پاورپوینت کامل زمان آگاهی حوزه ۷۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل زمان آگاهی حوزه ۷۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل زمان آگاهی حوزه ۷۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل زمان آگاهی حوزه ۷۸ اسلاید در PowerPoint :

۳

(روشنفکری), چونان بسیاری از واژه های نوظهور, با ابهام معنایی در هم پیچیده است. اما در یک برداشت, این واژه می تواند با مؤلفه هایی تفسیر شود, بسان: نوآوری, تحول گرایی, پیشرفت جویی, آزاد اندیشی و… در میان مؤلفه های تبیین گر, می توان مؤلفه (حضور در زمان) را یکی از عناصر مفهومی روشنفکری دانست.

بخشی از دغدغه های روشنفکران حوزه ای در سده اخیر, تعریف مناسبات (روحانیت) و (زمان) بوده است. این که چگونه می توان دریچه های نظر و منظر حوزه و روحانیت را به سوی دگرگونیهای زمانه گشود و زمینه های وزیدن و بهره مندی از نسیم های موافق و رویارویی با تندبادهای مخالف را فراهم ساخت.

حضور تاریخی

در یک نگرش تاریخی, روحانیت شیعی از عصر غیبت تا پایان دولت صفوی, با (زمان) بود و در (زمانه) خود می زیست. گرچه جامعه شیعه امامی, اقلیت و در حاشیه جهان اسلام بود; آمد و شد و داد و ستدهای علمی دانشوران شیعی, چنان بود که این تفکر و اندیشه را در متن مباحث فکری جهان اسلام قرار می داد. بزرگان علمی شیعه, چه در دوران خلافت عباسی و چه پس از آن, با دانشهای زمان پیوند ژرف و تنگاتنگ داشتند و در علوم عقلی و نقلی و تجربی, دانشمندان برجسته شیعی فراوان بودند.

این حضور در متن, آگاهی زمانی می آفرید. عالمان شیعه, هم در مباحث روز علمی حضوری محسوس داشتند و هم در فراز و نشیب زندگی اجتماعی جامعه شیعی, به تعهد اجتماعی خود پای بند بودند. در آغاز دوره غیبت, رساله ها و کتابهای گوناگون با موضوع (غیبت) نگاشته شد. این تلاش و تدبیر, برخاسته از این درک بود که مقوله (غیبت امام) و (نبود نعمت حضور) به عقده ای فکری روحی در جامعه امامیه تبدیل شد. دانشوران شیعی کوشیدند که با نوشته ها و مکتوبات, هم رهگشایی اعتقادی رخ دهد و هم در فضای وجودی جامعه شیعی, نفس گشایی روحی اتفاق بیفتد. این گونه حضورهای بهنگام, فراوان بودند و بدین گونه, دانشوران شیعی, برخلاف کوششها و تلاشهای پر شتابِ مکتبها و مذهبهای رقیب, توانستند تفکر و مکتب امامی را پرقوت و بانشاط نگه دارند و بر توانایی و استواری مبانی آن بیفزایند.

با تاسیس دولت صفوی, روحانیت شیعه, حضور در زمان را استمرار بخشید و با توجه به زمینه های به وجود آمده حضوری مقتدر را در ابعاد زیر نشان داد:

۱. تغییر جهت گیری حکومت: دولت صفوی, با گرایشها و نگرشهای صوفیانه شکل گرفت. روحانیت شیعه در عصر صفوی, با زیرکی, هوشمندی و حضور فعال, توانست جهت گیری حاکمیت زمانه خود را از دولت صوفی مزاج و شریعت گریز, به حاکمیتی فقه اندیش دگر کند. حضور فعال صدها عالم شیعی ایرانی و مهاجرت ده ها دانشمند بزرگوار از عراق و جبل عامل به ایران, موجب گردید که مزاج دینی حکومت را از گردابه فقه گریزی دور سازد.

