پاورپوینت کامل پیشگام طرح مسائل اصلاحی حوزه ۷۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل پیشگام طرح مسائل اصلاحی حوزه ۷۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل پیشگام طرح مسائل اصلاحی حوزه ۷۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل پیشگام طرح مسائل اصلاحی حوزه ۷۵ اسلاید در PowerPoint :

۱۸۹

از جمله هدفهای مهم مجله حوزه, از آغازِ برنامه ریزی و سیاست گذاری آن, پرداختن به
مسائل نظام حوزه در زوایای آموزشی, پژوهشی, محتوای مباحث درسی و علمی, بایستگیهای
مدیریت کَلان و جایگاه و کارکرد اجتماعی حوزویان و کاستیها و بایدها و نبایدهای
حوزه های علمی و سازمان روحانیت بود.

آن چه پرداختن به این مقوله ها را ضروری می نمود, این بود که از دیرباز, عناصر روشن
اندیش و مصلحان فکری حوزه, چه در رده مرجعیت و چه در رده استادان مبرز و دانشیان,
این واقعیت را با تمام وجود دریافته بودند که دگرگونیهای شتابنده اجتماعی در رویه
ها و لایه های فرهنگ عمومی و نیز پیوندها و پیوستگیهای ملتها و فرهنگها و تخصصی شدن
رشته های علمی می طلبد که نهادهای پیوسته با جامعه نیز, به سازواری دریافت مخاطبان,
دگرگون شوند و روشها و برنامه ها و سیاستهای جدید و سازوار و هماهنگی را به کار
گیرند.

نخستین دریافتها از بایستگی دگرگونی

این که نخستین دریافتها نسبت به بایستگی دگرگونی و تکامل در برنامه های علمی,
پژوهشی و آموزشی حوزه های دینی در چه زمانی صورت گرفته است, نیاز به تحقیقی دیگر
دارد, ولی می توان به اجمال گفت که شکل نوین و نهایی این دریافت, به بیش از یک قرن
گذشته باز می گردد و دلیل آن, رویارویی فرهنگ و تمدن اسلامی با فرهنگ و تمدن غربی و
اروپایی است.

تا زمانی که دستاوردهای علمی جهان اسلام, برای خود رقیب جدّی نمی یافت, به طور
طبیعی حوزه های علوم اسلامی و از آن جمله حوزه های علوم خاص دینی, در نوعی آرامش و
چه بسا غفلت و در جا زدن به سر می بردند, ولی زمانی که در آمدوشدهای بین المللی و
رفت و آمد تاجران و سیاحان و علم پژوهان به بلاد غرب, آشکار گردید که فضای دیگری از
زندگی و نگرش و بینش شکل گرفته است که بسیار پر کشش تر و جذاب تر از دستاوردهای
گذشته تمدن اسلامی است, سه جریان فکری در این رویارویی در قلمرو سرزمینها و جامعه
های اسلامی شکل گرفت:

۱. جریان شیفتگی و خودباختگی مطلق.

۲. جریان تصلّب و اصرار بر حفظ همه سنتها و روشهای پیشین, بدون کم ترین دگرگونی,
نوآوری و تجدیدنظر.

۳. جریان اصلاح گری که از یک سو واقعیت های جاری زمان و دگردیسیهای رخ داده در جهان
را می شناخت و می دانست که آن چه در جهان بینی و پیوندها و پیوستگیهای اجتماعی و
شیوه و منش زندگی غرب رخ داده است, دیر یا زود به سراغ جامعه های شرقی و اسلامی نیز
خواهد آمد, پس نمی توان در برابر آن بی تفاوت بود و خود را مصون یافت.

از سوی دیگر, در تحلیل و ارزیابی آن دگرگونیها, گرفتار شیفتگی و شیدایی نشده و سعی
داشت, تا سره را از ناسره, بایسته را از نبایسته و ارزشی را از ضد ارزشها جدا سازد
و شایسته را بگیرد و ناشایست را کنار نهد.

جریان روشن اندیش اصلاح گر, سنتهای اجتماعی و صنفی و حوزوی را به دلیل سنت بودن, نه
یکسره می پذیرد و نه یکسره نفی می کند. چنان که نواندیشی و دستاوردهای آن را; بلکه
همواره, هر چیز ـ چه سنت و چه تجدد ـ را با معیارها و اصول بنیادین می سنجد و سپس
به استمرار, ایجاد یا حذف و کنار زدن آن حکم می کند.

جریان حاکم و شیوه محکوم

از میان سه جریان یاد شده, بیش تر, غلبه ابتدایی و سیطره, با جریان سنت گرا و
محافظه کار است; زیرا عناصر سنت گرا در متن سنتهای جاری رشد یافته و از آن ارتزاق
می کنند و بدان یاری می رسانند و کسانی که بخواهند با نظام شکل گرفته سنتی از در
نقد و یا انکار درآیند مانند کسانی هستند که از محیط بیرونی می خواهند وارد دژهای
سنّت شوند.

جریان سنت گرا, هویت خود را در سنتهای جاری جست وجو می کند و بر این باور است که
هرگونه بازنگری و جایگزینی, به فروپاشی کل نظام ارزشی و محو هویت مجموعه منتهی می
شود.

