برابر همه خطرها و گنجینه بی زوال و بی کران انسان در برابر همه نیازهاست. یاد خدا، نگاهبانی مطمئن و سایبانی نیکو بر سرِ انسان هاست.

از سوی دیگر، وقتی انسان اوج تدبیر و زیبایی و نظم و آگاهی را در آفرینش خویش و جهان پیرامونش مشاهده می کند، شیفته و دلباخته «ربّ العالمین» می شود و می خواهد تا با مبدأ این همه زیبایی و نعمت، ارتباط برقرار کند و با او به گفتگو بنشیند. میل دارد تا با او انس بگیرد و گوهر حمد و سپاس خویش را به آستانش تقدیم کند. ترانه حمد و ستایش و شکر و سپاس، بر لب هر آفریده او نقش می بندد و در برابر بزرگ ترین هنرمند، مهربان ترین مهربان، آگاه ترین آگاه، و تواناترین توانا، گل واژه های تکبیر و تسبیح و حمد و سپاس، بر دل و زبان انسان، جاری می شود و فروتنی و احترام، او را فرا می گیرد.

انسان آگاه، در برابر الطاف و نعمت های بیکران حضرت دوست، سر به سجده سپاس می گذارد. وقتی بشر، توانایی خدا بر ایجاد حرکت ها و آرامش ها را مشاهده می کند، بی اختیار، زبان به شعار: «لاحول ولا قوّه الّا باللَّه» می گشاید. وقتی کمبودها، نقص ها و ضعف های خویش و دیگر انسان ها و موجودات عالم مادّه را به واقع ببینیم، از اعماق دلمان گل واژه «سبحان اللَّه» جوانه می زند و آیات تقدیس و تنزیه، نمودار می گردد. بدون استمداد از او هیچ کاری به سامان نمی رسد و همه ضعف ها، لغزش ها و کاستی ها در پرتو عنایات او جبران شدنی، بخشودنی و اصلاح شدنی است.

گل واژه های اُنس

انس با خدا، انگیزه های فراوانی دارد و محتوای گفتگوی انسان و خدا، مختلف است که همه، دیدنی و شنیدنی اند.

عبارات زیر، ده «نماد» یاد خدا در زندگی انسان و دیگر آفریده های جهان اند:

۱) اللَّه اکبر، ۲) الحمدللَّه، ۳) سبحان اللَّه، ۴) لا اله الا اللَّه، ۵) الشکر للَّه، ۶) لاحول و لا قوّه الّا باللَّه، ۷) أستغفر اللَّه، ۸) أعوذ باللَّه، ۹) بسم اللَّه، ۱۰) اللهم صلّ علی محمد و آل محمد.

هر لحظه، هر روز، و هر ساعت، از بام تا شام، آفاق هستی از این زمزمه های قدسی آکنده است.هرکس به زبانی سخن از لطف تو گوید:

بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانه

شیوه های گفتگو

گاهی با خدا آهسته و آرام سخن می گوییم، گاهی زمزمه و ترنّمی میانه داریم، و گاهی به آواز بلند او را می خوانیم و با تمام توان، ناله و فغان بر می آوریم، از او استمداد می جوییم و «یا رب، یا رب» می گوییم. درست است که در گفتگو با خداوند باید آداب و وظایف خود را بشناسیم و رعایت کنیم؛ امّا مهم، راهیابی به آستان قدس ربوبی، انس با او و شکفتن گل های عشق و اندیشه بر ذهن و زبان ماست. فرشتگان خدا، سرودهای جاوید نیایش را می خوانند و هیچ گاه، احساس خستگی نمی کنند. پیامبران خدا و امامان معصوم(ع)، آموزگاران بزرگ این نغمه های قدسی و غزل های ملکوتی اند. و شهیدان، آنانی اند که ترانه تسبیح سر داده اند. چرا انسان، این سرودهای زیبای زندگی را نیاموزد و شیرین ترین و خوش بوترین مایه «آرامش روح» را درنیابد؟

یاد خدا، هم آوایی انسان با نظام آفرینش و کارگزاران هستی، و پاسخگویی به فراخوان پیام آوران توحید، و هم گامی با فرشتگان پاک الهی است.

آثار انس

یاد خدا، غبارزدایی از آیینه دل هاست.(۳)

یاد خدا، قبله نمای قلب هاست.(۴)

یاد خدا، سایه آرامش روانِ انسان هاست.(۵)

یاد خدا، راه و رسم پارسایان است.(۶)

یاد خدا، گشت و گذار و تنفّس در بوستان زیبای بهشت است.(۷)

یاد خدا، فروغ دل مؤمنان است.(۸)

یاد خدا، داروی بیماری های روحی انسان است.(۹)

یاد خدا، مایه زندگی دل هاست.(۱۰)

یاد خدا، امواج معرفت و محبّت الهی است که بر ساحل لب های عارفان و عاشقان، نمایان می شود.(۱۱)

یاد خدا، مایه شادی هر انسان پارسا و لذّت اهل یقین است.(۱۲)

شروع کارها با یاد و نام او، پایان تلاش ها با سپاس و ستایش او، پناه بردن به خدا در برابر همه آسیب ها و آفت های برونی و درونی، و گریختن از خطرهای قطعی و احتمالی، به سوی دژ امن و استوار اوست، و آمرزش خواهی و استغفار از لغزش ها و خطاهای فکری و عملی و توجّه به عظمت، قداست، توحید، قدرت ها و نعمت ها و آیات لطف و عنایت الهی، زمینه ها و عواملِ انس و الفت و یاد و نیایش و پیوند روحی انسان به آستان قدس ربوبی است.

ذکر خدا، آبِ حیات انسان ها و سرچشمه بقاست. در حدیث نبوی آمده است:

کُلّ أحد یموت عطشاناً إلّا ذاکر اللَّه.(۱۳)

همگان، تشنه می میرند، مگر کسی که به یاد خداست.

محفل انس

علاوه بر شیوه های ارتباط فردی، گاهی انسان به

صورت گروهی و جمعی رو به سوی خدا می کند و محفل و مجلس انس، شکل می گیرد. این گونه یاد خدا، انس الهی و انس انسان ها را با هم در می آمیزد. در این محافل یاد خدا، حرکتی گروهی و جمعی است که نمازهای جماعت و جمعه، از این ویژگی برخ