پاورپوینت کامل دین و تکنولوژی ۱۰۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل دین و تکنولوژی ۱۰۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۰۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل دین و تکنولوژی ۱۰۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل دین و تکنولوژی ۱۰۶ اسلاید در PowerPoint :

۸۱

در موقومه پیشین، این نکته مورد تأکید قرار گرفت که «تکنولوژی مسأله ای است انسانی» و این که وجهه سخت افزاری این پدیده، نباید رهزن شود و باطن و آثار انسانی آن را پرده پوشی کند. تأمل در این حقیقت، جوانب دیگر این پدیده را نیز مکشوف و آشکار خواهد ساخت و بر آرزومندان آن، خواهد آموخت که در مسیر نقل و انتقال و دستیابی به تکنولوژی، دهها و صدها مسأله انسانی در معرض تغییر و تبدیلند.

در مطلع این سلسله مباحث، اشاره ای صورت گرفت که این مباحث در جهان صنعتی، مدتهاست رخ نمایانده و در کشور ما نیز، کم و بیش، پرتوی از آن مباحث دیده می شود. محققان این مباحث نیز کوشیده اند که به طرح این بحث مجال و فرصتی مجدد دهند و با ارائه سلسله مطلبی، نکته سنجان را به تفکر در این مقوله، فرا خوانند.

در اینقسمت، به اجمال و ایجاز از رابطه های عمق و گسترده «تکنولوژی و نظام دینی و ارزشی» سخن به میان خواهد آمد و در تأثیر حساس اما مغفول باورها و قوانین مذهبی و دینی در شاخصهای توسعه مطلوب، نکاتی عرضه خواهد شد و در بخش دوم این مقاله، تأثیرات جهان بینی و فرهنگ اجتماعی در تکنولوژی و توسعه مورد بحث قرار خواهد گرفت و در نهایت، از روابط متقابل مسایل انسانی با تکنولوژی، جمع بندی کوتاه و موجزی صورت خواهد گرفت. امیدوارانه تمنای آن را داشته و داریم که در مباحث این نوشتار اندیشه و دقت خوانندگان همراه گردد و بهرهای و افرتری را نصیحت همگان سازد

«حوزه»

نگاه ما بر مباحث تکنولوژی، در نوشتار پیشین، نگاهی گذرا بود و در عنوان و طرح مطالب به بیان چند مقدمه بسنده نمودیم.

در این مقاله، بنابر وعده معهود، پای در اصل و متن مباحث می گذاریم.

حجم و دامنه مسایل مربوط، به ما این محورها بپردازیم. لذا بر آن شدیم که در این فرصت، اجمال و اختصار را قرین و همسفر خویش سازیم و تفصیل را وعده آینده دهیم.

مقصود و مطلوب ما در این نوشتار، آشنا ساختن اجمالی خواننده با چشم اندازها و افقهای گسترده بحث می باشد. پردازش یک چهار چوب و شیوه نگرش به موضوع نیز مقصود دیگر ماست. لذا اگر چه بسیاری از مطالب از مرز اجمال عبور نخواهند کرد، لیکن سعی شده است که با تحکیم و استوار ساختن اصل و اساس طرح بحث رخنه و نقیصه آن، چندان نمودی نیابد.

تکنولوژی، توسعه، دینداری

اعتقاد برخی صاحب نظران بر این است که:

«تکنولوژی،در توسعه اقتصادی و اجتماعی، همواره یک وسیله ضروری بوده است و خواهد بود(۱۶).»

«تکنولوژی اگر به درستی اداره شود می تواند شاه کلید حلّ بحرانهای مختلف کشورهای در حال توسعه باشد(۱۷).»

با تعدیل این نظر، می توان گفت: تکنولوژی از کلیدهای اصلی و مهم در حل مجموعه مشکلات کشورهای در حال توسعه می باشد. امروز جامعه اسلامی ما نیز، در مبدأ تصمیم گیری تاریخی ایستاده است و این تصمیم گیری، نه تنها سرنوشت فعلی ما را رقم خواهد زد، بلکه تأثیر بسیار عمیقی نیز بر سرنوشت آیندگان خواهد گذاشت.

