پاورپوینت کامل تقدم شناخت بر شعور;گفتگو با دکتر منصور لاریجانی ۵۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تقدم شناخت بر شعور;گفتگو با دکتر منصور لاریجانی ۵۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تقدم شناخت بر شعور;گفتگو با دکتر منصور لاریجانی ۵۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تقدم شناخت بر شعور;گفتگو با دکتر منصور لاریجانی ۵۵ اسلاید در PowerPoint :

۲۴

…زمانی است که انسان با دلی دردمند و جگری سوخته، به صفای باطن و صیقل روح و
تهذیب و تزکیه ی نفس می پردازد. زمانی که احرام می بندد و از خلعت دنیا به در
می اید و زمانی که لبیک گویان به هر طاعتی فقط برای خدای خود اقرار می آورد و با
لمس حجرالاسود، با خدای خویش مصافحه می نماید تا به عرفات برسد و یوسف نفس را که در
چاه تن گرفتار است، از قید و بند حوادث عالم برهاند و پیمانه ی حقیقت را از دست
مقصود و معبود همه ی عالمیان بگیرد و شربت کمال بنوشد. این‎جا عرفات است و عرفه،
بهانه ای است برای رستن و رسیدن برای شناختن و شناخته شدن، طلب کردن و پیراسته شدن
از تمام آلاینده های پوچ دنیایی و به جرعه ای عاشق شدن و جان تازه گرفتن و آن گاه،
دیر رأفت الهی را گشوده دیدن و پیمانه را سر کشیدن و پس از آن، نور معرفت، هاله ای
خواهد بود بی انتها که افق عبودیت را با ملکوت پیوند می دهد.

نگاهی بر عرفه، ما را بر آن داشت تا گفت وگویی داشته باشیم با دانشمند محترم، دکتر
اسماعیل منصور لاریجانی، دکترای عرفان اسلامی و نیز روابط بین الملل از دانشگاه
تهران.

ـ عرفات در مناسک حج، نماد و تمثیل چه حقیقتی است؟

* هریک از اعمال حج، یک صورتی دارد و یک سیرتی. ظاهری دارد و ملکوتی، عرفات، تبلور
تمام معارفی است که حاجی در مراحل و منازل مختلف حج به دست آورده است. حاجی در
این جا خودش را وزن می کند و می سنجد. همان طور که از اسم عرفات پیداست، آن، تجلی
معرفت قبلی نسبت به خداوند است و به تعبیر امام راحل نشئه ی الهی است و یکی از
ساحت هایی است که حاجی خود را به خدا بسیار نزدیک می بیند. اگرچه ما آن را به ظاهر
سرزمینی بی آب و علف و خشک می بینیم، اما همین خاک، بیان گر بسیاری از اسرار باطنی
حج است که یکی از آن نشانه ها، غیر زدایی است. آن جا حاجی به فکر غیر نیست و پیوسته
یاد یار است. نوعی استغراق و شناوری در مساحت معرفت الهی به او دست می دهد.

این، معرفت نور است، همه ی فلاسفه و عرفایی که در وادی معرفت شناسی عمری را صرف
کرده اند و راه ها پیموده اند و ریاضت ها کشیده اند، به این موضوع معتقدند. امام
صادق علیه السلام می فرماید: علم، نوری است که خداوند در هر قلبی که بخواهد
می تاباند.

و نیز در سوره ی نور می فرماید: کسی که خدا این نور را به او ندهد، او همیشه در
تاریکی است.

این نور، روشنایی است، روشنایی به فراسوی هستی و جهان طبیعت؛ بنابراین حاجی همه ی
مقدمات را فراهم می کند که در ساحت عرفات، خداوند این نور را و این حقیقت معرفت را
در قلب او بتاباند.

* ایا تقدم عرفات بر مشعر، تقدم شناخت بر شعور است؟

ـ عرفات، مقام تابش این نور و تابش معرفت است که در مشعر، حاجی با این معرفت به
شهود می رسد. به این معنی که سهم خودش را از این تابش می سنجد و به دست می آورد و
در واقع مزد معرفتش را به دست می آورد. عطائیات به قدر قابلیات و عطا بر اساس
قابلیت و ظرفیت و استعدادی است که ما تحصیل می کنیم. در عرفات، خداوند سفره ی نور
را می گستراند و در مشعر، هرکسی به اندازه ی استعدادش از آن لقمه های نورانی بر
می دارد.

علت این که حج، اسراری دارد و همه تشنه ی آن هستند، این است که خداوند سفره ی بی حد
و مرزی در آن جا گسترانده و این ماییم که باید به قدر گرسنگی و تشنگی خودمان توشه
گیریم. مشعر جایی است که باید به قلب مان رجوع کنیم که این قلب از عرفات چه برداشتی
کرده است و چه آورده و رهاوردش چیست. نیز به شکرانه ی این نعمت شهود و نعمت معرفت
است که در منا رفته و قربانی می کنیم. شکر می کنیم خدا را به این مضمون که: خدایا!
تو به من این توفیق را داده ای که بر نفس خود غلبه کنم، نورانی شوم و توفیق حضور در
سفره ی معرفت و حضور در صحرای عرفات را پیدا کنم و به این میزان از این سفره سهم
ببرم.

بنابراین قربانی در منا، شکرانه ی نعمت الهی است که به پله هایی عرفانی و معرفتی در
عرفات و مشعر دست پیدا کرده ایم و به همین خاطر قربانی می کنیم. این قربانی در واقع
تعهدی است که به خدا می سپاریم که: خدایا! تو به من این یقین را داده ای که برای
همیشه نفسم را قربانی کنم.

