پاورپوینت کامل نقدی بر مقاله تولد و زندگی حضرت مهدی (عج) ۸۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل نقدی بر مقاله تولد و زندگی حضرت مهدی (عج) ۸۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۸۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل نقدی بر مقاله تولد و زندگی حضرت مهدی (عج) ۸۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل نقدی بر مقاله تولد و زندگی حضرت مهدی (عج) ۸۲ اسلاید در PowerPoint :

۱۷۵

سردبیر محترم مجله حوزه

ضمن تقدیم صمیمانه ترین سلام و تبریک سال نو که مقارن با ولادت هشتمین نور ولایت و کریمه اهل بیت عصمت و طهارت بود, بدین وسیله اعلام می دارد که در مجله حوزه شماره ۷۱ ـ ۷۰ مهر, آبان, آذر و دی ۱۳۷۴, مقاله ای تحت عنوان (تولد و زندگی حضرت مهدی(عج)) به قلم آقای ابوالقاسم یعقوبی آمده که محتویات آن با رسالت نوشتار و تحقیق سازگاری ندارد و در رابطه با نقد و بررسی اجمالی آن مطالبی ارسال می گردد, لطفاً دستور فرمایید در مجله یاد شده چاپ و منتشر گردد.

اولین و اساسی ترین شرط تحقیق و بررسی آن است که محقق مطالب را بی طرفانه بررسی و ادله هر یک از عناوین را بیان کند و آن گاه به نقض و ابرام آنها بپردازد و در پایان, نظریه خود را همراه با دلیل متقن اظهار بدارد نه آن که از آغاز موضوعی را در ذهن بپروراند (چه درست و چه نادرست) آن گاه مطالبی را که مؤید آن است جمع آوری و ادلّه ای که با آن منافات دارد صرف نظر و یاتوجیه نماید.

نویسنده محترم مقاله در آغاز موضوع (الامام لایغسّله الاّ الامام) را مطرح کرده و به بررسی سند آن پرداخته و رد کرده است و پس از آن شواهدی از تاریخ و کتابهای روایی, از راویان ضعیف, که در کتابهای رجالی تصریح به زندیق و ناصبی بودن آنان شده, به عنوان مخالف و منافی موضوع یاد شده, بدون تحلیل سند, نقل کرده و از حدیثهای فراوان و یا صحیح که مخالف نظریه خود بوده, صرف نظر می کند.

و جای شگفت آن که در پایان به وجه جمع بین روایات و شواهد تاریخی می پردازد, بدون توجه به این که وجه جمع, همواره بین دو دسته از روایات صحاح و معتبر جاری است.

اینک قسمتی از مطالب این مقاله را نقل و سپس به نقد و تحلیل اجمالی آن می پردازیم.

نامبرده در ابتدا حدیث (الامام لایغسّله الاّ الامام) را از کتاب کافی نقل کرده و آن گاه می نویسد:

(به نظر ما در این مسأله اشکالاتی وجود دارد که به برخی از آنها اشاره می کنیم.

سه روایتی که کلینی از امام رضا(ع) نقل کرده است, قابل اعتماد نیستند; زیرا در سلسله سند هر سه حدیث, معلی بن محمد بصری قرار دارد که به نظر رجالیّون, (مضطرب الحدیث والمذهب) است; از این روی نمی شود به روایات وی اطمینان پیدا کرد. به همین خاطر,علامه مجلسی, هر سه حدیث را ضعیف دانسته است.

مضمون کلّی این روایات, ناسازگاری دارد, با آنچه برای شماری از امامان معصوم(ع) در رابطه با غسل دادن و کفن کردن و نمازگزاردن بر جنازه شریف آنان, رخ داده است.

* امام حسین(ع) در کربلا به شهادت رسید و امام چهارم(ع) را به اسارت بردند و نبود که بر جنازه پدر نماز بگزارد.

* امام رضا(ع) در طوس به شهادت رسید و امام جواد(ع) در مدینه زندگی می کرد و نبود که آن عزیز را غسل دهد و کفن کند و بر جنازه اش نماز بگزارد.

* امام موسی کاظم(ع) در بغداد شهید شد و امام رضا(ع) در مدینه بود (نبود که پیکر آن عزیز را غسل دهد و کفن کند و بر آن نماز بگزارد.)

