پاورپوینت کامل خوب کار کردن و کار خوب کردن(بحثی درباره ضرورت کمال گرایی) ۵۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل خوب کار کردن و کار خوب کردن(بحثی درباره ضرورت کمال گرایی) ۵۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل خوب کار کردن و کار خوب کردن(بحثی درباره ضرورت کمال گرایی) ۵۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل خوب کار کردن و کار خوب کردن(بحثی درباره ضرورت کمال گرایی) ۵۰ اسلاید در PowerPoint :

۲۶

من نمی گویم سمندر باش یا پروانه باش

چون به فکر سوختن افتاده ای، جانانه باش

ستاره راهنمای نویسنده در این مقاله، حدیثی از صادق آل محمّد(ع) بود در تفسیر یک
ایه قرآن. نخست از این ایه آغاز می کنیم:

الّذی خَلَقَ المَوتَ و الحیاهَ لِیبلُوَکُم أحسَنُ عَمَلاً.۱

خداوند، مرگ و زندگی را بیافرید تا شما را بیازماید که کدام یک کاری بهتر می کنید.

از امام صادق(ع) درباره ایه مزبور، روایت شده است:

لیس یعنی أکثر عملاً ولکن أصوبکم عملاً.۲

مقصود، عمل بیشتر نیست، بلکه عمل بهتر است.

همچنین پیامبر خدا(ص) فرموده است:

إنّ الله تعالی یحبّ مِن العاملِ إذا عَمِلَ أن یحسِن.۳

خداوند، دوست دارد که هر کارگزاری که کار می کند، نیکو کار کند.

نیز آن حضرت در حدیثی دیگر فرموده است:

إنّ الله تعالی کتب الإحسان علی کلّ شیء.۴

خداوند، در هر کاری، نیک انجام دادنِ آن را فرمان داد.

کلیدواژه این احادیث، «احسان» است. احسان در این احادیث به معنی «کار نیک کردن»
نیست؛ بلکه به معنی «نیک کار کردن» است. یعنی هر کس کاری می کند، باید آن را نیک
(درست و استوار و محکم)، انجام دهد. شاهد، این که در برخی احادیث به جای کلمه
احسان، «اِحکام» و «اِتقان» آمده است. شاهد دیگر، این که در ادامه همین حدیث آخر
آمده است: «هر گاه حیوانی را ذبح می کنید، درست ذبح کنید. کارد را خوب تیز کنید و
ذبیحه را راحت سازید».

در روایتی دیگر آمده است که کسی از امام صادق(ع) پرسید: «احسان چیست؟». آن حضرت
فرمود:

إذا صلّیتَ فأحسِن رُکوعَک و سُجودَک و إذا صُمتَ فتَوقَّ کلَّ ما فیه فسادُ
صَومِک.۵

احسان، این است که چون نماز می گزاری، رکوع و سجودت را نیکو به جا آوری، و هر گاه
روزه گرفتی، از هر آنچه روزه ات را تباه می کند، دوری گزینی.

در سیره پیامبر(ص) آمده است که چون سعد بن معاذ درگذشت و پیکرش را به لب قبر
آوردند، آن حضرت به درون قبر رفت و پیوسته می گفت: «سنگ بدهید، گِل بدهید» تا این
که درز خشت ها را پر کرد و قبر را هموار ساخت. چنین می نماید که پیامبر، آن قدر قبر
را خوب درست کرد که اصحاب در شگفت شدند که چرا این همه محکم کاری در ساختن یک قبر!
پس آن حضرت فرمود:

إنّی لَأعلم أنّه سیبلی و یصلُ إلیه البَلی و لکنّ الله یحبُّ عبداً إذا عَملَ
عملاً أحکمَه.۶

می دانم که به زودی فرسوده می شود و می پوسد؛ امّا خداوند، بنده ای را دوست دارد که
چون کاری انجام می دهد، آن را درست (استوار) انجام دهد.

همچنین امیر المؤمنین فرموده است:

قیمهُ کُلَّ امریء ما یحسِنُه.۷

ارزش هر کس به چیزی (کاری و هنری) است که آن را نیکو می داند (انجام می دهد).

از این حدیث، ترجمه های نادرستی شده است.۸ یک ترجمه نادرست، این است که «ما یحسنه»
را ما «یعلَمُه» معنی کرده و گفته اند که یعنی ارزش هر کس به آن چیزی است که
می داند.۹

در پیش گفتیم که «احسان» در این احادیث، به معنی «نیک کار کردن» است. در حدیث مورد
بحث، منظور، این است که ارزش هر کس به کاری و هنری است که آن را نیکو می داند و
نیکو انجام می دهد. مقصود، دانستن نیست؛ بلکه نیکو دانستن و نیکو انجام دادن است.
به دیگر سخن، در حدیث مزبور، ارزش هر کس به تخصّص وی و به کار بستن تخصّصش دانسته
شده است.

به یک اشتباه دیگر نیز اشاره می کنیم: «ما یحسِنُه» در این حدیث، فقط به معنی
«نیکو دانستن» نیست؛ بلکه «نیکو انجام دادن» هم مورد نظر است. نمی شود احسان را، که
به معنی نیکو دانستن و نیکو کردن است، به جزئی از آن، محدود کرد.