با این همه, غلبه و چیرگی آغازینِ جریان محافظه کار و سنّت گرا, هرگز به معنای
ادامه و سیر آن از گذشته به آینده, برای همیشه نیست, بلکه برخلاف حاکمیّت نخست, در
میان مدت, شیوه ها و قواعد آن, محکوم واقعیتهای پیش رونده در سنّت گرایی, ماده ای
است که ضد خود; یعنی خودباختگی و بیگانه پرستی و دگراندیشی مطلق را در بطن خود می
پروراند و در صورتی که جریان اصلاح گرا, که نه شیفته سنّتها و نه شیدای تجدد است,
گام در میان ننهد, جریان سنّت گرای تندرو, کم کم و گاه, در شرایطی, به صورت ناگهانی
به وسیله دگراندیشان و سنّت ستیزان به کلی محو می شود و یا در ضعف و زبونی قرار می
گیرد.

سنّت گرایی افراطی و نوگرایی افراطی, همانند دو تیغه ضد و ناسازگار, ریشه ها و
بنیادهای حوزه های علمی را تهدید می کند و نابود می سازد و این جریان اصلاح طلب
متعادل و واقع گرا است که می تواند به تأثیرگذاری و پیشرفت دو جریان تندرو ویرانگر
خاتمه دهد!

انقلاب اسلامی زمینه ای نوین برای دگرگونی

دگرگونیهای پیرامونی جامعه های اسلامی و تغییر اوضاع و احوال زندگی و معیارهای
ارزشی در عصر حاضر, به خودی خود, می طلبید که سایر جامعه ها و فرهنگ ها برای پایایی
و ادامه حیات خود, چاره اندیشی کنند و برای پاسخ گویی به نیازهای روزافزون و
گوناگون نیوشندگان و حقیقت جویان, تدبیری سازوار و روشها و ادبیاتی متفاوت در پیش
بگیرند; اما رخداد انقلاب اسلامی در ایران و قرار گرفتن اندیشه و مدیریت دینی و
حوزوی در رأس هرم سیاسی جامعه سبب شد, تا اوضاع و احوال اجتماعی با سرعت بیش تری
دگرگون شود و انتظار مردمان داخل نظام از یکسو و نظاره گران بیرونی از سوی دیگر و
نگرانی و برنامه ریزی تدافعی و تهاجمی فرهنگ های رقیب از سوم سو, بایستگی دگرگونی و
تکامل در چندی و چگونگی و چه بسا ماهیت درونمایه علمی و پژوهشی حوزه های دینی و
جایگاه و کارکرد اجتماعی آنان را شدت بخشد.

مجله حوزه, منادی بایستگی اصلاحات در نظام حوزه های دینی

موضوع بایستگی بازنگری در نظام آموزشی, مدیریتی, علمی, پژوهشی, اقتصادی و کارکرد
اجتماعی حوزه های علمی سالها پیش از سوی متفکران و اندیشه وران متعهد و دلسوز آغاز
شده بود. اما به دلیلهای گوناگون, از جمله به دلیلهایی که پیش از این یادآور شدیم و
نیز به دلیل فشارهای روزافزون رژیم بر حوزه های دینی و عالمان متعهد در قبل از
انقلاب, کم تر مجال این دگرگونی در جهت مثبت احساس می شد و بسیاری از صاحب نظران
نگران بودند که اگر اصلاحاتی را در زاویه ای از زاویه های نظام حوزه آغاز کنند,
رژیم شاهی, از فترتی که میان تغییر روشها و برنامه ها پدید می آید, سوءاستفاده کرده
و بیش از پیش در جهت سست کردن پایه و بنیاد حوزه های دینی بکوشد; اما رخداد انقلاب
اسلامی و گذر از بحرانهای آغاز انقلاب, زمینه را از هر جهت برای حرکت جدّی و عمل
فراهم می نمود.

دست اندرکاران و بنیان گذاران مجله حوزه, با بهره گیری از ایده ها و اندیشه های
مصلحان و نیز زمینه ها و تواناییهای فراهم آمده, بر آن شدند و همت گماردند تا این
ضرورت را با شرح بیش تری یادآور شوند و افکار و انظار حوزویان را به این مقوله توجه
بدهند.

تنگناهای مجله حوزه در مسیر طرح دیدگاه های خود

مجله حوزه, با توجه به رسالت خویش در میان مجله های گذشته و حال حوزه های دینی, بیش
ترین حجم مطالب و مباحث را درباره مسائل خاص نظام حوزه و نقد و بررسی روشها و
منشهای حوزوی و ارائه راهکارها داشته است.

مجله حوزه, زمانی شروع به طرح این بحثها کرد که مجله یا کتاب دیگری در آن روزگار به
این گزاره ها و مقوله ها نمی پرداخت, زیرا پاره ای از مجله ها این موضوع را در
قلمرو کار خود ارزیابی نمی کردند و پاره ای دیگر شاید در اساس معتقد به تغییر و
تحول نبودند و گروهی از پیامدهای طرح این گونه گزاره ها و مقوله ها, برای خود احساس
نگرانی داشتند.

