پاورپوینت کامل رهنمودهای آیت اللّه ناصر مکارم شیرازی در دیدار با نویسندگان مجله حوزه ۱۱۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل رهنمودهای آیت اللّه ناصر مکارم شیرازی در دیدار با نویسندگان مجله حوزه ۱۱۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۱۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل رهنمودهای آیت اللّه ناصر مکارم شیرازی در دیدار با نویسندگان مجله حوزه ۱۱۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل رهنمودهای آیت اللّه ناصر مکارم شیرازی در دیدار با نویسندگان مجله حوزه ۱۱۱ اسلاید در PowerPoint :

۱۰۲

حوزه: بسم الله الرحمن الرحیم. با کمال تشکر از حضرت عالی که این مجال را به ما
دادید تا گزارشی از دو دهه فعالیت مجلّه حوزه خدمت تان ارائه بدهیم و از رهنمودهایی
که می فرمایید, بهره مند شویم. پس از پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی,
ضرورت اقتضا می کرد مجله ای از حوزه برای حوزه نشر یابد, تا به گونه هدف مند یکسری
مسائل مورد نیاز, ضروری و بایسته حوزه های علمیه را به بوته بررسی بنهد, از جمله:

۱. بررسی آموزه ها و معارف اسلامی و موضوعات سیاسی ـ اجتماعی که احساس می شد در رشد
فکری, عقیدتی و آگاهی های سیاسی ـ اجتماعی حوزویان اثرگذار است و می تواند آنان را
از مرحله ای به مرحله ای دیگر گذر دهد و دگرگونی در اندیشه ها پدید آورد.

۲. بیان تواناییهای حوزه های علمیه, به باور ما حوزه های علمیه, بویژه حوزه علمیه
قم, دارای تواناییهای شگفتی است که اگر این تواناییها و ظرفیتها, به درستی نموده
شود و از آنها در راه نشر دین و آموزه های عزت بخش آن, بهره برداریهای لازم انجام
گیرد, بسیار کارساز خواهد بود و به بسیاری از نیازهای فکری جامعه و نظام, پاسخ
درخور داده خواهد شد.

۳. بیانِ کاستیها و ناتواناییهای حوزه های علمیه در عصر جدید و چاره اندیشی برای از
میان برداشتن کاستیها و درمان ناتواناییها, به کمک اندیشه وران دقیق اندیش, عالمان
آگاه و آشنای به دردها و درمانها و فضلا و طلاب روشنفکر.

۴. دفاع از روحانیت اصیل, آگاه, شورآفرین و حماسه ساز در طول تاریخ, بویژه دوران
معاصر و پاسخ به تهمتها و سخنان ناروای روشنفکران قلم بمزد, وابسته, کینه توز و یا
ناآگاه و تاریخ نگاران وارونه نویس, تحریف گر, و خلاف گویی که شکوه و عظمت روحانیت
را برنتابیده و برنمی تابند و بر آن بوده و هستند که این دژ استوار در برابر
استعمار و استبداد را بشکنند و با تحریف و وارونه نویسی و سخنان خلاف واقع, پایگاه
مردمی آن را ویران کنند.

۵. مبارزه با آفتها و آسیبها. هر جویبار زلال و مزرعه شاداب, ممکن است با آلودگیها,
آفتها و آسیبهایی دست به گریبان شود و آسیبها و آفتهایی هستی و کیان آن را به خطر
اندازند.

حوزه علمیه هم, از این قاعده مستثنی نیست و هر آن ممکن است, آسیبها و آفتها به آن
هجوم بیاورند و تباهش سازند. اگر تاکنون مانده و پوییده, به خاطر پرتوافشانی و تلاش
گسترده عالمان روشن ضمیر پرهیزگار, پاک سرشت و روشن اندیش بوده است که از جان مایه
گذاشته اند تا این جویبار زلال و این مزرعه شاداب بماند. این رسالت, امروز, با توجه
به دگرگونیهای پدید آمده, بسیار سنگین تر است و نیاز به یک حرکت جدّی دارد که مجله
حوزه گامی کوچک در این راه برداشته است و پاره ای از آفتها و آسیبها را شناخته و
شناسانده و از تمام ظرفیتهای خود بهره برده تا به گونه ای با این پدیده های شوم, با
کمک از آگاهان و اندیشه های والای آنان, که در مقاله و مصاحبه ها بازتاب یافته است,
به مبارزه برخیزد.

