پاورپوینت کامل یا مصوِّر… ۱۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل یا مصوِّر… ۱۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل یا مصوِّر… ۱۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل یا مصوِّر… ۱۲ اسلاید در PowerPoint :

قلم مو رو چند بار توی دستم می چرخونم. بوم نقاشی، هنوز سفیده سفیده! استادم
می گفت: همیشه یه رنگ غالب انتخاب کن و پیش از هر کاری، تمام صفحه ات رو به اون
رنگ آغشته کن!». ازش که می پرسیدم: آخه استاد، چه رنگی؟! می گفت: حال و هوات رو
نگاه کن و به هیچی فکر نکن؛ فقط بکش! فقط رنگ بزن!»؛ امّا دست های من، این روزها از
کشیدن یه طرح تازه هم سر باز می زنن! شاید چون طرح های زندگیم رو گم کرده ام!

قلم مو رو دوباره توی دست هام می چرخونم… چه رنگی؟… رنگ غالب لحظه های من چه
رنگیه؟! قلم مو رو با رنگ آبی، آشتی می دم و دلم رو می زنم به دریا. تموم بوم
نقاشی، یک دستِ یک دست: آبی! می خوام اون قدر بکشم تا خودم رو میون این رنگ و
طرح ها پیدا کنم؛ خودِ گمشده ام رو!

استادم همیشه می گفت: هنرمند، اونی نیست که تمیزترین و درخشان ترین طرح ها رو به
تصویر می کشه؛ هنرمند، اون نیست که از نگاه دیگران نگاه می کنه و عکس ها رو دوباره
به تصویر می کشه! هنرمند، اونه که وقتی قلم مو رو توی دست هاش می گیره، قلم مو،
بخشی از وجودش بشه؛ بشه دست هاش؛ بشه قلبش؛ بشه احساسش! هنرمند، اونه که تموم
آشفتگی ها و حرف های درونش رو، دغدغه های زندگیش رو، حتّی هُرم نفس هاش رو، روی بوم
نقاشیش به تصویر بکشه! وقتی نقّاش شدی، دیگه باید حرف زدن رو کنار بذاری! تو باید
زبون رنگ ها رو یاد بگیری!».

و حال که زندگی ام به بن بست های دست ساز آدمیان رسیده، نمی دانم چرا؛ امّا
مدّت هاست سرگشته و آشفته این گره های پیچ در پیچ زندگی ام! دیگر نه خوب را
می فهمیدم و نه بد را! دیگر نه خوب بودم و نه بد! درست مثل یک شبح، از کنار دیگران
می گذشتم و تنها آرزویم، یافتن گوشه ای تنها، دور از تمام آدم ها و ساختمان های سر
به فَلَک کشیده این شهر بزرگ و درندشت بود! خواب استاد را دیده بودم! مثل آن
وقت ها، ل