پاورپوینت کامل آسیب شناسی سوگواری عاشورایی ابوالفضل هادی منش(بخش پایانی) ۴۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آسیب شناسی سوگواری عاشورایی ابوالفضل هادی منش(بخش پایانی) ۴۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آسیب شناسی سوگواری عاشورایی ابوالفضل هادی منش(بخش پایانی) ۴۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آسیب شناسی سوگواری عاشورایی ابوالفضل هادی منش(بخش پایانی) ۴۶ اسلاید در PowerPoint :

۲۰

نگاهی به آسیب های امروزی

پیش تر گفته شد هرگاه فرایندی در رابطه تنگاتنگ با سنت های اجتماعی قرار گیرد، رفته رفته در نتیجه تأثیر رفتارهایی که خارج از چارچوب تعیین شده آن فرایند صورت می گیرد، دچار انحراف و چالش میگردد که گاه ممکن است این انحرافات در قالب و صورت فرایند رخ دهد و گاه در محتوای ماهیت اصلی آن.

به جرأت می توان گفت آسیب های امروزی را بایستی در جبهه خودی و در لایه های پیدا و پنهان سوگواری به شیوه امروزی جستجو کرد. که از «عوامزدگی» می توان به عنوان آسیبی کلان که بستر را برای خرده آسیب ها مهیا می سازد، یاد کرد که این آسیب ها از آن سرچشمه می گیرند. به جاست در اینجا به بررسی دقیق تر آن پرداخته شود.

۱- عدم استناد تاریخی

در گذشته، تاریخ نگاری با مشکلات عمده ای از قبیل کمبود امکانات نگارشی، اختناق شدید حکمرانان، کم توجهی به ثبت و ضبط جزییات رویدادها، فشار حکومت بر سیره نویسان، جانب داری ها و تعصبات قومی و … روبرو بوده است که سبب بروز بعضی اختلالات در ضبط واقعیت های تاریخی و در نتیجه منجر به اختلاف در نقل مطالب تاریخی میشده است.

از سوی دیگر، در اثر تاخت و تازها و وجود بربریت و دانش ستیزی موجود در آن دوران، بسیاری از منابع ارزشمند از میان رفته و در بسیاری از موارد این گمان تقویت می شود که چه بسا اسناد و منابع معتبر بسیاری، در جریان این درگیری ها، از بین رفته و به دست ما نرسیده باشد. هم چنین، امکان وجود تشابه اسمی و به ویژه سرگذشت های شبیه در مورد شخصیت های گوناگون تاریخی و گاه وجود ابهام در گذشته ها و پیشینه زندگی افراد، امر را بر تاریخ نویسان مشتبه می کرده است که این مسئله در مورد شخصیت های قیام عاشورا به وضوح به چشم میخورد. اما این مسئله هرگز بدان معنا نیست که هر مطلبی را می توان به آنان نسبت داد و نبایستی این مسئله را دستاویزی برای بیان اخبار مجعول در سوگواری ها دانست و آن را مستمسکی برای تحریف تاریخ پنداشت بلکه باید با بهره گیری از همان مقدار اندک، از بروز این تحریف ها جلوگیری کرد. در این میان، خواص و اندیشمندان شیعه وظیفه دارند این انحراف ها را که در برداشت از منابع تاریخی رخ میدهد، مهار کنند و با ارایه آراء درست تاریخی، ضمن در نظر داشتن سطوح گوناگون بهره گیری از آن در سوگواری ها و میزان درک اقشار مختلف جامعه، از بروز چنین انحراف هایی جلوگیری کنند. هم چنین کسانی که عهده دار تعیین ضابطه های شرعی مراسمهای عزاداری هستند، باید از این انحراف پیشگیری کنند.

به یاد داشته باشیم که فرهنگ عاشورا مبتنی بر دواصل «روایت دینی» و «روایت تاریخی» است و جلوگیری از تحریف تاریخ، سهم مهمی در حیات این فرهنگ دارد.

۲- نگاه اساطیری

بسیار دیده می شود افرادی که در نقل قول صداقت ندارند، با بیان تفسیرهایی که چندان مطابقت با واقع ندارد به ترسیم فلسفه عزاداری می پردازند و بدین ترتیب، مراسم عزاداری را در معرض تحریف قرار می دهند. واگویه اشعاری که در حقیقت، زبان سرایندگان آن در هنگام تفسیر واقعه است یا داستان های خودساخته ای که در همان انگیزه پیشین ریشه دارد، ماجرا را به افسانه ای تبدیل می کند و از دریچه اسطوره سازی به موضوع می نگرد. این نگاه اساطیری از انحراف در سیرت و صورت سنت های دینی پدید می اید و به دلیل نزدیکی صورت واقعه عاشورا با مبدأ و معاد، با مضمون های افسانه ای درهم می آمیزد و به صورت پدیده ای پیش پا افتاده، به ذهن قشرهای گوناگون اجتماع راه می باد. در این حالت، آموزه های راستین این سنت، مسخ می شود و کم کم با دگرگون شدن رسالت آن، کارکرد اجتماعی خود را از دست می دهد، زیرا خطر نگاه اساطیری به مکتب عاشورا، مبادی غیبی را انکار نمی کند، بلکه آن را به گونه ای مخدوش می سازد که مردم، بدون انکار چهره ی آسمانی آن، میان حقایق آسمانی با آن اسطوره، پیوندی ذهنی برقرار می کنند. بنابراین، بنیان های اعتقادی آنان به صورت ناآگاهانه مورد هجوم قرار می گیرد و پس از مدتی به پوچی باورهایشان میانجامد.