* در عرفان علامه سیدحیدر آملی چه سخنانی درباره ی حج و خصوصاً از عرفات به میان
آمده؟

ـ علامه سیدحیدر آملی در کتاب «اسرارالشریعه و انوارالطریقه» بیان می دارد که اسرار
شریعت را از طریقت، و اسرار طریقت را هم از حقیقت می داند. در آن جا بحث شریعت و
طریقت و حقیقت است. حقیقت، وام دار عمل خالصانه است و آن چیزی است که خدا می گوید.
ظاهر حج، یک پارچه پوشیدن است و طواف کردن و صفا و مروه رفتن و مسلماً اگر انسان با
این نگاه، حج و اعمال آن را ببیند، به جایی نمی رسد. علامه، اسرارشکافی می کند و ما
را به اندرون اسرار الهی می برد. ایشان شرط حضور به ساحت غیب را چند چیز می داند که
یکی از آن ها خشیت است که بسیار اهمیت دارد. چرا که خداوند به دنبال دل های خاشع
است.

* دل های خاشع کدام است و منظور از خشیت چیست؟

ـ خشییت در واقع خلعت تسلیم است که دل می پوشد و به وسیله ی آن، همه ی حجاب ها
برایش کنار می رود و علامت و نشانه ی آن هم لرزی است که در اندام ظاهر می شود. در
واقع قلب، تسلیم خدا می شود و بی قرار او می گردد و نمود و ظهور آن، در جسم است.
خشیت، در واقع زلزله ی دل است.

زمانی که نام خدا را می بری، عنان طاقت از کف می دهد، بی صبر می شود، و برای معبودش
گریبان چاک می کند. قرآن می فرماید: اگر ما این قرآن را به کوه نازل می کردیم، از
خشیت خدا متلاشی می شد. قرآن، نامه ی خداست. قرآن، یاد معبود است. وقتی دل خاشع،
قرآن می خواند، زیر و رو می شود.

فرق حج ظاهری و باطنی نیز در همین است که در حج ظاهری، ما به دور خانه ی خدا
می گردیم، اما در حج باطنی، خدا درون خانه ای می اید که همیشه در اوست. «القلب حرم
الله». خشیت، بزرگ ترین سرمایه است. استطاعت در حج، تنها مادی نیست؛ استطاعت معنوی
هم ملاک است که یکی از همین اسطاعت ها، خشیت است.

دومین استطاعت و شرطی که علامه می فرماید، حزن است. حزن، یعنی گریستن دل.
دائم البکاء بودن دل. امیرالمؤمنین علیه السلام می فرماید: مؤمن در دل می گرید و
ظاهرش بشاش است. حزن، کلید خزائن غیب است. امام صادق علیه السلام می فرماید: حزن از
شعاعر عرفاست. زیرا دائم از منبع غیب، انوار الهی بر قلب شان تابش می کند و این،
همان نوری است که در ابتدای سخنان گفته شد که شناخت و معرفت، نور است و عرفه، یعنی
شناخت؛ و عرفات، سرزمین معرفت الله است. بنابراین هرکسی بنا بر استطاعت خود،
بهره ای از این نور دارد که در عرفات کاملاً می تواند در گنجینه ی غیب را باز کند.
همه ی عرفا دوست دارند که بهره ای از این حزن داشته باشند.

این حزنِ بسیار شیرین و لذت بخش است که قلب را بیمه می کند و همیشه در حضور خداوند
است و وقتی این قلب را به عرفات و مشعر می بری، می بینی که کعبه به دور تو می گردد.

* تأثیر عرفه و دعا در وادی عرفات بر آلایش دل و مفارغت از دنیا چیست؟

ـ در حدیثی از امام صادق علیه السلام نقل می کنند که: «خوب است انسان در صحرای
عرفات با خودش خلوت کند». عرفات، نمادی از بی رنگی است. از کران تا کران بیابان خشک
است. در حالی که می توانست جایی خوش آب و هوا، با درختان انبوه باشد و این خشکی و
یک دست بودن آن وادی، نشانی از بی رنگی است و بی رنگی یعنی دل از غیر، پاک باشد و
در خلوت خودش، از هیچ کس رنگ نگیرد. لذا عرفات، فرصتی است که انسان با خودش خلوت
کند. مخصوصاً شب عرفه که نباید آن را از دست داد و آن توفیقی است که شاید هرگز
دوباره نصیب انسان نشود. اگر در عرفات، دل، از غیر پاک شد و خوف حقیقی حاصل شد، پس
از آن همیشه عرفات، در موقف انسان قرار می گیرد، یعنی یک عمر دل انسان از اغیار
خالی می شود و کویر دل، جز روشنای معرفت یار چیز دیگری نخواهد بود. انسان در این
وادی، حاجی واقعی می شود. عرفات، نشئه ی قرب الهی است، یعنی اگر انسان در این جا
خودش را مقرب نکند، دیگر فرصتی ندارد. کسی که این بهره را ندارد، در خانه ی خدا هم،
از خدا فرسنگ ها دور است. بنابراین عرفات، نماد بی رنگی است. اگر انسان بی رنگ شود،
رنگ خدا می گیرد. عرفات، مکان درک حقیقت ذکر است و نیز مکان درک حقیقت عبادت. دل در
آن جا جلا پیدا می کند و خداوند در آن حضور می یابد تا این صبغه ی الهی همیشه در ما
بماند و با برگشتن از حج، دوباره رنگ و بوی دنیایی نگیریم.