۶. بازسازی تاریخ حوزه ها. هیچ منبع تاریخی, به درستی و روشنی, تاریخ حوزه ها را
بیان نکرده و نقش این نهادهای مقدس, روحانیت و علمای آگاه شیعه را در استقلال
ایران, عراق, لبنان و… بازتاب نداده است مبارزه با استبداد و استعمار, برانگیزاندن
مردم مسلمان علیه یغماگران, هدایت گری و راهبری و رهاندن آنان از تاریکیها و سرنوشت
شومی که در هر برهه ای در انتظارشان بود, رویارویی منطقی و روشنگرانه با فرقه های
استعمار ساخته و تباهی آفرین و شبهه افکنان, جزء جدایی ناپذیر تاریخ حوزه ها و
روحانیت به شمار می آید, امّا تاریخ مکتوب, یا از کنار آنها گذشته و از این گونه
مقوله ها سخنی به میان نیاورده, و یا اگر سخنی به میان آورده, به گونه ای دست به
تحریف زده و در بدنام کردن روحانیت, سنگ تمام گذاشته است. از این روی, مجله حوزه,
برای روشن کردن بخشهایی از تاریخ روحانیت, بویژه در دوران معاصر, نیاز دید با اهل
اطلاع و عالمانی که در جریان رویدادها بودند و دقیقه های تاریخی را خوب به یاد
داشتند و یا از پیشینیان شنیده و به درستی ضبط کرده بودند, به گفت وگو بنشیند و
تاریخ پرفراز و نشیب و مبارزات پر شکوه و نقش آفرینیهای برجسته آنان را بشنود و
برای آگاهی حوزویان و علاقه مندان, بازتاب دهد. تاکنون بیش از یک صد مصاحبه با علما
و اندیشه وران و آگاهان حوزوی به همین منظور و طرح دیدگاه های اصلاحی, تربیتی و
الگوهای اخلاقی, علمی و مبارزاتی, انجام گرفته است.

۷. برهه ها و بُرشهایی از تاریخ, از حساسیت ویژه ای برخوردار است, هم به لحاظ اوضاع
سیاسی و اجتماعی کشور و هم به لحاظ نقش آفرینیهایی که عالمی بزرگ و مرجعی نامور در
آن برهه داشته است. از این روی, مجله حوزه, به تلاش برخاست و یادنامه هایی برای
ناموران نقش آفرین در برهه های خاص, سامان داد. در این یادنامه ها, هم از جایگاه
علمی, اخلاقی و سیاسی آن عالمان بزرگ, آثاری که برجای گذارده و شاگردانی که تربیت
کرده و نقشی که در تعالی و رشد حوزه ها داشته اند و اندیشه های روشن, راهگشا,
ابتکاری و نوِ آنان سخن به میان آمده و هم اوضاع سیاسی ـ اجتماعی روزگار آنان بررسی
شده است.

در این بررسیها, بخش مهم, بخشی است که اثرگذاری و نقش آفرینی این علمای بزرگ در
اوضاع سیاسی اجتماعی و مهار بحرانها, به بوته بررسی نهاده شده و دستان آلوده تحریف
گر و وارونه نویس, رو شده است. تاکنون, زندگی ۶۴ شخصیت و عالم بزرگ, در ۷۲ شماره,
از همین زاویه و چشم انداز, با تکیه بر مدارک و اسناد و گفت وگو با آگاهان, نزدیکان
و شاگردان آنان بررسی و کالبدشکافی شده است. از جمله: میرزای شیرازی, میرزای
نائینی, سید جمال الدین اسدآبادی, آیت اللّه بروجردی, امام خمینی, فاضلین نراقی,
خوانساریها, شیخ مفید, شهید سید محمدباقر صدر, شهید مطهری, آیت اللّه شیخ عبدالکریم
حائری و….

افزون بر زندگی شخصیتها, موضوعاتی هم, به خاطر برخورداری از حساسیتهای ویژه, در
کانون توجه اصحاب مجله حوزه قرار گرفته است, از جمله: مهدویت, مرجعیت, حوزه و نظام,
مشروطیت, اصلاحات علوی, قیام امام حسین و حقوق بشر.

باری, افزون بر مصاحبه ها و ویژه نامه ها, در مجموع, از ۱۲۳ شماره ای که تاکنون چاپ
و عرضه شده, ۲۸۰۰۰ صفحه آن به ۱۱۸۸ مقاله کوتاه و بلند ویژه شده است. پاره ای از
مقاله ها, در حدّ یک رساله است, صد صفحه.

اکنون که وارد دهه سوم شده ایم, خدمت حضرت عالی رسیدیم, تا با نگاهی به گذشته و
کارنامه بیست ساله مجله حوزه, ما را از رهنمودها و تجربیات ارزنده و راهگشای خود
بهره مند سازید.