روایات اختصاص غسل امام به امام:

اولاً: موضوع اختصاص غسل معصوم به معصوم, منحصر به این سه حدیث از کتاب کافی نیست; بلکه در کتابهای متعدد, این موضوع با تعبیرهای مختلف, همراه با نظریه علما و فقهای بزرگ شیعه آمده است که بررسی دقیق آن فرصت دیگری می طلبد, در این مختصر به نمونه ای از احادیث و نظریّه چند تن از پرچمداران بزرگ فقه و حدیث می پردازیم:

از وصایای رسول اکرم(ص) این است که:

(یا علی! لایلی غسلی و تکفینی غیرک.)۱

در قضیه حضرت صدیقه طاهره فاطمه زهرا(ع) روایات متعدد است که وصیت کرد: مراسم غسل, کفن و دفن او را حضرت امیر(ع) انجام دهد:

(اوصیک أن لایلی غسلی وکفنی سواک.)۲

امام صادق(ع) پس از نقل قضیه غسل صدیقه طاهره(ع) توسط حضرت امیر(ع) می فرماید

(فانّها صدیقه ولم یکن یغسّلها الاّ صدّیق, أما علمت أنّ مریم لم یغسّلها الاّ عیسی.)۳

فقهاء در بحث غسل میت, در جواز غسل مرد به همسر خود, این روایت را نقل کرده و تمسّک جسته اند.۴ در قضیه آمدن حضرت سجاد(ع) از زندان عبیدالله بن زیاد به کربلا و آمدن حضرت رضا(ع) از مدینه به بغداد جهت انجام مراسم پدران بزرگوار خویش, کشی در رجال خود طیّ روایتی نقل می کند که علیّ بن ابی حمزه (به عنوان اعتراض) به امام رضا(ع) عرضه داشت: در روایاتی که از پدران شما به ما رسیده, آمده است که:

(انّ الامام لایلی امره الاّ امام مثله.)

مراسم (غسل و کفن و نماز) امام باید توسط امام مانند آن, انجام گیرد.

حضرت پرسید: آیا امام حسین(ع) امام بود یا نه؟

پاسخ داد آری امام بود.

حضرت پرسید: بعد از شهادت حضرت, فرزند او امام سجاد(ع) در زندان عبیدالله بن زیاد گرفتار بود, پس چه کسی مراسم نماز و دفن او را انجام داد؟

پاسخ داد:

(خرج و هم کانوا لایعلمون حتّی ولی أمر أبیه ثمّ انصرف.)

امام سجاد(ع) بدون آنکه مأمورین حکومتی متوجه شوند, از زندان به کربلا آمد و پس از انجام مراسم نماز و دفن پیکر پاک پدر بزگوار خود, به زندان بازگشت.

حضرت فرمود:

(انّ هذا الذی أمکن علیّ بن الحسین(ع) أن یأتی کربلا فیلی أمر أبیه, فهو یمکن صاحب هذا الامر أن یأتی بغداد و یلی أمر أبیه.)

آن خداوندی که به امام سجاد(ع) این قدرت را عنایت فرمود که برای انجام مراسم پدربزرگوار خویش از زندان به کربلا بیاید, به من هم این قدرت را عطا فرمود که برای انجام مراسم بر پیکر پاک پدرم از مدینه به بغداد بیایم.۵

در قضیه غسل بر بدن مطهر حضرت سجاد(ع),امام باقر(ع) می فرماید:

از وصایای پدرم این بود که فرمود:

(یا بنیّ! اذا أنا متّ فلایلی غسلی غیرک فانّ الامام لایغسّله الاّ امام بعده.)۶

فرزندم! پس از درگذشت من, کسی جز تو مراسم غسل مرا به عهده نگیرد; چون غسل امام معصوم باید توسط امام بعد از آن انجام گیرد.

عین همین قضیه را امام کاظم(ع) در رابطه با مراسم پدر گرامی خویش نقل می کند۷.

در رابطه با نماز بر پیکر پاک و مقدس امام صادق(ع) می فرماید:

مراسم غسل و کفن و حنوط و دفن, حضرت ولی عصر ـ ارواحنا لتراب مقدمه الفداء ـ توسط حضرت سیّدالشهداء انجام می گیرد.)

آن گاه می فرماید:

(ولایلی الوصیّ الاّ الوصیّ.)

مراسم وصی معصوم باید به وسیله وصیّ معصوم انجام گیرد۸.

نظریه پرچمداران فقه حدیث:

علامه مجلسی تحت عنوان (الامام لایغسّله ولایدفنه الاّ امام) این موضوع راقطعی و مسلّم گرفته و در ابتدای باب می نویسد:

(سیأتی فی أخبار موسی بن جعفر(ع) أنّ الرضا(ع) حضر بغداد و غسّله وکفّنه ودفنه صلّی اللّه علیهما.

