پاورپوینت کامل زنگ بعدی طبیعت ۲۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل زنگ بعدی طبیعت ۲۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل زنگ بعدی طبیعت ۲۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل زنگ بعدی طبیعت ۲۵ اسلاید در PowerPoint :

۷۴

آدم ها وقتی چشمشان به دنیا گشوده شد، با یک کلاس درس بزرگی مواجه شدند به نام
طبیعت. کلّی سؤال های بی جواب، توی ذهنشان ریخت: وای این جا کجاست؟ این دیگه چیه؟
و…».

دنیای بزرگ و پر از رمز و راز برای آدم ها عجیب و غریب بود. بعدها فهمیدند این دنیا
غار دارد؛ سنگ روی سنگ بزنی، آتش تولید می شود؛ پرنده دارد، ولی آدم نمی تواند
پرنده باشد؛ هر چند توانست از بلندی های کوچک بپرد. بعد از غار، آمدند بیرون و
هرکسی رفت دنبال کاری و تجربه ای و درسی جدید از طبیعت.

با شنیدن نام طبیعت، گل و گیاه و جنگل، در ذهنمان روشن می شود؛ در صورتی که طبیعت،
چیزی فراتر از این حرف هاست. یک نمونه ساده، همین دندان ماست. دندان ما طبیعی است و
از اجزای طبیعت به حساب می اید؛ از این رو، در پیری، دندان دستی ای که در دهان
می گذاریم، اسمش از طبیعی به مصنوعی تغییر پیدا می کند.

ما از طبیعت، چه چیزی یاد می گیریم؟ این سؤالی است که با رجوع به خودمان می توانیم
به بخشی از جوابش برسیم. از آن جا که طبیعت، بسیار گسترده و نامحدود است، به یاد
گرفته های انسان ها از حیوانات که بیشترین بخش طبیعت را تشکیل می دهند، اشاره
می شود؛ چون هر حیوانی می تواند کلاس درسی برای انسان باشد.

نام اوّلین آدم را «نوستال» گذاشته ایم. نوستال، همیشه غرق در اشک و گریه است. او
همه اش به گذشته فکر می کند. همیشه این حرف ها زبانزد اوست: «آخ! خوش به حال
کودکی هایم، با بچه ها گرگم به هوا بازی می کردیم. بی خیال بودیم. وای، چه
نوجوانی ای داشتیم! پُر از شادی و تحرّک. آه! جوانی، کجایی که یادت به خیر؟! وای،
چند لحظه پیش، چه قدر هوا خوب بود! حالا دارد اشکم در می اید. دلم می خواهد شُرشُر
مثل ابر بهار، گریه کنم. وای، دیگر گریه ام نمی گیرد! اشکم تمام شده. خوش به حال
چند لحظه پیش که اشک داشتم».

آقای نوستال، از طبیعت، آبشار و ابرش را دوست دارد. او معتقد است که باید مثل آبشار
و ابر، پُر از باران بود و مثل بلبل، ناله سر داد. به همین خاطر، همیشه، حسّ
نوستالوژیکش زنده است و چشمه احساساتش هر لحظه قُل قُل می کند.

یک نوع آدم دیگر هست که مثل اوّلی، اشک می ریزد؛ امّا اشک ریختنش با اوّلی فرق
دارد. او این اشک ریختن را از تمساح یاد گرفته است. هر وقت نیاز به چیزی داشته
باشد، دهانش را باز می کند، واژه های تأثّر انگیز، بر زبان می آورد و بعد اشک
می ریزد: « ای وای، پول ندارم! بچّه هایم گرسنه اند. یک خانه نمور و کرمو دارم.
خدایا، من چه قدر بدبختم!». وی با این حرف ها اشک می ریزد و دل هر دردمندی را بریان
می کند تا شاید مگر چیزی دستش را بگیرد. مثل تمساح، دهانْ باز می کند و اشک می ریزد
و دل رحم ها را شکار می کند. معلوم نبود اگر تمساح نیافریده شده بود، او این گونه
اشک ریختن و کسب روزی را از کجا باید یاد می گرفت.

یکی دیگر، از پروانه درس می گیرد؛ موجود زیبایی که عاشقانه، دور شمع چرخ می زند و
ویراژ می دهد. شاعران زیادی به خاطر همین پروانه، دکّان باز کرده اند و در دیوان
شعر خود، پدر پروانه را درآورده اند. اگر این موجودِ کوچک نبود، الآن شاعران کمتر،
با شعرهای کمتری وجود داشتند. از شاعران که بگذریم، به آدم هایی می رسیم که مثل
پروانه، دور شمع وجود انسان می گردند. اخلاقشان مثل گُلْ زیباست، امّا
خوش اخلاقی شان مثل عمر گُل و پروانه، کوتاه است. همین آدم پروانه صفت، هنگامی که
به سراغت می اید، یک ساعت وقتت را می گیرد، دورَت می گردد و واژه های زیبا و مثبت
را عاشقانه تقدیمت می کند. آخر سر، جمله اش را این گونه پایان می برد: «یه کم پول
می خواهم، داری بهم بدی؟». پول را که به او بدهی، دیگر عمر خوش اخلاقی اش به پایان
می رسد و تو را نمی شناسد.

یک آدم دیگر، موجودی است که از طبیعت زیبا، زبان مار را به یادگار گرفته است. مار،
با این