۲. فرهنگ سازی شیعی: روحانیت عصر صفوی, زمینه ها و مجالهای زمانی را قدر دانست و با قدرت و توان تمام, در گسترش و نهادینه سازی باورهای شیعی کوشید. بخش اصلی رواج تشیع در ایران را باید مرهون این تلاش زمان شناسانه دانست. گوشه ای از این تلاش و تدبیر و فرصت شناسی را در نهضت فارسی نویسی در این دوران می توان دید. عالمان دینی عصر صفوی, افزون بر زبان علمی زمان که عربی بود صدها, بلکه هزاران اثر عامه فهم به زبان فارسی نگاشتند. از رساله های علمیه ای چون (جامع عباسی) نوشته شیخ بهایی, تا کتابهای اعتقادی, اخلاقی, تاریخی, حدیثی و…

از باب نمونه, آثار فارسی زیر را می توان یادآور شد:

محقق سبزواری: رساله ای در فقه, معرفت احکام شرعیه ضروریه, رساله عملیّه, رساله ای در نماز جمعه, مناسک حج, مفاتیح الجنان (در ادعیه) جامع الزیارات عباسی, روضه الانوار عباسی (در دانش سیاست) و…

فیض کاشانی: ده رساله (که بیش تر آنها فارسی است) رساله هشت بهشت و…

سید جمال الدین خوانساری: شرح غرر الحکم, رساله نماز جمعه, رساله مبدأ و معاد و…

علامه مجلسی: عین الحیات, حق الیقین, حیات القلوب, جلاء العیون, حلیه المتقین و…

سید محمد حسین خاتون آبادی (نواده علامه مجلسی) در رساله ای مستقل, که در معرفی آثار و نوشته های علامه مجلسی نوشته است, از ۱۱۰ رساله و کتاب عربی و ۴۹ کتاب و رساله فارسی, به قلم ایشان یاد می کند.

نمونه های یاد شده, که گوشه ای از آثار فارسی علمای عصر صفوی است, صدق این ادعا را بر می نماید که تشیع عصر صفوی, چونان اسلام ایرانیان, تنها مرهون سیاست و سمت گیری دولت صفوی نبود, بلکه بخش گسترده ای از این رویداد بزرگ, وامدار استفاده از زمان آگاهی روحانیت شیعه در آن عصر بود که توانست با بهره وری از زمینه های عصری, با فرهنگ سازی مناسب, باورها و نگرشهای شیعی را در جامعه ایرانی استوار سازد.

۳. تبدیل فقه حاشیه به فقه متن: فقه شیعه تا عصر صفوی, فاصله ای گسترده با متن حیات اجتماعی داشت. انزوای اجتماعی و فاصله از قدرت سیاسی, موجب شد که فقه شیعی, در فضای زندگی فردی و جمعهای مؤمنانه مطرح باشد, اما با ظهور دولت صفوی, فقه شیعه, عرصه عمل را تجربه کرد. حضور صدها عالم شیعی در پُستهای اجتماعی, چون: قضاوت, شیخ الاسلامی, امامت جمعه و… مجالهای ظهور و بروز فقه در عینیت جامعه بود. بدین گونه فقه شیعه از مکتب بغداد تا مکتب حلّه و جبل عامل, دوران توان مند سازی نظری خود را پیمود و در عهد صفوی, از تجربه اجرایی و عملیاتی برای حضور اجتماعی سود جست.

۴. احیای سنتهای دینی: عالمانِ عصر صفوی, توانستند با فرصت سنجی, پاره ای از سنتهای بیرون رانده شده از گردونه زندگی و به زمین مانده را در جامعه شیعی احیا کنند. از باب نمونه, (نماز جمعه) یکی از این سنتهابود. گرچه بیش تر عالمان شیعی از عصر مفید به بعد, این دیدگاه را مطرح کرده بودند که در عصر غیبت, در گاهِ برقرار بودنِ امنیت و امکانِ اقامه نماز جمعه, مؤمنان شیعی می توانند به اقامه نماز جمعه بپردازند; اما تنگناهای اجتماعی و حضور قدرتهای جائر, مانع اجرای این فریضه بود. در دوران صفوی, امکان احیای این سنت پدید آمد و عالمان بنام این دوره, با سخت کوشی توانستند بازدارنده های نظری عملی آن را کاهش دهند و بزرگانی چونان محقق کرکی, محقق سبزواری, فیض کاشانی و ده ها مجتهد برجسته, با اقامه نماز جمعه و پشتیبانیهای فکری از این سنت, به احیای آن پرداختند.

