پاورپوینت کامل آداب وعظ و خطابه ۴۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آداب وعظ و خطابه ۴۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آداب وعظ و خطابه ۴۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آداب وعظ و خطابه ۴۹ اسلاید در PowerPoint :

۲۲

موضوع کتاب همان گونه که از نامش «المراقبات فی اعمال السنه» بر می اید، احوال و اعمالی است که بندگان صالح و مؤمنان خالص در طول سال آنها را پاس می دارند و به جا می آورند و با دقت و مراقبتی که در پاسداری آن احوال و انجام آن اعمال به کار می برند، نفس خویش را هرچه پیراسته تر و جان خویش را هرچه آراسته تر می سازند. در منازل و سلوک الی الله، هرچه بیشتر پیش می روند و به پایگاه والای قرب و وصال خدا نزدیک تر می شوند.

از اینان که راهیان راه کمال و سالکان صراط وصالند، در جای جای کتاب با نام «سالک مراقب» یاد شده است. «سالک مراقب» یعنی آنکه همّ و همّت خویش را در سلوک صراط سعادت به کار گیرد و برای آن که این راه را به راستی درنوردد و این طریق را به طهارت طی کند، از هیچ کوشش و مراقبتی دریغ نمی کند. شب و روز کشیک نفس می کشد که مبادا نافرمانی پیشه کند و به کژروی و بیراهی افتد و روز و شب پاسبان حریم دل می شود، مبادا خواسته های ناروا و اندیشه های نابجا در آن راه یابد و حریم حبیب، به غبار اغیار آلوده گردد.

در این باره از دیرباز از سوی عارفان وارسته و عالمان فرزانه کتاب هایی نوشته شده و دفترهایی پرداخته گشته که هر کدام به جای خود راه گشا و سودبخش و خواندنی و کاربستنی است. در این میان، کتاب شریف «المراقبات فی اعمال السنه» جایگاهی ویژه و سرآمد دارد. نخست از این روی که اعمال و عباداتی را که مؤلّف بزرگوار آورده و انجام آنها را سفارش کرده و چگونه بجا آوردن آنها را یاد داده؛ همه اعمال و عباداتی هستند که از سوی گزیده ترین و گرامی ترین بندگان خدا، که هرگز گرد عصیان بر دامن عصمتشان ننشسته و هیچ گاه روی و ریا را بر آستان اخلاصشان راه نبوده، یعنی پیشوایان معصوم – که هماره درود خدا بر آنان باد – نقل و گزارش شده است. عزیزان معصومی که خود، راه سلوک و مراقبه را تا پایان، بهتر از هرکس دیگر پیموده اند و آداب و ایین آن را بیشتر از هر کس دیگر می شناسند و می دانند.

دیگر اینکه مؤلف بزرگوار – که خود پرورده ی آموزه های همین بزرگواران است – سال های سال، راهی این راه و سالک این صراط بوده، در مکتب حقایق و پیش ادیب عشق، زانوها زده، از محضر راهبران راهدان این راه، نکته ها آموخته و توشه ها اندوخته، شیوه های گونه گون سلوک را آزموده، چم و خم ها و فراز و نشیب های آن را به خوبی شناخته، آنگاه حاصل این همه آموخته و آزموده را به صورت این کتاب به سالکان صراط عرفان و راهیان راه ایمان پیشکش کرده است.

درباره ی یکی از بزرگان علما شنیده ایم که سی سال در صف نخست همراه امامی نماز گزارد، پس از سی سال، روزی پیشامدی او را در صف دوم جای داد، چنین حس کرد که گویا از اینکه امروز دیگران او را در صف دوم می بینند، شرم دارد و از همین جا دریافت که مراقبت و مواظبت سی ساله ای که برای حضور در صف نخست داشته، از ریا و خودنمایی خالی نبوده است، به همین دلیل همه ی آن نمازهای سی ساله را قضا کرد و دوباره به جای آورد.

تأمّل در حکایت این عالم مجاهد که مأموم بودن را بر امام شدن ترجیح داده و سی سال برای حضور در صف نخست جماعت کوشیده و سرانجام با پیش آمدن اندک تردیدی همه ی نمازهای سی ساله ی خود را قضا و دوباره گذاری کرده، هم نشان می دهد که اخلاص و خلوص چه باریک و دقیق است و هم نشان می دهد که پیشینیان برای دستیابی بدان چه مایه همّت می ورزیده اند.

آنچه درباره ی آزمون صدق و اخلاص امامت گفته آمد، درباره ی وعظ و واعظی – که بسی آفت پذیرتر نیز هست – صادق است، مگر نه اینکه بیشتر آفات زبان و بیان، آفات وعظ و واعظی نیز هست و مگر نه اینکه آفات زبان و سخن آن چنان خطربار و پرهیز از آن، آن چنان دشوار است، که برخی از بزرگان برای پرهیز از آنها، یکسره سکوت می کردند و پاره ای از حکیمان از این روی سکوت را از سخن برتر می شمردند، با اینکه بی گمان سخن از سکوت برتر است، و بسی از خیر و خوبیها از سخن سر می زند و با سخن گسترده می شود.

