پاورپوینت کامل بررسی کارویژه دو خط مشروطه و مشروعه در تاریخ معاصر ایران ۵۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بررسی کارویژه دو خط مشروطه و مشروعه در تاریخ معاصر ایران ۵۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بررسی کارویژه دو خط مشروطه و مشروعه در تاریخ معاصر ایران ۵۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بررسی کارویژه دو خط مشروطه و مشروعه در تاریخ معاصر ایران ۵۶ اسلاید در PowerPoint :

در این مقال، در نظر است جریان روحانیت مشروطه خواه و روحانیت مشروعه خواه، در بوته بررسی نهاده شود و قراءت جدیدی از تأثیر خط مشروطه و مشروعه بر تحولات تاریخ معاصر ایران ارائه گردد. برای آن که نقطه نزاع روشن شود، یادآوری تاریخچه ای از نهضت مشروطه، به طور خلاصه، ضروری است. پس از روشن شدن نقطه نزاع، تجربه صد سال بعد از مشروطه، تا به امروز، مورد بررسی قرار می گیرد.

قصّه مشروطه این است که مفهوم کلیدی به نام مجلس عدالت خانه، که دغدغه و مطالبه علما از دولت بود، در یک اتفاق تاریخی در سفارت انگلستان، به یک باره، تبدیل به مجلس مشروطه شد. هم جریان مشروطه خواه و هم جریان مشروعه خواه، از روز نخست، چیزی به نام مشروطه را مطرح نکرده بودند، بلکه بر شعار عدالت خواهی تأکید داشتند. بعدها اتفاقهایی افتاد که چنین تلقی شد که مشروطه خواهی همان عدالت خواهی است.

دو قضاوت، در مورد مشروطه وجود داشت: یک قضاوت مشترک میان جریان مشروطه خواه و مشروعه خواه این بود که مشروطه، یک مفهوم وارداتی است; لکن جریان مشروطه خواه، بر این باور بود که در این مفهوم وارداتی ما می توانیم تصرف کنیم و از آن چیزی بسازیم که خودمان می خواهیم. در مقابل، جریان مشروعه خواه بر این باور بود که نمی شود در آن تصرف کرد.

به عبارت دقیق تر، مشروطه خواهان مانند مشروعه خواهان بر این باور بودند که مفهوم مشروطه، حتی اگر در آن تصرف هم بکنیم، به طور دقیق، همان عدالت خانه نمی شود; امّا حالا که این فضا به وجود آمده، اگر بتوانیم در آن تصرف کنیم، بهترین گزینه مقدور است. در مقابل، جریان مشروعه خواه، بر این باور بود که از اساس نمی توان در مشروطه تصرف کرد و اگر هم امکان پذیر باشد، با این روند نمی توان موافق بود.

به نظر می رسد اگر مسائل حاشیه ای به وجود نمی آمد، جریان مشروعه خواه، با تلقی جریان مشروطه خواه از مشروطه غربی، در نهایت، مخالفتی نداشت. از همین روی بود که شیخ فضل الله نوری، در ایام تحصن در آستانه مقدسه ری، در حین سخنرانی، قرآن از جیب خود بیرون آورد و به آن قسم خورد که من با مشروطه ای که آخوند خراسانی به دنبال ان است، مشکلی ندارم، بلکه با مشروطه ای که روشنفکران وابسته به سفارتهای بیگانه می گویند، مشکل دارم. عجیب آن که، فردای آن روز مطبوعات وابسته به روشنفکران نوشتند که سوگند وی نه به قرآن، بلکه به جعبه سیگارش بوده است!

به هر حال، در این تقریر که به صورت مختصر بیان شد، جریان مشروطه خواه معتقد است که می تواند در مشروطه تصرف کند و حال این امرِ مورد تصرف، یا همان عدالت خانه است و یا بهترین مقدور و شبیه ترین به آن. و جریان مشروعه خواه معتقد است که نمی توان و یا این که اصلاً نباید در آن تصرف کرد.

یک نقطه اختلاف دیگر نیز وجود دارد و آن این که: اختلاف جریان مشروطه خواه و جریان مشروعه خواه، بیش از آن که محتوایی باشد، بر سر آدمهایی است که عَلَم این مشروطه و عدالت خانه را به دوش گرفته بودند. دریافت شیخ فضل الله مشروعه خواه این است که: دست اندرکاران میدانی مشروطه، لیاقت و صلاحیت همراهی و همکاری با علما را ندارند.

به نظر می رسد، در حالی که جریان مشروعه خواه از معرکه گردانان مشروطه شناخت عینی دارد، جریان مشروطه خواه نجف، به دلیل دور بودن از مرکز حادثه )تهران(، تصور درستی از ماهیت روشنفکران مشروطه خواه و یا میزان قدرت اجتماعی آنان به دلیل اتکاء به سفارتها و نیز در اختیار داشتن مطبوعات و… ندارد.

البته شواهدی وجود دارد که نشان می دهد علمای مشروطه خواهِ نجف، به تباین اندیشه و عمل خود و روشنفکران آگاه بوده اند. به عنوان مثال، عده ای از مردم تبریز، از ملا عبدالله مازندرانی استفتاء کردند که این آدمهایی که در این جا، به نام مشروطه خواهی مشهورند، از جنس حیدر عمو اوغلی، تقی زاده، فرشچی و… آدمهای درستی نیستند، آیا شما واقعاً با همین افراد می خواهید نهضت مشروطه را به پیش ببرید؟

ملا عبدالله مازندرانی طی نامه مفصلی در جواب این استفتاء می نویسد: ما از اول هم می دانستیم که مسلک ما، با مسلک این آقایان متفاوت است; لکن برداشت و تلقی ما این بود که در وهله اول، باید این جرثومه فساد )محمدعلی شاه( را برداریم و بعد به تکلیف خود را با این روشنفکران سکولار روشن کنیم.

