پاورپوینت کامل همه جا زمین خداست! ۴۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل همه جا زمین خداست! ۴۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل همه جا زمین خداست! ۴۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل همه جا زمین خداست! ۴۰ اسلاید در PowerPoint :

۷۷

جایزه صلح نوبل، بی شک مهم ترین و قابل بحث ترین جایزه بین المللی است که برای
برنده اش هم خوش نامی به دنبال دارد و هم, بسته به هدفی که آن شخص دنبال کرده,
دشمنی! طیف اشخاصی که آن را دریافت کرده اند، بسیار گسترده و متنوّع است، همچون
راه های رسیدن به صلح و امنیت جهانی. مفهوم صلح از نظر کمیته نوبل، تنها برطرف کردن
جنگ بین کشورها نیست؛ بلکه به گفته نوبل، شامل ایجاد برادری و محبّت بین انسان ها
نیز می شود.

موارد بسیاری بوده که برنده جایزه, بدون دخالت مستقیم در هیچ جنگی, زندگی خود را
وقف کمک به قربانیان جنگ و پناه دادن به آوارگان کرده, مانند جوایز «پدر پی یر» و
«هنری دونان». تلاش هایی هم بوده که هیچ ربطی به جنگ نداشته و فقط جهت کمک به مردم
ناتوان و مسکین صورت گرفته, مانند آنچه «آلبرت شوایتزر» و «مادر ترزا» انجام دادند.

امّا جوایزی نیز بوده اند که موجب حیرت و گاه خشم بسیاری از آزادی خواهان دنیا
شده اند. جایزه «کیسینجر» با چنان موج مخالفتی در سراسر دنیا روبه رو شد که حتی
گروه های صلح طلب امریکا و انگلیس (از جمله کواکرها), رسماً از کمیته صلح تقاضا
کردند تا آن را لغو کند، پیش از آن که با اهدای جایزه به چنین فرد جنگ طلبی, نام
جایزه صلح نوبل را لکه دار کنند. از آن بدتر، جایزه «مناخیم بگین» بود که بسیاری از
مردم، آن را دستور مستقیم امریکا و اسرائیل به کمیته صلح دانستند. مناخیم بگین،
تروریست بین المللی شناخته شده ای بود که زمانی دولت انگلیس برای سر او جایزه ای
کلان قرار داده بود. پرونده جنایات او در کشتار زنان و کودکان روستاهای فلسطینی
چنان سنگین بود که به هیچ عنوان قابل کتمان نبود.

پاسخ کمیته نوبل به این انتقادها این است که در وصیت نامه نوبل چیزی در مورد سوابق
اخلاقی یا سیاسی فرد گفته نشده؛ بلکه از شرط های اهدای جایزه، این است که شخص مورد
نظر در آن سال, مهم ترین گام را در جلوگیری از یک جنگ و یا پایان دادن به آن
برداشته باشد, حتی در حد امضای یک قرارداد مهم.

علی رغم تمام این انتقادها نمی توان کتمان کرد که هنوز جایزه نوبل از اعتبار خاصی
برخوردار است و نام های احترام برانگیز زیادی در لیست برندگان آن جای دارد؛ کسانی
که می توانند نمونه های شهامت, مقاومت, تلاش بی پایان و بلند همّتی برای تمام
انسان ها باشند.

@@@

آلبرت شوایتزر (۱۸۷۵ـ۱۹۶۵)۱ در خانواده ای به دنیا آمد که برای چندین نسل
تحصیل کرده و اهل موسیقی و مذهب بودند. پدر و پدربزرگ مادری اش هر دو کشیش بودند,
پدربزرگ هایش در کلیسا، اُرگ می نواختند و بسیاری از خویشاوندانش از اهالی
تحصیل کرده و دانشمند استان آلزاس بودند. این استان که به فرانسه تعلّق داشت، پس از
جنگ فرانسه ـ پروس، از دست این کشور خارج شده بود. آلبرت، چند ماه پس از این واقعه،
در خاکی که دیگر آلمان نامیده می شد به دنیا آمد.