موارد یاد شده, گوشه ای از فرصت یابیهای زمانی عالمان شیعی در عهد صفوی بود. اما متاسفانه, این حضور زمان شناسانه, ادامه نیافت و به گسست انجامید.

دوره فترت

حضور فکری اجتماعی روحانیت در زمان, پس از عصر صفوی, با فراز و نشیب و گاه گسست و بریدگی رو به رو شد. عوامل گوناگونی, در این زمینه دخالت داشتند و از جمله:

۱. با سقوط دولت صفوی (در ۱۱۳۵) ایران, دوران سخت و تیره و تاری را گذراند. در ابتدا, چیرگی مهاجمان افعان بر ایران بود. و سپس با ظهور (نادر), گرچه امنیت نسبی ایجاد شد و حکومت مرکزی شکل گرفت, امّا این امنیت با نگرش جدید مذهبی او همراه بود که در دشت مغان در ۱۱۴۸ هویدا شد که:

(مردم باید از عقاید فاسده و اقوال کاسده که از بدو ظهور شاه اسماعیل در میان اهل ایران شیوع یافت, نکول و حقیقت خلفای راشدین را پذیرفته و از رفض و تبّرا, تبّرا و به ولای ایشان تولا نمایند. )

ناامنیها, پس از فروپاشی صفویان و نگرشهای جدید مذهبی, از مقام و جایگاه عالمان شیعی کاست و آنان را با بحران جدید روبه رو ساخت.

۲. روحانیت شیعی, با ظهور قاجار, به بازسازی خود کوشید و با حضور در پاره ای از پستها و نیز موضع گیری در شرایط ویژه اجتماعی, چونان: جنگهای ایران و روس, امتیاز تنباکو و جنبش مشروطیت, کوشید نقش زمان آگاهی خود را ایفا کند; اما ناکامیهایی که در مشروطیت پدید آمد (به دار کشیدن شیخ فضل اللّه نوری, قدرت یابی روشنفکران لائیک, رقابت جویی مشروطه خواهان, ناکارآمدی دولتهای مشروطه و… ) عامل جدی بود که دوباره روحانیت, راه حل انزوا و عزلت را پیشه کند و بخش وسیعی از عالمان شیعه, دغدغه های نظری کلاسیک را در علوم و دانشهای سنتی, بر حضور فکری اجتماعی ترجیح دهند.

۳. استبداد و تحقیر عصر پهلوی در مناسبات با روحانیت, عامل دیگری در انزوا جویی روحانیت بود. گروه هایی از حوزویان, در چنین شرایط بیمناک, راه بقا و تداوم دینداری و حوزه ها را در فاصله جویی از موضوعات فکری اجتماعی حساسیت برانگیز می دیدند. شیوه های مدیریتی رفتاری بزرگانی چون آیت اللّه حائری در این قالب, تحلیل می شود.

عوامل یاد شده, موجب گردید که روحانیت شیعه, پس از عصر صفوی, از تداوم حضور در زمان بهره مند نباشد, و در انزوا, یا دست کم, حاشیه اجتماعی تمدنی قرار گیرد.

آسیب شناسی تاخیر

مصلحان حوزه و روحانیت, در دو سده اخیر, از دریچه داد و ستد و بده و بستان حوزه با زمان, هشدارهای جدی داده اند. از سید جمال (در انبوه نوشته های او و از جمله در مکاتبات با میرزای شیرازی و علمای شیعی) به بعد, تمامی درد اندیشان سازمان روحانیت, به این نکته اساسی پرداخته اند که حوزه های کنونی, با زمانه خود فاصله دارند, در زمانه خود زیست نمی کنند و قدرت برون آمدن از لایه های در هم تنیده زمانه منسوخ را ندارند.

