پاورپوینت کامل پیامبر و آیین نبرد ۴۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل پیامبر و آیین نبرد ۴۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل پیامبر و آیین نبرد ۴۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل پیامبر و آیین نبرد ۴۲ اسلاید در PowerPoint :

۵۴

علل جنگ های پیامبر(ص)

دعوت پیامبر گرامی اسلام(ص) پس از بعثت، تا سه سال، به طور مخفیانه انجام گرفت و پس
از آن، رسول اکرم(ص) مأموریت یافت که به طور علنی، مردم را به اسلام دعوت کند و
رسالت خویش را آشکارا اعلام نماید. از این زمان بود که مخالفت های مشرکان با توسل
به روش هایی چون شکنجه و آزار پیامبر(ص) و یارانش, تطمیع و تهمت و ناسزاگویی به آن
حضرت، شروع شد و سرانجام، این مخالفت ها موجب مهاجرت گروهی از مسلمانان به حبشه و
سپس هجرت کلّی مسلمانان به مدینه شد.

هنگامی که پیامبر اسلام(ص) وارد مدینه شد و جامعه نوبنیاد اسلامی را متشکّل و متّحد
نمود, یهودیان اطراف، به رویدادهای مدینه چشم دوخته بودند؛ امّا مخالفتی از جانب
آنها دیده نمی شد. بعدها که نیروی مسلمانان، تقویت و سازماندهی گردید, آنها نگران
شدند و به طور پنهانی با مشرکان ـ که منتظر فرصتی برای از میان بردن جامعه اسلامی
بودند ـ ، روابطی برقرار کردند. نتیجه این خیانت ها منجر به دستور جنگ علیه آنان
شد.

پیامبر(ص) که از قبل، حمله مشرکان را پیش بینی کرده بود، قبل از هر چیز، به تشکیل
گروهی مسلح و رزمنده، اقدام نمود. پس از آن، دسته های گشتی شناسایی و رزمی ویژه ای
به اطراف مدینه اعزام داشت تا آخرین اخبار و اطلاعات از تحرّکات و فعّالیت های دشمن
را به ایشان برسانند. این اقدامات نظامی، سرآغاز نبردهای اسلامی بود که از همان ماه
هشتمِ نخستین سال هجرتْ شروع شد.

اهداف عملیات نظامی در نبردهای پیامبر(ص)

تا قبل از جنگ بدر – که در نیمه جمادی الأول سال دوم هجرت، به فرماندهی پیامبر(ص)
انجام گرفت – ، هشت عملیات نظامی با فرماندهی پیامبر (غزوه) و یا دیگران (سریه)،
علیه دشمنان اسلام به وقوع پیوست. اولین سریه، در ماه هشتم سال اوّل هجرت، به
فرماندهی حمزه، تا کرانه های دریای احمر ادامه یافت. عبیده بن حارث, سعد بن ابی
وقّاص و عبدالله بن جحش، از دیگر فرماندهان گشتی های شناسایی و رزمی این عملیات های
نظامی بودند.

به طور کلی، اهداف نظامی پیامبر(ص) در اعزام گروه های گشتی مختلف رزمی در این
عملیات ها عبارت بود از:

۱ . نشان دادن آمادگی و هوشیاری مسلمانان؛

۲ . تهدید مسیر اقتصادی و تجارتی و تضعیف قوای مادی دشمن؛

۳ . کسب اطلاعات و اخبار، از هر گونه فعالیت دشمن؛

۴ . تحکیم وحدت جامعه اسلامی و ایجاد روحیه سلحشوری و نظامی و دفاعی در آنان.

بدیهی است که در هر عملیات نظامی، یکی از شگردها و تاکتیک های اساسی، از بین بردن
منابع اقتصادی و پشتیبانی و تضعیف قوای مادی دشمن است, چنانچه در جنگ بدر،
پیامبر(ص) سعی نمود که توان لشکرکشی و قوای پشتیبانی, تدارکاتی و مالی دشمن را عقیم
و یا ضعیف نماید. پیامبر(ص) در فرستادن گشتی های رزمی، تا جنگ بدر، به همین شیوه
اقدام می کرده است. هدف پیامبر(ص) در استفاده از این روش، این بود که موانع پیشرفت
اسلام و مسلمانان و مهم تر از آن، عامل خطر و تهدید جامعه اسلامی را از سر راه
بردارد.