استاد: بسم الله الرحمن الرحیم. از شما متشکرم. توضیحات بسیار خوبی دادید. ارقام و
آماری که دادید, نشان می دهد: نشریه حوزه, در حال پیشرفت بوده است و از حرکت باز
نایستاده و کار خود را ادامه داده است.

من, با توجه به پنجاه سال کار مطبوعاتی و سر و کار داشتن با مجله و کتاب, مطالبی را
دریافته ام و تجربیاتی دارم که به شما عرض می کنم:

۱. مجله باید از نظر محتوا, غنی باشد. اگر از نظر محتوا غنی باشد, کارآیی زیادی
خواهد داشت. شما با مجله درسهایی از مکتب اسلام آشنا هستید. این مجله را ما در
دوران طاغوت منتشر می کردیم و کسانی چون: مرحوم مطهری, مرحوم دکتر بهشتی, امام موسی
صدر و جمعی از مراجع فعلی در آن مقاله می نوشتند. در آن زمان, تیراژ نشریات پایین
بود; اما تیراژ مجله مکتب اسلام را ما به ۱۰۰ تا ۱۲۰ هزار رساندیم. بسیار اثربخش
بود. اکنون, بسیاری از شخصیتها را می بینیم که می گویند: بسیاری از مسائل دینی شان
را از این مجله دریافت کرده اند.

حالا الحمدلله, علاوه بر مجله مکتب اسلام, مجله های فراوانی در حوزه منتشر می شود.
ولی در آن زمان, چراغی بود در ظلمات.

از آن دوران بود که من فهمیدم مجله اگر از غنای محتوایی برخوردار باشد, خیلی می
تواند نقش آفرین باشد و کارهای زیادی بکند.

از این که خداوند در قرآن کریم, به قلم سوگند می خورد,۱ یا در روایات, قلمِ علما,
از خون شهیدان برتر شمرده می شود,۲ به روشنی درمی یابیم که نوشتن, خیلی اهمیت دارد.
انقلاب اسلامی ایران, به وسیله اعلامیه ها و نوشته های امام خمینی(ره) به ثمر نشست
و تداوم انقلاب و نظام جمهوری اسلامی, به وسیله قلم و بیان بود.۳ در درجه اول قلم
بود.

قلم, بسیار نقش دارد, هم در هدایت مردم و هم در گمراهی آنان.

اکنون, قدرتهای بزرگ, با قلم دنیا را به سود خود می چرخانند. دشمنان اسلام, با
قلمهای مسموم شان علیه اسلام کار می کنند.

ما باید سعی کنیم در یادگیری قلم. از یادگیری قلم و به کار بستن آن غفلت نکنیم. از
این مسأله عقب نمانیم. با این که ابزار جدیدی اختراع شده و برای گسترش فرهنگ,
سیاست, اعتقادات و… از آنها استفاده می شود, مانند: ماهواره, سایتهای اینترنتی و…
ولی هیچ کدام نتوانسته جای قلم را بگیرد. آنها در جای خود کاربرد دارند: اما قلم
چیز دیگری است و هیچ چیز نمی تواند, کاربرد قلم را داشته باشد.

۲. شما اهل قلم هستید و از نقش قلم آگاهی دارید و در این مدت, نقش آن را دیده و
شاهد بوده اید, طلاب را تشویق کنید, تا با قلم آشنا شوند. حوزه ما باید با شمشیر
قلم, با شمشیر زبان, به دفاع از اسلام برخیزد. ما اگر به این دو سلاح, مجهز باشیم,
پیش می رویم.

در حوزه های علمیه, اهل فکر بسیار داریم. استعدادهای درخشان و محققان خوبی داریم که
اگر پرورش بیابند و با قلم آشنایی دقیق بیابند, خیلی می توانند کارایی داشته باشند
و کارهای بزرگ انجام دهند.

شما با روشهای گوناگونی می توانید نویسنده تربیت کنید, از جمله:

الف. برگذاری مسابقه مقاله نویسی و گزینش مقاله های برتر و دادن جایزه به برترینها.

ب. باز کردن ستونی در مجله برای کسانی که تازه می خواهند دست به قلم ببرند. یعنی در
عمل طلاب را در کار خود شریک کنید. آنان وقتی ببینند, مجله به نوشته آنان بها می
دهد و آن را در جای مناسب چاپ می کند, تشویق می شوند که دنبال کار را بگیرند و به
نویسندگی روی بیاورند.