این نکته را گذشتگان، بر ما روشن شاخته اند که: هماره مذاهب و مکاتب و از عوامل اصلی و بنیادی در ایجاد و پیشرفت تمدنها و یا عدم این دو بوده اند. در پاره ای موارد، عامل پیشرفت بوده ودر مواردی دیگر، عامل انحطاط و عقب ماندگی. (باید در اینجا یاد آور شویم که مراد از مذهب در این بحث، هر نوع تفکّر دینی و مذهبی است که در طول تاریخ بر صفحه جامعه بشری ظاهر شده است)

در طول تاریخ، همواره اعتقادات و ارزشهای دینی، قالبها و عواملی بوده اند که در شکل دادن به سایر تفکرات، اندیشه ها و مسایل انسانی، از نقش بسزائی برخوردار بوده اند. تازمانیکه این قالبها بر جای خود ایستاده و ثابت بود، محصول بر آمده از آن نیز، شکل واحد و متحدی داشت و هر گاه در جامعه مسأله ای، حیاتی می نمود که با این قالبها نمی خواند و چیزی فراتر از آن قالبها را می طلبید. برای تغییر شکل این فرآورده ها، بایستی آن قالبها دگرگون می گشت و این دگردیسی را قالب سازان و عالمان دینی در هر زمان عهده دار بودند.

زمانی که قالب سازان، بر موضع خویش استوار می ایستادند، نتیجه آن، یا قرنها تحجّر و تعصّب واستبداد بود ( قرون وسطی ) و یا طغیان و عصیان بود از طرف انسانهای به تنگ آمده علیه قالبها و قالب سازها. ( دوره رنسانس ) لذا عالمان و روشنفکران دینی، همواره مترصّد این بودند که عنصر زمان را بر مسند قضاوت بنشانند و از فتوای « مقتضیات زمان » برای حل مخامصه و تطبیق قالبها توشه برگیرند. این بود که تحولات و اشتقاقات دینی پدید می آمد و تفکرات دینی مختلف از یکدیگر فاصله می گرفتند، تفکری دینی که این تحوّل و تطبیق را میسّر و ممکن می ساخت و تفکری که قدرت تصمیم گیری صحیح در مقابل این تحولات را نداشت. در این میان طبیعی است که تفکری تناور بماند که قدرت انعطاف و انطباق در مقابل مقتضیات جدید را داشته باشد. جوامع پیشرفته و توسعه یافته نیز، جوامعی بودند که یا در آشتی « تفکر متکی بر پیشرفت » و « تفکّر مذهبی »، سعی موفق می داشتند و یا در غیر این صورت ( عدم امکان آشتی )، عنصر مذهب را بسیار محترمانه در همان پستوی گرد گرفته انزوا قرار می دادند و بر در آن قفلی عظیم می زدند. در کتاب « ایدئولوژی و تمدن » مطلبی آمده که در این بخش از گفتار ما مفید می نماید:

« ماکس وبر، جغرافیایی دارد به اسم جغرافیای فکری … با توجه به جغرافیای اروپا می بینیم که در مغرب قاره اروپا، انگلستان است و بعد فرانسه و بعد سوییس، بلژیک، آلمان، ایتالیا و بعد می آید در جنوب به اسپانیا…

بعضی از این کشورها پروتستان هستند، بعضیها کاتولیک هستند، در بعضی، اکثریت با پروتستان است و اقلیت زیادی کاتولیک هستند و بعضی برعکس. اکثریت اسپانیا و ایتالیا را می بینیم کاتولیک هستند. اکثریت انگلستان پروتستان است و اکثریت فرانسه کاتولیک و یک اقلیت زیاد پروتستان است و آلمان اکثریت مطلقش پروتستان است. حال این کشورها را از نظر سرمایه داری و صنعت و تمدّن جدید هم بررسی می کنیم، می بینیم که پیشرفت صنعتی و تمدن این کشورها با اکثریت پروتستان آنها رابطه مستقیم دارد. مثلاً آلمان و آمریکا، که اکثریت مطلقشان پروتستان است، از لحاظ صنعت و تمدن جدید از همه بالاترند. فرانسه، که اکثریت آن کاتولیک و اقلیتی زیاد پروتستان است، در حد وسط و ایتالیا، که اکثریت مطلقشان کاتولیک است، از لحاظ تمدن و از لحاظ تمدن و از لحاظ پیشرفت صنعتی از همه کمتر هستند. بنابراین دیدیم که کشورهایی که عامل مذهبی را از صورت خلّاقه و اتقایی و انتقادی تبدیل کرده اند به پیشرفت نایل شده اند(۱۸).»