حدیثی دیگر از امیر المؤمنین روایت شده که، در واقع، مقدّمه یا جمله پیشین حدیث
مزبور است:

النّاسُ أبناءُ ما یحسِنون.۱۰

مردم، فرزند چیزی هستند که آن را نیکو می دانند (انجام می دهند).

درباره این حدیث، توضیحی لازم است: می دانیم که هر کس به پدرش شناخته می شود. مثلاً
می گویند: فرزند فلانی است. امّا اگر انسان، چیزی را نیکو بداند و نیکو انجام دهد
(تخصّص داشته باشد)، به آن نیز شناخته می شود. مثلاً می گویند: فلانی پزشک خوبی
است، فلانی صنعتگر خوبی است و فلانی کشاورز خوبی است. به عبارت دیگر، تخصّص انسان
می تواند جایگزین نام پدرش شود و آن را تحت الشّعاع قرار دهد، چنان که در معرّفی هر
متخصّص، به جای این که بگویند فرزند فلانی است، می گویند تخصّصش فلان است.

مقصود امیر المؤمنین، این است که کیستی هر کس را نه نسبتش، که تخصّصش معلوم
می کند. مهم نیست که هر کس فرزند کیست، مهم، این است که خودش چیست. ارزش انسان نه
به گوهرش، که به هنرش است. به گفته نظامی، در نصیحت به فرزندش:

چون شیر، به خود، سپه شکن باش

فرزند خصال خویشتن باش.۱۱

از این ایات و روایات، نتیجه می توان گرفت که کار نیک کردن، چیزی است و نیک کار
کردن، چیزی دیگر! در اسلام، هم به آن و هم به این، سفارش شده است؛ امّا در میان
مسلمانان، معمولاً از نیک کار کردن، غفلت گردیده است؛ هم غفلت در نظر (یعنی از این
نظریه)، و هم غفلت در عمل.

نیکوکاری

غالباً چنین پنداشته می شود که نیکوکاری یعنی کار نیک کردن، در حالی که این، تنها
نیمی از تعریف نیکوکاری و نیمی از حقیقت است. نیکوکاری یعنی کار نیک کردن (اوّلاً)،
و نیک کار کردن (ثانیاً). مختصر، این که: نیکوکاری یعنی کار نیک کردن!

بسا کسی که کار نیک می کند، امّا نیک کار نمی کند! و بسا کسی که کار نیک نمی کند،
ولی نیک کار می کند! هیچ یک از این دو، نیکوکار نیستند؛ و البتّه فرد دوم، از
نیکوکاری دورتر است. پس نیکوکاری، آمیخته از دو جزء است: یک جزء آن (کار نیک کردن)،
مهم تر است؛ ولی جزء دیگر (نیک کار کردن)، از آن، جدایی ناپذیر است (گرچه اهمیت
کمتری دارد). غالباً به آن جزء مهم تر عنایت می شود و از این جزء مهم، غفلت
می گردد. نتیجه، این که ماهیت نیکوکاری، که از این دو مهم تر است، نزد بسیاری
مجهول مانده است.

مستند نویسنده در تعریف نیکوکاری، روایاتی است که گذشت. افزون بر آنها، در روایتی
از امام صادق(ع) به هر دو جزء نیکوکاری اشاره شده است:

إذا أحسن المؤمن عملَه ضاعَفَ الله عملَه بکُلِّ حَسَنهٍ سَبعَمائه.۱۲

هر گاه مؤمن، کارش را نیک انجام دهد، خداوند، هر کار نیکش را هفتصد برابر
می گرداند.

در این حدیث، اشاره به دو چیز است: یک اشاره به کار نیک کردن است و یک اشاره به نیک
کار کردن. و جالب توجّه است که آنچه موجب پاداش بیشتر می گردد، نیک کار کردن است.

ادامه این حدیث نیز مستند دیگری است برای این تعریف از نیکوکاری. در ادامه حدیث
بالا آمده است:

فأحسِنوا أعمالکم الّتی تَعمَلونَها لِثوابِ الله.۱۳

کارهایی را که برای پاداش گرفتن از خدا انجام می دهید، نیکو انجام دهید.

در این جا هم اشاره به دو چیز است: یک اشاره به کار نیک کردن است (عمل برای ثواب) و
یک اشاره به نیک کار کردن.

در دو بخش این حدیث، اساساً سخن، نه درباره کار نیک کردن، که درباره نیک کار کردن
است.۱۴ مقصود، این است که نیک کار کردن، پاداش کار را تا هفتصد برابر می کند.

از مجموع ایات و روایاتی که آوردیم، اصل دیگری می توان استنتاج کرد که من آن را
«کمال گرایی» می نامم. هر کسی، در هر کاری، باید کمال گرا باشد و کامل و تمام
بخواهد. خوب یاد بگیرد و خوب یاد بدهد و خوب به کار بندد و خوب بخواهد. یک کار را
خوب انجام دادن، بهتر است از صد کار را خوب انجام ندادن. کاری خُرد را خوب انجام
دادن، بهتر است از کار بزرگی را خوب انجام ندادن. نظامی، در ادامه همان نصیحت به
فرزندش، می گوید:

می کوش به هر ورق که خوانی

کان دانش را تمام دانی

پالان گری به غایت خود

بهتر ز کلاه دوزی بد.

امروزه ما مسلمانان در نیک کار کردن و کمال گرای