بر این اساس، باید گفت که در هر حال، مشروطه خواهان به این نتیجه رسیدند که برداشتن محمدعلی شاه، بدون استفاده از ظرفیت مشروطه خواهان و تنها با تکیه بر فتاوی شرعی مقدور نیست. این در حالی است که جریان شیخ فضل الله بر این باور بود که: مرجعیت شیعه، آن قدر در بین مردم متدین نفوذ دارد که برای پیشبرد اهداف مشروطه، نیازی به همراهی روشنفکران وابسته به سفارتهای بیگانه نداشته باشد.

نگاه شیخ فضل الله به مردم و تدین مردم در مشروطه قوی است. حتی وقتی مکرر به ایشان می گفتند که آقا! چرا از این حرفها، که مایه عصبانیت روشنفکران شده و خطر جانی برای شما دارد، می زنید؟ می گفت: خطبه عقد هزاران نفر از این مردم را من خوانده ام. یعنی، مردم معتقدند و نمی شود که به یک باره، همه مردم از اعتقادات شان دست بردارند.

پس، تفاوت مهم دیگر میان جریان مشروطه و مشروعه در این است که که آیا برداشتن محمدعلی شاه و حاکمیت بخشیدن به قانون اساسی و برگذاری مجلس شورا، بدون کمک جریان روشنفکری سکولار و وابسته ممکن هست یا نیست؟ که پاسخ جریان مشروعه خواه به سؤال یادشده مثبت و پاسخ جریان مشروطه خواه، منفی است.

به بیان دیگر، شیخ فضل الله و جریان مشروعه خواه معتقدند اگر سنگ اول را کج بگذاریم، دیوار تا ثریا کج می رود و به علاوه این که، ما که سنگ اول را می توانیم راست بگذاریم; چرا از اول این کار را نکنیم؟

متأسفانه، در نهایت، مشروطه با بدترین شکل ممکن تحقق پیدا کرد و برای جریان دیانت سنگین تمام شد و سنگینی آن، فقط شامل حال جریان مشروعه خواه نشد، بلکه شامل حال جریان مشروطه خواه نیز شد; چرا که این تنها شیخ فضل الله نوری و آیت الله خمامی مشروعه خواه نبودند که بالای دار رفته و ترور شدند، بلکه در تهران، سید عبدالله بهبهانی مشروطه خواه در خانه اش ترور شد; در تبریز ثقهالاسلام تبریزی مشروطه خواه، در روز عاشورا بالای دار رفت; در نجف آخوند خراسانی مشروطه خواه، آن هم درست زمانی که از حمایت مشروطه طلبان پشیمان شده و تصمیم به اصلاح جریان مشروطه گرفت، مسموم شد; در قم حاج آقا نورالله اصفهانی مشروطه خواه با آمپول هوا شهید شد و…

اعدام شیخ فضل الله نوری که پیامد آشکار و مستقیم غلبه جریان روشنفکری سکولار بود، چنان نتیجه سنگینی بود که مانع از آن شد تا نهضت مشروطه، در یک فضای مناسب، مورد بازخوانی و بررسی قرار بگیرد. چون تا به مشروطه فکر می کنیم، می گوییم جریانی بود که شیخ مظلوم و مجتهد باتقوای پایتخت را بالای دار برد، بویژه که قصّه اعدام شیخ هم، به سبکی صورت گرفت که شیخ تمام مؤلفه های مظلومیت را به صورت آگاهانه جمع کرد. شهید شیخ فضل الله، کاری کرد که اعدام اش برای جامعه سنگین تمام شود; وگرنه قرار بود فردای آن روزی که شیخ را اعدام کردند، یک مشروعه خواه دیگر، به نام ملا محمد آملی را هم اعدام کنند.

به عبارت دیگر، شیخ حتی اعدام اش را هم مدیریت کرد. ماجرای به دار کشیدن شیخ شهید، آن قدر زیبا پیش رفت که حتی برای اعدام کنندگان هم بسیار سنگین تمام شد. آن سخنرانی شیخ و آن تعبیر معروف که می گوید: »هذه کوفه صغیره« و یا این که عمامه اش را برداشت و به وسط جمعیت پرتاب کرد و گفت:

«این یادتان باشد. امروز نوبت من و فردا نوبت شما خواهد شد.»

و… همه نشان از مدیریتی بود که شیخ بر صحنه اعدامش رقم زد.

حماقتی که اعدام کنندگان در توهین به جنازه شیخ روا داشتند و آن را لگدمال کردند و نیز، افراطگریهایی که مشروطه خواهان در ماه های اول پیروزی شان انجام دادند و مقاله های واهی و موهنی که علیه دین و دیانت در مطبوعات وابسته به خود منتشر کردند و… نیز کفه ترازو را علیه آنان سنگین کرد و به نوبه خود موجهایی در جامعه پدید آورد که حتی بعد از گذشت بیش از صد سال، وقتی نام مشروطه برده می شود، یک جنازه بالای دار برای ما ترسیم می شود. یعنی کل مشروطه را ما در شیخ فضل الله نوری خلاصه می بینیم. این قضیه در کنار توبه بسیاری از مشروطه طلبان متدین، باعث شده تا ما از طریق مظلومیت شیخ به حقانیت راه وی، پی ببریم.

به نظر می رسد، به رغم کتابها و مقاله های زیادی که درباره مشروطه نوشته شده، تأثیر تاریخی دو خط مشروطه و مشروعه در دگرگونیهای تاریخ معاصر ما، به درستی بررسی نشده است. در این مقال، بناست عقلانیت جریان مشر