همین مطلب، به گونه ای دقیق تر و تحلیلی تر، در قسمت بعد چنین توضیح داده شده است:

«ما می بینیم عوامل اساسی که تمدن جدید رابه وجود آورده و اروپا را از حالت راکد به حالت متحرّک تبدیل نموده، دو تاست:

.۱ عامل اقتصادی ، یعنی تبدیل فئودالیته به بورژاوازی.

.۲ عامل فکری و آن تبدیل کاتولیک بود به پروتستانیسم.

روشنفکر قرن چهاردهم، نیامد مذهب را نفی کند، بلکه مذهبی را که در اروپا آن قدر نیرو و قدرت داشت و به همان میزانی که قدرت داشت باعث انحطاط و جمود اروپا شده بود نگهداشت، ولی آن را از جهت آخر تگرایی به جهت دنیا گرایی تبدیل کرد. از جهت توجه به روح و نفس و اخلاق و ریاضت، به کار و سازندگی و کوشش و فعالیت، از جهت صوفیگری به جهت اعتراض و… تبدیلش کرد و به پروتستان، یعنی همان منبع فرهنگی و مذهبی نیرومندی که در بطن اروپا موجود بود، به وسیله روشنفکر به یک ماده متحرک و محرّک و زاینده و سازنده تبدیل شد.(۱۹)»

این تجربه ها و تاریخچه ها برای روشنفکران و عالمان دلسوز ما، تجربه هایی است بس گران و با ارزش. این گفته ها، حتی اگر از دقت کافی نیز برخوردار نباشند، لیکن در بردارنده حقیقتی صحیح و استوار می باشند که مؤیّد به تأییدات و قراین فراوانی است. تأثیر متقابل میان تفکر دینی و تفکر متکی بر عامل پیشرفت و ترقی، حقیقتی است که در دوره های مختلف تاریخی، بارها تاریخ بر آن صحّه گزارده است.

تفکرات دینی یا همواره کننده مسیر ترقی و پیشرفت بوده اند ویا اگر بنای ناهمخوانی می گذاردند، پس از مدتی تفکرات دینی جدید که ملایم با تفکر ترقی بوده اند، جای تفکرات قدیم را می گرفتند. در همین زمینه به گفته یکی از جامعه شناسان برجسته، درباره تأثیر اندیشه های دینی در هند بر نظریه های ترقی و توسعه و بالعکس، نظر می افکنیم:

«… خود جامعه هندی… پیش از آن که دوره تسلّط انگلیس، تکنولوژی غربی و مفاهیم ترقّی را در آن وارد سازد، جامعه نسبتاً یستایی بود… آیین هندی… آرمانی را تبلیغ می نمودد که توجه انسانها را از بهبود مادی بر حذر می داشت. فرهنگ هندی… از حیث جهت گیری، اساساً جنبه دینی داشت و به جهان دیگر متوجه بوده است. به علاوه… می توانیم با «بیوری» هم رأی باشیم که تا وقتی آیین دینی «مشیت الهی» حکمفرا بود آیین ترقی نمی توانست قد راست کند و حتی فراتر رویم و بگوییم که نظریه های ترقی و توسعه تنها در جامعی می توانستند نافذ باشند که آیینهای دین، به طور کلی، به مبارزه خواسته می شدند و غیر دینی شدن حیات اجتماعی پیشرفت می کرد(۲۰).»

همان گونه که از این گفته ها نیز بر می آید، پیشرفتهای تکنیکی وتمدنهای استوار بر اساس این پیشرفتها، همواره با نوعی طرز تلقی خاص مذهبی، نوعی روشن بینی و روشنفکری دینی همراه بوده اند. روشنفکری دینی که قدرت پیوند دادن دنیا و آخرت را دارد و نگرش ویژه ای از مفاهیمی چون: انسان، زندگی، دنیا، آخرت، روح، نفس، ریاضت، قناعت، خلوص، تقوی، قضا و قدر، مشیت الهی و… دارد.