نکته قابل توجّه در این جا آن است که برخی خاورشناسان غربی نتوانسته اند درک کنند
که بین «هدف» و «شیوه», رابطه ای وجود ندارد. تاکتیکِ (شیوه) نبردهای پیامبر را (که
در هر نبردی از اصول عمده آن به شمار می رود) به جای هدف آن تلقی نموده اند و
گفته اند که جنگ های اسلام برای اهداف اقتصادی بوده است.

محمّد(ص)، پیامبر دوستی یا جنگ

اندیشمندان بسیاری بر این باورند که اصولاً اساس گسترش و پیشرفت اسلام، بر مبنای
صلح و دعوت به آن بوده است که از طریق پیامبر اکرم(ص) صورت می گرفته است. دعوت
اوّلیه رسول خدا به مدت سیزده سال در مکه و نامه هایی که پس از هجرت به اُمرا و
سلاطین و رؤسای قبایل و شخصیت های برجسته معنوی و سیاسی نوشته است, حاکی از روش
صلح آمیز مبتنی بر منطق و برهان پیامبر اکرم(ص) در دعوت و تبلیغ برای گرویدن به
اسلام بوده است، نه توسّل به جنگ و شمشیر.

پیامبر(ص) تنها تحت شرایط و اهداف خاصی دستور به جهاد می داد؛ امّا هدف نهایی وی در
نهایت، استقرار صلح و ایجاد زندگی مسالمت آمیز بود. به طوری که از جنگ بدر تا آخرین
نبرد پیامبر، هیچ کدام تهاجمی نبوده اند، بلکه هر کدام بر اساس اهداف خاصی به وقوع
پیوسته اند.

این امری طبیعی است که گاهی برای پاره ای از جوامع بشری, شرایطی پیش می اید که هیچ
راهی جز توسّل به جنگ برای آنان باقی نمی ماند. در این صورت، جنگ، نه تنها غیر
انسانی نیست، بلکه ترک آن نیز جز ذلّت، چیز دیگری به همراه نخواهد داشت. قرآن کریم،
نبرد و جنگ را در شرایط ویژه و با حدود معین و مشخص، تجویز کرده و سستی در آن را
گناهی بزرگ می داند. دین اسلام، تا جایی به صلح اهمیت می دهد که طرف مقابل هم حقّ
دوستی را نگه دارد؛ امّا وقتی موجودیت یک کشور اسلامی از سوی دشمن، در معرض خطر
قرار می گیرد، نه تنها آن را رد نمی کند, بلکه جنگ را ارزشی می داند که با نام
«جهاد در راه خدا»، به عنوان یکی از ارکان ها و آرمان های مقدّس اسلامی به حساب
می اید.

نگرشی به نبردهای پیامبر(ص)

پیامبر اسلام(ص) هرگز نمی خواست که آغازگر جنگ باشد و تا می توانست، از آن دوری
می کرد. همان گونه که بیان شد، در مرحله دعوت علنی, اشراف مکّه و قبایل عرب، علیه
پیامبر و نهضت اسلام، به مقابله برخاستند و پس از تهدید و آزار و شکنجه مسلمانان,
آنان را مجبور به ترک مکّه نمودند. مسلمانان در این مرحله, شکنجه های سختی را از
سوی دشمنان تحمّل کردند که با هجرت پیامبر(ص) به مدینه، پایان پذیرفت و بعد از این
مرحله بود که دوران جنگ مشرکان علیه مسلمانان شروع شد.

در حقیقت، مشرکان و ریاست طلبان قریش بودند که بنای جنگ را گذاشتند و پیامبر(ص)
مجبور بود از خود و یارانش و در واقع، از جامعه اسلامی دفاع کند. مرحوم علامه
طباطبایی در تفسیر «المیزان» می گوید: «اگر پیامبر اسلام را به حال خود گذاشته
بودند, هرگز فرمان (هیچ) جنگی را صادر نمی کرد و این همه جنگ هایی که در اسلام واقع
شد, همه اش تحمیل به اسلام بود و او را به این واداشتند». ۱

بنا بر این، اگر دشمنان جامعه اسلامی، به مسلمانان کاری نداشتند و به عناوین و
تمهیدات گوناگون، به تهدید و ارعاب و تجاوز آنها مبادرت نمی کردند، جنگی صورت
نمی گرفت و خونی ریخته نمی شد. در ادامه، به برخی از جنگ های پیامبر(ص) اشاره ای
کوتاه می کنیم:

۱ . بدر و اُحد

در این دو نبرد, به منظور دفاع از اسلام و آزادی عقیده, مسلمانان، مسلّحانه به نبرد
روی آوردند و در برابر گروهی قرار گرفتند که از مکّه و اطراف آن