وفی خبر ابی الصلت الهروی فی باب شهاده الرضا(ع) أنّه حضر الجواد(ع) لغسله وکفنه والصلاه علیه.)

در تاریخ حضرت کاظم(ع) خواهد آمد که حضرت رضا(ع) برای غسل و کفن و دفن پیکر پاک حضرت کاظم(ع) در بغداد حضور یافت.

و همچنین حضرت جواد(ع) برای انجام مراسم بر بدن مطهر پدر بزرگوارش به طوس آمد.

تا آن جا که می نویسد:

وسیأتی فی باب تاریخ موسی أخبار کثیره دالّه علی حضور الرضا(ع) عند الغسل.

و آن گاه دو روایت از اختصاص و کتاب کافی که دلالت بر غسل ملائکه بر پیکر مقدس حضرت کاظم(ع) دارد نقل و آنها راحمل بر تقیه نموده و می نویسد:

(لعلّ الخبرین محمولان علی التقیّه, إمّا من اهل السنّه او من نواقص العقول من الشیعه.)

آن گاه می نویسد: وانگهی حضور ملائکه با حضور امام هیچ گونه منافاتی ندارد.۹

صاحب وسائل بعد نقل حدیث: (انّ علی بن الحسین(ع) أوصی أن تغسله امّ ولد له اذا مات فغسّلته).

می نویسد:

(المرویّ فی أحادیث کثیره أنّ الامام لایغسّله الاّ امام, فمعنی الوصیّه هنا المساعده علی الغسل و المشارکه فیه.)۱۰

در احادیث زیادی آمده که غسل امام را جز امام انجام نمی دهد. و این که امام سجاد(ع) وصیّت کرده او را کنیز فرزند دارش غسل دهد به معنای کمک و مساعدت در امر غسل است.

صاحب حدائق می نویسد:

(تحقّق عندنا من أنّ الامام لایغسّله الاّ امام مثله فلابدّ من تأویل الخبر المذکور إمّا بحمله علی التقیه… او بحملها (الوصیّه) علی المعاونه.)۱۱

در نزد ما شیعه مسلم است که غسل امام را جز امام عهده دار نخواهد بود و این حدیث یا بر تقیه و یا بر مساعدت, باید حمل شود.

صاحب جواهر بعد از نقل حدیث یاد شده می نویسد:

(ولعلّه لاینافی ما دلّ علی أنّ الصدّیق لایغسّله الا صدّیق.)۱۲

این حدیث منافات و ناسازگاری ندارد با آنچه که دلالت می کند صدّیق را جز صدّیق,نباید غسل دهد.

شیخ انصاری می نویسد:

(لما ثبت أنّ الامام لایغسّله الاّ امام….)۱۳

این ثابت است که امام رانباید جز امام, غسل دهد.

حاج آقارضا همدانی می نویسد:

(لما روی فی الاخبار المستفیضه, من أنّ الصدّیق لایغسّله الاّ صدّیق.)۱۴

در اخبار مستفیض و متعدد آمده: غسل صدّیق را جز صدّیق نباید عهده دار شود.

حضرت آیت الله العظمی خوئی می نویسد:

(لما ورد فی غیر واحد من الروایات من أنّ المعصوم لایغسّله الاّ معصوم مثله.)

در روایات بسیار وارد شده که: معصوم را نباید جز معصوم غسل دهد.

و پس از نقل توجیه صاحب وسائل و صاحب حدائق بر حدیث یاد شده می نویسد:

(وهذه المناقشه جیّده جدّاً و قد تقدّم فی أخبار تغسیل علی, فاطمه ـ علیها السلام ـ من أنّها صدّیقه والصدّیق لایغسّلها الاّ صدّیق.)۱۵

فقیه و فاضل در بندی نیز پس از نقل اقوال در قضیه غسل و دفن پیکر مطهر حضرت سید الشهدا(ع) می نویسد:

(فان الامام لایلی امره الاّ الامام ویدلّ علیه ما رواه ابوعمرو الکشی).

آن گاه عبارت حضرت رضا(ع) را از رجال کشی (که قبلاً گذشت) نقل می کند۱۶.

علامه توانا سید شبّر, پس از نقل سخنانی از سیّد مرتضی مبنی بر لازم نبودن غسل امام توسط امام, می نویسد:

(ولایخفی مافیه من الوهن والقصور; فانّ استبعاد مثل هذه الاشیاء بالنسبه الیهم(ع) مع ماصدر منهم من الکرامات الظاهره والمعجزات الباهره فی غایه البعد.)