اصولاً مسأله دینداری و طرز تلقیهای مذهبی ما، همگی موضوعاتی هستند ریشه ای و اساسی که شیوه نگرش و نحوه عملکرد ما را نسبت به دیگر مسایل حیاتی ومعیشتیمان رقم میزنند. بدون فارغ شدن از این زمینه های پیشین، نمی توان در وادیهای بعدی، قدمی به استواری و اطمینان و با روش بینی و رجحان برداشت. به تعبیر دیگر، نحوه و کیفیت تصمیم گیریهای انسانی (در زمینه مسایل معیشتی)، ریشه در خاک اعتقادات او دارد و این خاک، بستری است که زمینه ثمر بخشی به هر بذر و نهالی ندارد. تنها کیاهانی در آن زمینه، استعداد رویش و پویش راخواهند داشت که از جمیع جهات تناسب و تلائم لازم را با آن داشته باشند و بتوانند از مایه های موجود در آن زمینه ها مدد لازم را، جهت بالیدن و استواری خویش، بجویند. در غیر این صورت، چنین نهالی، یا هرگز در آن زمین نخواهد رویید و یا اگر هم بروید، عمری بلند و طولانی نخواهد داشت.

مسأله پیشرفت، توسعه و لوازم و امکانات آن، از جمله مسایل معیشتی و حیاتی جامعه ماست که تصمیم گیری درباره آن مدتهای مدید است که اندیشه خردمندان همروز گار ما را،چه در موقعیت مسؤولیت نظام و چه در موقعیتهای دیگر، به خود مشغول داشته است. در این میان، باید یاد آور شد و اذعان داشت که: آنچه در نظر دیگران ملاک و شاخصهای پیشرفت و توسعه محسوب می گردد،معلوم نیست که در نظر ما نیز چنین باشد. این دفتری است که هر کس با قلم خویش می نگارد و این منظره ای است که هر شخص باکلک باورخویش ترسیم می نماید. پیشینه های ما، اعتقادات مذهبی و غیر مذهبی ما، در این ترسیم گری از نقشی بسیار مؤثر و بسزا برخوردار می باشند همین زمینه هاست که حتی طرز تلقی جدیدی نسبت به مفهوم و معنای واژه توسعه، پیشرفت و ترقی به ما می بخشد و این انگیزه را در ما تقویت می کند که به دنبال معیارها و میزانهای جدیدی نیز برای این امور باشیم. دیگران بنای پیشرفت را بر جهان بینی و نظام ارزشی خاص خویش استوار می سازند و در این مهمّ از ابزار و امکانات ویژه ای مدد می گیرند و نمی توان از این نکته نیز چشم فرو بست که: به یقین، این ابزار و امکانات و شیوه برخورد و به کار گیری آنها، خود هماهنگ و متلایم با آن تعبیر از پیشرفت و آن نوع جهان بینی، نظام ارزشی و فرهنگ خاصّ آنان است.

یکی از دانشمندان و صاحب نظران مقوله تکنولوژی، در مقام تبیین شاخصهایی که در اندازه گیری توسعه ملّی مورد استفاده قرار می گیرد، چنین می نویسد:

«شخص های توسعه ملّی) به شرح زیرند:

.۱ در آمد سرانه.

.۲ ساختار توزیع درآمد.

.۳ امید به زندگی (عمر متوسط).

.۴ ساختار جمعیتی.

.۵ درصد جمعیت شهری.

.۶ درصد بیکاری.

.۷ ساختار نیروی کار.

.۸ ثبت نام در دبستانها، دبیرستانها و دانشگاهها.

.۱۰ شمار پزشکو تختهای بیمارستانی برای هر هزار نفر جمعیت.

.۱۱ میانگین تعداد افراد ساکن در هر اطاق.

.۱۲ نرخ رشد تولید نا خالص ملّی.

.۱۳ هزینه تحقیق و توسعه به عنوان درصدی از تولید نا خالص ملّی.

.۱۴ حجم بازرگانی بین المللی.