هنوز پاهایش به زحمت به اُرگ کلیسا می رسید که نواختن را فرا گرفت. خیلی زود در
نخستین سال های زندگی، از این که در خانه ای مرفّه زندگی می کرد, احساس عذاب وجدان
می کرد؛ چرا که بیشتر همکلاس هایش در کلبه های محقّر زندگی می کردند و اغلب بیمار
بودند و غذای کافی برای خوردن نداشتند.

در هجده سالگی به دانشگاه استراسبورگ رفت و به تحصیل الهیات و موسیقی پرداخت. در
عین حال نمی توانست نسبت به کسانی که دچار فقر بودند و شانسی برای موفّقیت در
اجتماع نداشتند بی تفاوت باشد. سپس (چنان که در شرح حال خودش می نویسد), در یک صبح
زیبای تابستان وقتی که بیست و یک ساله بود و به خاطر تعطیلات در خانه به سر می برد
, از خواب بیدار شد و این فکر به ذهنش رسید که نباید این همه خوش بختی را به عنوان
یک چیز معمولی و طبیعی تلقی کند؛ بلکه باید در قبال آن بهایی بپردازد: «سپس در حالی
که پرندگان آواز می خواندند, قبل از این که از بستر برخیزم، تصمیم خود را گرفتم,
این که من باید تا سی سالگی، خودم را با علم و هنر تجهیز کنم و به درجه قابل قبولی
برسانم تا بتوانم از آن به بعد، خودم را وقف خدمت به بشریت کنم».

او تازه معنای سخن عیسی مسیح را فهمیده بود که: «هر آن کس که زندگی اش را در راه من
از دست بدهد، آن را حفظ کرده است». او اعتقاد داشت که تازه، خوش بختی درونی را
یافته است؛ اما هنوز نمی دانست که چه طور باید به بشریت خدمت کند. آلبرت، مطالعات
وتحصیلش را ادامه داد. نخستین دکترایش را در فلسفه در۲۴ سالگی گرفت و تزی در مورد
فلسفه مذهبی ایمانوئل کانت نوشت. دومین دکترایش در الهیات بود و سرانجام در سی
سالگی، دکترای موسیقی گرفت و در موسیقی باخ، تخصّص یافت. در عین حال، او به عنوان
استاد و سخنران در دانشگاه استراسبورگ نیز تدریس می کرد و کنسرت های بین المللی
برگزار می کرد.

چند ماه قبل از تولّد سی سالگی اش به طور اتفاقی از تقاضای جامعه مسیونرهای پاریس،
برای فرستادن خدمت گزاران مذهبی به افریقا آگاه شد. بلافاصله احساس کرد این همان
راه خدمت است که او جستجو می کرده است. بنا بر این، تصمیم گرفت که در زمینه پزشکی
تحصیل کند تا بتواند به افریقایی ها خدمت کند؛ چرا که این بزرگ ترین نیاز مناطق
محروم افریقا بود.

خانواده و دوستانش با او موافق نبودند. آنها اعتقاد داشتند که او از تحصیلات عالی
برخوردار است و در جنگل، نبوغ خود را به هدر خواهد داد. آنها می گفتند که او با
اجرای کنسرت اُرگ، بهتر می تواند برای افریقایی ها پول جمع کند. امّا او می خواست
زندگی اش را وقف این راه کند. تنها کسی که با او موافق بود دانشجویی در دانشگاه
استراسبورگ بود به نام هلن برسلاو ۲ که بعدها با او ازدواج کرد. هلن نیز که تحت
تأثیر شخصیت و نیک خواهی آلبرت قرار داشت، به عنوان پرستار آموزش دید تا بتواند او
را همراهی کند.

مطالعه پزشکی، هفت سال به طول انجامید؛ اما او هرگز در تصمیم خود تردید نکرد.
شوایتزر مردی بود با توان جسمی و انرژی فراوان. او به نوشتن کتاب و رساله های
تحقیقی ادامه داد. او شخصیتی مذهبی داشت؛ اما با باورهای کورکورانه کلیسا چندان هم
عقیده نبود. از نظر اعضای جامعه مسیونری پاریس, بعضی از نوشته های او سؤال برانگیز
بود. آنها در مورد او می گفتند که فقط عشق و محبت مسیحی را داراست، امّا اعتقادات
مسیحی اش صحیح ن