۳- قرائت های عاطفی افراطی

آسیب جدی و بزرگی که از دیرباز، بنیادهای فرهنگ اصیل عاشورا را تهدید می کند و بستر مناسبی برای هجوم دیگر آسیب های این فرهنگ فراهم می آورد، برخورد عاطفی صرف با مقوله سوگواری است. در این قرائت، اصل بر گریاندن شنونده به هر وسیله میباشد. هنگامی که گریاندن به اصلی تغییر نیافتنی و بنیادین تبدیل گردد، بسیاری از انحرافات نیز به سوگواری خالص و به دور از شائبه راه می یابد.

جریان شهادت شهدای کربلا به دلیل برخورداری از پتانسیل بالای تأثیرگذاری بر شنونده، سبب قرار گرفتن بیشتر سوگواری عاشورایی در معرض چنین آسیبی می شود. بسامد عاطفی بالای مصائب عاشورا سبب سودجویی برخی مادحان شده و از آثار روانی آن در گریاندن بیشتر مخاطب، گردیده و دستمایه ای برای تهییج بیشتر عواطف قرار می گیرد تا اشک بیشتری از مردم ستانده شود.

۴- انگیزه های سطحی

آداب و سنت های دینی، ظاهر و باطن نظام مندی دارند که باطن آن نزد اهل دیانت باقی است و هنگامی هویت اجتماعی به دست می آورد که در جامعه گسترش یابد، با جریان یافتن فرهنگ عاشورا در زندگی اجتماعی مردم، این فرایند از چالش و آسیب «روزمرگی» مصون نبوده و آسیبی دیگر رخ می نماید. زیرا قشرهای گوناگون جامعه نمی توانند باطن آن سنت را درک کنند و حتی از برخی واقعیت های ظاهری آن نیز آگاهی کامل ندارند. همین ناآگاهی، به دور شدن سیرت از صورت حقیقی سنت می انجامد و با درهم آمیختن هدف های گوناگون، اخلاص مورد نظر آن حقیقت مغشوش می شود. شالوده ی اصلی عزاداری، محبت اهل بیت و بغض و کینه داشتن به دشمنان آنان است، در حالی که بسیاری از عزاداران با غفلت از این جوهره ی اصلی، به بعضی نیازها و مشکل های روزانه می پردازند که از متن زندگی عادی آنان برخاسته است. بدین ترتیب به هدف اصلی دست نخواهند یافت. دور ماندن از حقیقت، مجال انحراف در ظاهر سنت ها را پدید می آورد و میدان را برای انواع خیال پردازی ها می گشاید؛ زیرا کسانی که با انگیزه های سطحی در این مراسم شرکت می کنند، از افق ادراک خود به این مسأله می نگرند.

۵- اعمال سلایق شخصی

روزگاری هر گاه سخن از تحریفات عاشورا به میان می آمد، کثرت شکفت انگیز کشته شدگان دشمن به دست هر یک از افراد سپاه امام حسین (ع)، کیفیت عجیب جنگ آوری آنان، چنین و چنان بودن تنومندی و جنگ آوری آنان به ویژه حضرت عباس (ع) و …۱ به خاطر می رسید و در شمار تحریفات عاشورا قلمداد می شد. اما گویا امروزه سیر جدیدی از تحریفات آغاز شده و ساختار آن تغییر کرده است که بیشتر از اعمال سلیقه های شخصی برخی مادحان سرچشمه می گیرد، بدین صورت که با نگاه های شخصی گوناگون به قصه کربلا نگریسته می شود. از این رو، تأویل ها و تفسیرهای نادرست خود را با آن درهم می آمیزند. شاید دلیل رویکرد به این مسئله، بازار نداشتن تحریفهای قدیمی و عدم وجود تنوع های کاذب در داستان واقعه عاشورا و رویدادهای پس از آن باشد. برخی گردانندگان برای ایجاد تنوع و جذابیت در داستان، مطالبی را در قالب «زبان حال»، به اصل محتوا افزوده و حقیقت را با سلیقه خود اذعا