.۱۵ نیروی انسانی که در رشته های علمی و فنی(تکنولوژیک)بهکار اشتغال دارند، به مجموع نیروی کار.(۲۱)»

شک نیست که این شخصها از طریق تحقیق و تفحصهای طاقت فرسای عینی و بر اساس لطایف و ظرایفی که در این مسأله وجود داشته و دارد و همین طور بر اساس جامع نگری نسبت به زمینه های مختلف توسعه صورت گرفته است و بدین لحاظ، برای ما نیز، بسیار مغتنم و با ارزش می باشد. لیکن پرسش ما این است که آیا این شاخصها، به تمامی، شاخصهای توسعه ما نیز محسوب می گردند؟ و آیا ما در بینش و فضای اندیشه و معیشت خویش، هیچ معیاری برای افزودن بدانها در تصویر نداریم؟ اصولاً، آیا این واژه مشترک، برای تمامی جوامع، معنای مشترکی را نیز به همراه داشته است؟ اینک برای تأکید و روشن شدن بیشتر این نظر، این بخش را به گفتاری از روژه گارودی، به پایان می بریم: «…. ما از
آغاز بحث خود گفتیم که رشد و توسعه یا شکوفان شدن و بالیدن جامعه، تنها یک مسأله اقتصادی – سیاسی نیست، بلکه یک مسأله دینی است زیرا… پرستش درباره هدف و معنی و مفهوم زندگی و تاریخ زندگی ما که باید با رشد و توسعه آمیخته باشد، یک بحث کاملاً دینی است و دین است که پاسخ این پرسش را می دهد و در نهایت جهت رشد و توسعه را روشتن ومعنویت آن را، که لازمه وجود و ادامه آن است، تأمین می کند و گرنه رشد و توسعه تنها از لحاظ اقتصادی و از طریق سیاسی، به نتیجه ای انسانی نخواهد رسید و عاری از معنی و مفهوم اخلاقی خواهد بود.(۲۲)»

و در جای دیگر مطرح می کند:

«مسأله ترقی و پیشرفت و رشد و توسعه پی در پی و روز افزون رویاروی با همه ابعاد انسانی اش، تنها یک مسأله اقتصادی یا سیاسی نیست، بلکه اصولاً یک مسأله دینی هم هست. مانند: چیزی که بر سر آن قمار
می کنند. میان معنی زندگی ما یک امکان دیگر نیز قرار گرفته است و آن زندگی به شیوه دیگری است. یعنی از هم گسیختن و در هم شکستن و از پای در آوردن سیستم روابط اجتماعی موجود و سیستمی برتر ورفیع تر وبلند پایه تر و گرانمایه تر به جای آن تشاندن، سیستمی ما فوق دنیای محسوس مادی.(۲۳)»

تکنولوژی، فرهنگ، دینداری

هر پدیده ای برای تکوین و بقای خویش، نیازمند شرایط و زمینه های خاصی می باشد و تکنولوژی از این قواعد مستثنی نیست.هر نوع صنعتی برای آفرینش خویش، احتیاج به بستر فرهنگی خاص دارد. نظام ارزشی قوی واستوار می باید، تا وجود و جهت گیریهای رشد آن راتوجیه گر باشد. چهار چوبه قویم اعتقادی – بینشی بایستی وجود داشته باشد، تا بتوان بنای رفیع صنعت را بر آن استوار ساخت. وجود این هماهنگی از مقوّمات تکوین و رشد تکنولوژی می باشد.

به تعبیر دیگر، تکنولوژی نهالی است که در بستر ارزشهای جمعی جامعه می بالد و رشد می کند تنومندی این نهال، به زمینه های فرهنگی – ارزشی آن وابسته است. جهان بینی نیز فضا و اتمسفری استکه این نهال در آن تنفّس و تغذیه می کند. بنابراین می توان گفت: زمین نامرغوب، هوای آلوده و نبودن شرایط تغذیه فرهنگی مناسب، همگی آفتهایی می باشند که این نهال وابسته را تهدید می کنند.

اکنون، برای روشن شدن بعضی جوانب مسأله به نکته ای راهنمون اشاره می کنیم: دو قرن اخیر، شاهد رشد و بلوغ صنعت و تکنولوژی نوین در جامعه مغرب زمین بود. مشرق زمین ناکام، که قرنها پیشتاز دانش و صنعت بود، دراین میدان گوی سبقت را به حریف واگذار نمود. طبیعتاً پرسشی در ذهن همه خطور خواهد کرد. چه شد که صنعت(با وجود زمینه های پیشین در شرق)، در غرب مسیر ترقی را در پیش گرفت؟ که البته پرسشی است گران و پاسخی هم سنگ خویش می طلبد. لیکن اشاراتی چند به بعضی نکات و زمینه ها، (که تقریباً مقبول همه اندیشمندان این زمینه است و با موضوع مورد بحث ما نیز ارتباط نزدیک دارد) در این مقام خالی از فایده نمی ب