بهترین راه برای ترویج فرهنگ و تفکر, نوشتن مقاله و انتشار مجله است. عالمی که نه
اهل بیان باشد و نه اهل قلم, در هیچ زمانی کارایی ندارد.

۳. شما باید در مجله حوزه فصلی را برای شبهه زدایی داشته باشید, زدودن شبهات, از
مهم ترین کارهاست.

اخیراً برای من جزوه ای آورده اند که پاره ای از شبهه افکنیهای دشمن در آن انعکاس
یافته است.

در این جزوه, چهار صفحه اختصاص داشت به شبهات یکی از روزنامه هایی که در کشور منتشر
می شود, آن هم مربوط به شش ماه! شبهات بسیار بد, زشت و زننده ای بود. این شبهات,
منحصر به همان روزنامه نیست. روزنامه هایی هستند که کارشان شبهه افکنی و خراب کردن
ذهنهاست.

بنابراین, وظیفه ماست و وظیفه مجله حوزه که در برابر شبهه افکنیها بایستد و به شبهه
زدایی بپردازد. لازم نیست, شبهه ها را با تمام جزئیات نقل کرد و آدرس داد و… تا
موجب استفاده ناآگاهان قرار بگیرد و مشکل از آن چه هست, بدتر شود, بلکه می بایست
شبهه را به گونه مختصر و بدونِ نام و نشان ذکر کرد و پاسخ داد.

دشمن که سخت در پی شبهه افکنی است و ما هم باید به تلاش برخیزیم و به شبهه زدایی
بپردازیم.۴

۴. نکته چهارم را که می خواهم یادآوری کنم ـ می دانم که شما عزیزان زحمت کش و موفق,
مراقب هستید ـ این است که: همیشه و در هر حال, مراقب غرب زدگان باشید. در میان
نویسندگان, کسانی هستند که غرب زده اند و به غرب و اندیشه های غربی گرایش دارند.

اینها, گاهی به مجله های داخلی حوزه هم راه می یابند. این گونه افراد, با این افکار
تقلیدی, خطرناک هستند. اگر نمونه هایش را بخواهید می توانم بگویم جمع آوری کنند و
در اختیار شما بگذارند.

بعضی از نویسندگان در حوزه علمیه, از اینان اثر پذیرفته و به اندیشه های غربی,
گرایش یافته اند و چیزهایی می نویسند که دانسته, یا ندانسته , آب به آسیاب دشمن می
ریزند.۵

امام درباره فقه, تعبیری داشت, می فرمود:

(این جانب معتقد به فقه جواهری هستم و تخلف از آن را جایز نمی دانم. اجتهاد, به
همان سبک صحیح است.)۶

ییعنی اصول را نباید فراموش کنیم. اگر اصول را از یاد ببریم وارد مرحله دیگری می
شویم.

ـ کسی می گوید: امام امیرالمؤمنین(ع) تنها عالم به مسائل شرع بود. امام نبود. بعدها
امام شد.

ـ یا ائمه دیگر, چون حکومتی در دست نداشتند, امام نبودند, بلکه عالم به مسائل شرع
بودند!

اگر مراقب نباشیم غرب زدگان, یک وقتی, در کارهای ما هم نفوذ می کنند۷ و سخن و نظر
آنان, سند می شود. اینان اگر سخن و دیدگاه خود را در روزنامه ها و مجله های غیر
حوزوی بزنند, گرچه آخوندهای شناخته شده ای باشند, سخن شان سند نمی شود; اما در
نشریه و مجله حوزوی اگر بتوانند راه یابند و سخن شان را طرح کنند, می گویند: ببینید
خودشان چنین می گویند. خود حوزویان این حرف را زده اند

۵. آخرین مطلب لازم, به نظر من, مجله, از سه چیز ناگزیر است:

الف. محتوا. محتوا خیلی مهم است. مجله از نظر محتوایی, باید غنی باشد.

ب. چاپ. مسأله چاپ را باید جدّی گرفت. چاپ خوب, جذاب و چشم نواز, خواننده را جذب می
کند.

ج. نشر و توزیع دقیق. مجله باید به دست افراد, خوانندگان و علاقه مندان به آسانی
برسد. هرکس خواست به راحتی به آن دسترسی داشته باشد. اگر ما از مجله ای برخوردار
باشیم, برخوردار از محتوای عالی و خوب, چاپ زیبا و فنّی; اما توزیع خوبی نداشته
باشد و به دست کسی نرسد و در مقابل, غرب زدگان مجله ها و روزنامه هایشان را با
تیراژ خیلی بالا توزیع کنند, راه به جایی نمی بریم و عقب می مانیم.