پیمودن امام(ع) مسیر میان مدینه و طوس و یا مدینه و بغداد و حضور یافتن برای انجام مراسم غسل و کفن و دفن پیکر پاک پدر بزرگوار خویش یک امر ممکن بوده و انکار آن بی پایه و کوته نظری است و با توجه به معجزات و کرامات قطعی که از آنان صورت گرفته, نپذیرفتن این امر, دور از حقیقت است.

رد کردن احادیث (نشانگر حضور ائمه(ع) برای مراسم غسل کفن و نماز پدران گرامی خویش), با استناد به امور بی اساس وضعیف, جرات بزرگی می خواهد.

تا آن جا که می نویسد:

(این که یک جسم مسیر طولانی را در اندک زمان بپیماید, دور از واقعیت نیست; چون قضیه انتقال جسم مقدس نبی مکرم(ص) از مکّه به بیت المقدس و از آن جا به مکّه و همچنین معراج جسمانی حضرت به آسمانها و سدره المنتهی تا (قاب قوسین او ادنی) چیزی است که قرآن به آن گواهی می دهد)۱۷.

بررسی اعتبار معلی بن محمد:

در مقاله یاد شده, عبارت نجاشی در رابطه با معلی بن محمد ناقص نقل شده و این با حفظ امانت در نوشتار سازگاری ندارد و جمله (وکتبه قریبه) که نشانگر نظریه نجاشی نسبت به کتابها و حدیثهای معلی بن محمد است ذکر نگردیده است.

و جمله (مضطرب الحدیث والمذهب) هیچگونه دلالت بر عدم وثاقت راوی و تضعیف احادیث او ندارد بلکه معنایش این است که در نقل روایت دقتهای لازم را بکار نمی بسته.

فقیه فرزانه و رجالی توانا, حضرت آیت اللّه العظمی خویی(ره) پس از نقل عبارت نجاشی می نویسد:

(وأمّا قول النجاشی من اضطرابه فی الحدیث والمذهب , فلایکون مانعاً عن وثاقته, أمّا اضطرابه فی المذهب, فلم یثبت کما ذکر بعضهم وعلی تقدیر الثبوت, فهو لاینافی الوثاقه, وأمّا اضطرابه فی الحدیث, فمعناه: أنّه قد یروی مایعرف وقد یروی ماینکر, وهذا أیضاً لاینافی الوثاقه, ویؤکّد ذلک قول النجاشی (وکتبه قریبه).

وأمّا روایته عن الضعفاء علی ماذکره ابن الغضایری, فهی أیضاً علی تقدیر ثبوتها لاتضرّ بالعمل بما یرویه عن الثقات; فالظاهر أنّ الرجل معتمد علیه.)۱۸

نویسنده مقاله که برای تضعیف معلی بن محمد, به قول علامه مجلسی استناد کرده, که ای کاش به کتاب رجالی علامه (الوجیزه) مراجعه می کرد و می دید که درباره او می نویسد:

(ولعلّه لایضرّ فی السند; لکونه من مشایخ الاجازه.)۱۹

همو, در بحارالانوار, موضوع (الامام لایغسّله الاّ الامام) را قطعی و مسلّم گرفته و هرگونه روایت برخلاف آن را حمل بر تقیه می کند.

ووحید بهبهانی در حاشیه خود بر منهج المقال, از جدّ خود محمد تقی مجلسی نقل می کند که فرموده:

(لم نطّلع علی خبر یدلّ علی اضطرابه فی الحدیث والمذهب.)۲۰

از فقیه عالیقدر و استاد بلامنازع فنّ رجال, حضرت آیت اللّه العظمی شبیری زنجانی, درباره معلی بن محمد پرسیدم, پاسخ دادند:

(من او را ثقه می دانم و به روایتش عمل می کنم و جمله (مضطرب الحدیث) در کلام نجاشی منافات با وثاقت او ندارد و معنای آن این است که: بعضی از احادیث وی از نظر متن قابل قبول نیست و منشأ آن عدم وثاقت وی نیست; بلکه از این بابت است که او از افراد غیرثقه نقل حدیث می کند و باید احادیثی را که وی نقل می کند مورد بررسی قرار گیرد, و عبارت نقل از غیرثقه, درباره احمد بن محمدبن خالد و پدر وی با وثاقت هر دو, نیز آمده است.

مرحوم کلینی که متخص