گوشه هایی از این آسیب شناسی را در محورهای زیر می توان دید:

۱. بهره وری از روشها و ابزارهای جدید علمی: ابزارها و روشهای زمان, نمایه روح و دگرگونیهای زمانه است. دوره های تاریخی از عصر شکار و گردآوری, تا دوره صنعتی و فراصنعتی, با تمایز در روشها و ابزارهای علمی زمان, تمایز می یابند. برخلاف دگرگونیهای بسیار, هنوز حوزه های دینی در روشها و ابزارهای کهن زیست می کنند و با شیوه های جدید, نه در آموزش و پژوهش و نه در تبلیغ و عرضه آشنا نیستند.

مقام معظم رهبری با طرح این دغدغه یادآور شده است:

(در دنیایی که تازه های ابزاری و ساختاری به دانش پژوهان فرصت می دهد که تازه ترین دستاوردهای ذهن بشر را به سهولت کسب کنند, روا نیست که طالب علم دین, راهی به نوآوری در روشهای ناقص و معیوب نداشته باشد. )

در دیدار با جامعه مدرسین ۲۴/۸/۷۱

۲. پاسخگویی به پرسشهاو شبهه های زمان: حوزه دیروز, با پرسشها و شبهه های زمانه خود درگیر بوده, در این زمینه تاخیر زمانی نداشت, در خلأ فهم و ارتباط نبود, به راحتی به درک سؤال و شبهه دست می یافت و در فرصتهای نه چندان دیر, به پاسخهای علمی می پرداخت; اما (حوزه) امروز, در تاخیر زمانی قرار دارد, به پرسشها و شبهه ها با ده ها سال تأخیر دست می یابد. گاه, در توهم فهم سوال و شبهه قرار می گیرد و در حقیقت, دیالوگ با خود می کند و به فهم عمیق و مناسب از آن دست نمی یابد و گاه تنها با حوزه ای از سوالات و شبهات رابطه ای برقرار می کند و با هزاران پرسش و شبهه در دیگر حوزه های فکری, نسبتی نمی یابد و گاه…

مجموعه این آسیبها (تاخیر زمانی, عدم فهم مناسب سوال, عدم ارتباط با سوالات در تمامی حوزه های معرفتی و… ) موجب آن شده است که حضور حوزه های شیعی در فضای فکری زمانه محسوس نباشد, گرچه حاشیه هایی جسته و گریخته را می توان دید, اما حضور مکتب شیعه را در فضای معرفتی جهانی نمی توان دید.

(با توجه به این ارتباطات سریعی که امروز در دنیا است که هر حرفی, هر فکری, هر منطقی, هر شبهه ای, هر راه حلی که در یک گوشه دنیا مطرح بشود, گاهی در ظرف یک روز, یک ماه به آن طرف دنیا می رسد, یا می تواند برسد, با این وسائل ارتباطی سریعی که وجود دارد, با توجه به اینها, باید حوزه ای مثل حوزه علمیه قم, برنامه ریزی کند, افرادی را آماده داشته باشد برای طرح مسائلی که در دنیای امروز مورد بحث است. )

در آغاز درس خارج ۲۰/۹/۸۶

۳. مباحث تطبیقی: دانشهای مقایسه ای, نمایه ای از حضور علمی عالمان در فضای علمی زمان است. عالمان شیعی در دورانِ حضور, توانستند با گام گذاردن جدی در عرصه داد و ستد و بده و بستان با مکتبهای فکری زمان, مباحث تطبیقی را سامان دهند. در مباحث فقهی, کلامی, فلسفی و… هزاران اثر آفریدند که با نگرشی تطبیقی, دانش شیعی را با دیدگاه های دانشوران و مکتبهای مطرح زمان, به مقایسه و سنجش درآوردند; اما اینک, مباحث تطبیقی, در حوزه های شیعی, کم رنگ است و این, نمایه ای دیگر از فاصله زمان حوزه با زمانه فکری است; چه این که نه در فقه و دیگر دانشهای نقلی و نه در دانشهای