برای داشتن یک مجله خوب, باید هزینه کرد. راهکارهایی که گفتم, هم خرج دارد و هم فکر
و تلاش می خواهد و هم برنامه ریزی.

این سه کار در مجله لازم است. اینها را به تجربه دریافته ام. هرکدام از اینها
نباشد, مجله کارایی لازم را نخواهد داشت.

امیدوارم در کاری که مدتهاست پیش گرفته اید, بیش از پیش موفق باشید. الآن موفق
هستید, دعا می کنم موفق تر باشید و پیشرفت بیش تری در کارهای تان داشته باشید و
بتوانید به جای دو ماه یک بار, مجله را هر ماه منتشر کنید و کم کم کار را به جایی
برسانید که بتوانید مجله را هر هفته به دست خوانندگان و علاقه مندان برسانید. دو
ماه به دو ماه دیر است. زیرا مجله هایی که با فاصله زیاد نشر می یابند, ناگزیرند,
روی کلیات کار کنند و به مسائل روز, کم تر دامن بزنند. مسائل, تا سه ماه کهنه می
شوند. اما اگر زود به زود مجله را منتشر کنید, می توانید در زمان حضور داشته باشید
و به مسائل جدید هم بپردازید و تنها به کلیات اکتفا نکنید.

یادداشتها:

۱. ن والقلم وما یسطرون. قلم,۱

ن. سوگند به قلم و آن چه را با قلم می نویسند.

در تفسیر نمونه, که زیر نظر آیت اللّه مکارم شیرازی نوشته شده و سامان یافته, ذیل
این آیه شریفه آمده است:

(چه سوگند عجیبی. در واقع آن چه به آن در این جا سوگند یاد شده است, ظاهراً موضوع
کوچکی است: یک قطعه نی و یا چیزی شبیه به آن و کمی ماده سیاه رنگ و سپس سطوری که بر
صفحه کاغذ ناچیز رقم زده می شود.

اما در واقع, این همان چیزی است که سرچشمه پیدایش تمام تمدنهای انسانی و پیشرفت و
تکامل علوم و بیداری اندیشه ها و افکار و شکل گرفتن مذهبها و سرچشمه هدایت و آگاهی
بشر است. تا آن جا که دوران زندگی بشر را به دو دوران تقسیم می کند:

دوران تاریخ.

دوران قبل از تاریخ.

دوران تاریخ بشر, از زمانی شروع می شود که خط اختراع شد و انسان توانست ماجرای
زندگی خود را بر صفحات نقش کند. یا به تعبیر دیگر, دورانی است که انسان دست به قلم
گردید و از او (مایسطرون) یادگار ماند.

عظمت این سوگند, هنگامی آشکارتر می شود که توجه داشته باشیم, آن روزی که این آیات
نازل گشت, نویسنده و ارباب قلمی در آن محیط وجود نداشت و اگر کسانی, مختصر سواد
خواندن و نوشتن داشتند, تعداد آنها در کل سرزمین مکه, که مرکز عبادی و سیاسی و
اقتصادی حجاز بود, به بیست نفر نمی رسید.

آری, سوگند به قلم یاد کردن, در چنین محیطی, عظمت خاصی دارد. و جالب این که: در
نخستین آیاتی که در (جبل النور) و غار (حرا) بر قلب پاک پیامبر(ص) نازل شد نیز, به
مقام والای قلم, اشاره شده آن جا که می فرماید:

اقرأ باسم ربک الذی خلق.

خلق الانسان من علق.

اقرأ و ربک الاکرم

الذی علّم بالقلم

علم الانسان ما لم یعلم

علق, ۱ـ ۵

بخوان به نام پروردگارت که مخلوقات را آفرید. و انسان را از خونِ بسته ای ایجاد
کرد. بخوان به نام پروردگار بزرگت, هم او که انسان را به وسیله (قلم) تعلیم داد و
آن چه را نمی دانست به او آموخت.

و از همه جالب تر این که همه این سخنان, از زبان کسی تراوش می کند که خودش درس
نخوانده بود و هرگز به مکتب نرفت و خط ننوشت و این هم دلیل بر آن است که چیزی جز
وحی آسمانی نیست) تفسیر نمونه, ج۲۴/۳۶۸ـ۳۷۰

۲. (قال رسول الله, صلی الله علیه وآله وسلم, یُوزَن یوم القیامهِ مدادُ العلماء و
دماءُ الشهداء فیَرجَح مداد العلماء علی دماء الشهداء.)

و نیز از آن حضرت روایت شده است که فرمود:

(وزن حِبرُ العلماء بِدَم الشهدا ف