آداب وعظ و اعظی

باری بر واعظ سخنگوست که برای دستیابی به صدق و اخلاصِ در وعظ، بکوشد تا آنچه را درباره ی امام جماعت گفتیم، پاس دارد و رعایت کند، افزون بر آنها بکوشد تا از آفات زبان ایمن ماند، نادانسته چیزی نگوید، به خدا و رسول دروغ نبندد، سخنی که بوی خودنمایی و رنگ خودبزرگ شماری دارد نگوید، از سخنی که خواسته یا ناخواسته فتنه انگیز و زیان رسان و گمراه کننده است بپرهیزد – حتی اگر گمراه کنندگی سخن او از این باشد که مثلاً شبهه های منکران و معاندان را بازگوید و پاسخ دهد، اما شنونده ی او آنها را درست درنیابد و نفهمد و از این رو به شبهه و یا ضلالت افتد – به گونه ای سخن نگوید که شنونده ی او یا از فرط خوف نومید شود و یا از افزونی امیدواری به غرور و فریفتگی دچار اید، درباره ی پیامبران و گزیدگان جوری سخن نگوید که شنوندگان درباره ی آنها به غلو و گزافه گویی درافتند، یا به بداعتقادی دچار شوند و زبان به طعن و تعریض آنها گشایند، درباره ی احکام شریعت نیز مراقب باشد که چیزی نگوید یا جوری نگوید که مردم را به دین و ایین و شریعت و خدا و رسول و… بدبین و بداعتقاد سازد، با نقل برخی از حکایات دزدان و آدمکشان و هرزگان، راه های دزدی، هرزگی و آدمکشی و… را به شنوندگان نیاموزد و با یاد کردن صریح هرزگی ها و فحاشی گری ها و… مردم را بدانها گستاخ و خواهان نسازد، از عشوه و ناز کردن بر سر منبر بویژه آنجا که زنان نیز در مجلس او هستند، سخت بپرهیزد، مانند آن واعظی نباشد که می گویند بر سر منبر و از روی لباس عمداً آداب استبراء را با نمایش به شنوندگان یاد می داد، یا مانند آن واعظ دیگر که می گویند از سر منبر – ولابد به قصد امر به معروف و نهی از منکر و جلوگیری از گناه – فحش های قبیح و رکیک نثار گناهکاران می کرد!

افزون بر اینها بکوشد مبادا از آنان باشد که خداوند درباره شان فرمود: «اتأمرون النّاس بالبر وتنسون انفسکم»(۱) (= چرا مردم را به نیکی فرمان می دهید، اما خود را از یاد می برید؟) نخست و پیش از آنکه به عوظ مردم و تربیت و تهذیب آنان پردازد، به خودسازی و تهذیب و تربیت نفس خویش همّت ورزد و سپس با ملایمت و نرمی، با مدارا و مهربانی، حکیمانه و بخردانه به وعظ دیگران و تربیت و تهذیب آنان روی آرد و مبادا قولش با فعلش ناسازگار باشد و کردارش گفتارش را گواهی نکند، مبادا از آنان باشد که جلوه ها در محراب و منبر می کنند و چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند، که چنین شیوه ای هم شنوندگان را بر گناه گستاخ می کند و هم آنها را به واعظان و عالمان و حتی پیامبران و امامان بدبین و کژ اعتقاد می نماید و چه بسا همین بدبینی و کژ اعتقادی آنان را از دین بیزار می سازد.

اگر در میان شنوندگان کسان بخصوص و ویژه ای نباشند که باید به شیوه ی ویژه ای با آنان برخورد کرد، بیشتر از شیوه ی انذار یاری جوید یعنی با یاد کرد قهر و خشم خدا، و دوزخ و عذاب های سخت و طاقت سوز آن، مردم را از گناهکاری و کژ روی بترساند و پرهیز دهد. البته در این شیوه، آن چنان زیاده روی نکند که مردم به نومیدی و در نتیجه به آلودگی بیشتر دچار ایند، و اگر در مجلس او کسان بخصوص و ویژه ای باشند که اینگونه سخنان مناسب حال آنان نباشد، یا شیوه ی سخن را تغییر دهد یا آن کسان را از آن مجلس به مجلس دیگری فرستد یا در سخن گفتن مراقب حال آنان باشد و چیزی که بر آنان اثر منفی گذارد نگوید.

می گویند: حضرت زکریا (ع) هرگاه حضرت یحیی (ع) را در مجلس وعظ خویش حاضر می دید، از سخن گفتن درباره ی قهر و خشم خدا و دوزخ و عذاب پرهیز می کرد، زیرا حضرت یحیی (ع) را