شاید به نظر آید که این احساس نگرانی, یک توهم بوده است, ولی باید سوگمندانه گفت که
حتی مجله حوزه و نویسندگان آن, در آن زمان فارغ از این نگرانی نبودند و برخلاف
تنگناها, دشواریها و بازدارنده هایی که احساس می شد, براساس احساس وظیفه, مطالب خود
را برای داوری فراروی حوزویان قرار دادند.

جریان مجله حوزه, که بازنگری را ترازمند و به دور از تندرویهای نابخردانه و
کندرویهای مرتجعانه, پی می گرفت ـ چنان که پیش از این اشارت رفت ـ با دو جریان
مخالف مواجه بود.

۱. نیروهای سنّتی و تحجرگرایی که حتی ورود یک واژه نو به ادبیات حوزه را برنمی
تافتند, تا چه رسد به دگرگونی روشها و سبکها و بخشی از محتوای آموزشی و پژوهشی را!
دفاع از شیوه و سبک پیشینیان در کتابت, تدریس, اجتهاد و مقوله های اجتهادی و
کارکردهای حوزوی در نظر آنان, دفاع از اسلام اصیل و متن دیانت بود و با قصد قربت بر
هر کلام و برنامه جدید می تاختند و هر نقد و انتقادی را غیر مجاز می شمردند.

۲. جریانهای رادیکال و نامتعادل که در پدید آوردن دگرگونی, تندرو بودند و راه افراط
می پیمودند و اصالتهای حوزه و بنیادهای ارزشی را نادیده می انگاشتند و بیش تر از آن
که در اندیشه اصلاح حوزه باشند, به فکر چیرگی بر نظام مدیریتی حوزه بودند.

جریان تحجرگرا و جریان رادیکال, دو تهدید برای اصلاحات ترازمند و منطقی به شمار می
آمدند و هر یک سعی می کردند که آن را به رسمیت نشناسند و آن را متهم به تحجرگرایی
یا افراطی گری کنند.

ییکی از دلیلها و سببهایی که نام نویسندگان مقاله های مجله حوزه, در اول مقاله ها
درج نشده, همین بوده که از برخوردهای ناشایست عناصر ایستایی خواه, دور بمانند!

مجالها و ساحتهای گوناگون نیازمند دگرگونی

مجله حوزه, در بیش از چهارده مقاله مستقل, به ابعاد مختلف مسائل حوزه, که نیازمند
بازنگری و اصلاح بود, پرداخته است. افزون بر سرمقاله ها و مصاحبه هایی که در جای
جای آن به زوایای برخی از این بازنگری ها اشاره شده است. از آن جمله

۱. ارزیابی مسؤولیت حوزه های علمیه: در این مقاله سعی شده است تا با روشنگری,
مسؤولیتهای واقعی حوزه های دینی در برابر جامعه و امت اسلامی, بایسته های علمی و
پژوهشی و کارکردی حوزه ارزیابی و شناسایی شود, تا روشن گردد, آن چه جریان دارد, با
آن چه باید جریان داشته باشد, فاصله بسیار دارد و باید دگرگونی, تکامل و برنامه
ریزی و آینده نگری و جامعه نگری را پذیرفت و در عین حفظ اصول و مبانی اعتقادی و
اخلاقی, از نوگرایی و همگامی با زمان غافل نبود. در بخشهایی از این مقاله آمده است:

(اعتقاد به این که دین برای هدایت و سعادت انسانی پیام کامل وجامعی دارد, زمانی می
تواند به مرحله اجرا درآید که داعیه داران و عالمان دینی و حوزه ها با شناخت همه
جانبه از مسائل و نیازهای فردی و اجتماعی, مادی و معنوی انسانهای عصر خود به مطالعه
دین و تبیین آن بپردازند.

بنابراین تحقق اهداف دین در جامعه, منوط به ژرف نگری و جامع نگری متولیان آن است و
باید دید که این جامع نگری تا چه اندازه در ساختار درسها و معارف و مهارتهای حوزوی
تدارک شده است.

امروز, بسیاری از پستهای حساس حکومت در دست برخاستگان از حوزه است و این فرصتی است
که در گذشته وجود نداشته و چه بسا اگر به درستی حق آن ادا نشود, پایدار نماند. پس
باید اندیشید که این فرصت چگونه باید به نفع دین و باورهای دینی مورد بهره برداری
قرار گیرد و طماعان و فرصت طلبان و جویندگان نام و نان آن را تباه نسازند!

امروز, وظیفه حوزه های دینی, تنها ارشاد عوام نیست و مخاطبانش روستاییان و کسبه
بازار و وظیفه اش ارائه یک منبر شیرین و خطابه جذاب نمی باشد و مسؤولیت اش در بیرون
دادن رساله عملیه آن هم به شکل موجود خلاصه نمی شود!

حوزه ها و عالمان دینی امروز باید توان و خلاقیت دین را در تنظیم صحیح و عادلانه و
شرافت مندانه جامعه بشری عملاً به نمایش بگذارند و در برابر کاستیهای درون