پاورپوینت کامل پرونده تعزیه(۲); جایگاه واقعی تعزیه در اعتقادات مردم است ۳۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل پرونده تعزیه(۲); جایگاه واقعی تعزیه در اعتقادات مردم است ۳۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل پرونده تعزیه(۲); جایگاه واقعی تعزیه در اعتقادات مردم است ۳۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل پرونده تعزیه(۲); جایگاه واقعی تعزیه در اعتقادات مردم است ۳۹ اسلاید در PowerPoint :

۳۲

اشاره: تعدد عناصر فرهنگی در ایران فرصت مناسبی را در اختیار پژوهشگران می گذارد تا به بررسی ابعاد مختلف این عناصر و سیر تحول و تغییرات آن بپردازند.

یکی از این عناصر ارزشمند فرهنگی، تعزیه و شبیه خوانی است که طی سالیان جایگاه خود را در فرهنگ ایرانیان حفظ کرده است.

تعزیه یا شبیه خوانی، نوعی نمایش مذهبی و سنّتی ایرانی شیعی و عمدتاً درباره شهادت امام علی(ع) و امام حسین(ع) و مصائب اهل بیت است.

درباره این میراث کهن که دو ویژگی«پارسی بودن» و «شیعی بودن» را در رأس خود دارد و آنچه درگذر زمان بر تعزیه رفته، با لاله تقیان، پژوهشگر تعزیه و مسئول پیگیری ثبت پرونده تعزیه در یونسکو، به گفت و گو نشستیم:

ایا هر میراثی از گذشته شایسته حفظ شدن است و اساسا چرا باید به دنبال حفظ تعزیه باشیم؟

خیر. هرچیزی که ازگذشته باقی مانده، الزاما میراث فرهنگی نیست و طبیعتا حفظ آن ممکن است به صلاح نباشد.

اما در مورد تعزیه نباید فراموش کرد که تعزیه« آیین» است ضمن آنکه تعزیه در ایران و به ویژه در منطقه آسیا جزو آیین هایی است که مشابهی ندارد و چون مشابه ندارد، ارزشمند است و باید آن را به نحوی حفظ کرد که یکی از راه های حفظ آن می تواند ثبت در سیستم جهانی یونسکو باشد. برای اینکه اگر روزی تعزیه در یونسکو ثبت شود، آنها برای حمایت و نگهداری از آن کمک های مالی خواهند کرد.

اما اینکه چرا تعزیه در نوع ارائه اش یکتا و یگانه است، باید گفت که تعزیه تنها ایینی است که «متن نوشته» دارد.

اگر شما از آیین ها و نمایش های به ویژه آسیایی مثل «وایانک های» اندونزی، «کاتاکالی» در هند و امثالهم اطلاع داشته باشید، اینها آیین هایی هستند که بر اساس آثار جاویدان اساطیری رامایانا و مهابهاراتا شکل گرفته اند و انواع نمایش ها از داستانهای این دو کتاب ساخته شده است. اما متن تعزیه به خاطر خود تعزیه نوشته شده است. متن تعزیه به شعر و منظوم است که این شیوه در هیچ کجای دنیا وجود ندارد.

به علاوه در تعزیه، موسیقی و آواز ارکان بسیار مهم و اصلی هستند که ویژگی های فرهنگ اصیل ایرانی را دارند. البته درست است که تعزیه به لحاظ مذهبی تکیه گاه تاریخی دارد ولی با موسیقی ، شعر و آواز ایرانی به اجرا در می اید. یعنی تعزیه یک هنر ایرانی است که شیعیان ایران آن را خلق کرده اند. البته ویژگی های دیگری هم از لحاظ نوع بازی ، نوع اجرا و دکور که همه مفاهیم و معانی خاصی دارد، نیز تعزیه را به صورت نمایش اساطیری درآورده و ساختار آن را اساطیری کرده است.

ما آیین های دیگری هم از گذشته داشتیم، چرا آنها حفظ نشدند، اما تعزیه حفظ شد؟

زیرا در تعزیه عناصر فرهنگ ایرانی مثل شعر ایرانی ، آواز ایرانی و موسیقی ایرانی بسیار قدرتمند است و اساسا تعزیه را شیعه های ایران خلق کردند.

تعزیه از چه زمانی بوجود آمده است؟

آنچه که ما بر اساس مستندات تاریخی می دانیم این است که تعزیه از دوره زندیه شکل گرفته است و بر اساس برخی دیدگاه های دیگر چون مذهب شیعه در ایران در دوره صفویه رسمی شد و سینه زنی و زنجیر زنی در ایران به راه افتاد، تصمیم می گیرند قصه ها را بسازند که البته این دیدگاه را به صورت مستند نداریم و در حد فرضیه است. اما به هر حال اوج تعزیه در دوره قاجاریه و به ویژه در زمان ناصرالدین شاه بوده است که وی خیلی به تعزیه علاقه داشت و تکیه دولت در زمان وی ساخته شد.

کارکرد تعزیه در گذشته چه بوده است؟

در زمان ناصرالدین شاه ، چون وی شخصا علاقه مند به تعزیه بود، تعزیه مجلل تر و بزرگتر از مواقع دیگر اجرا می شود ولی کارکرد تعزیه همان است که امروزه شاهد آن هستیم.

در دوره پهلوی هم که اصلا علاقه ای به تعزیه نداشتند و به آن به عنوان یک هنر روستایی نگاه می کردند. اما اواخر دوره پهلوی عده ای از کارشناسان متوجه شدند که تعزیه هنر مهمی است و در جشن هنر شیراز که اواخر دوره پهلوی برگزار شد، سمینار بزرگ بین المللی با موضوع تعزیه تشکیل شد که دانسته های اکنون پژوهشگران تعزیه ما، تا حد زیادی از آنجا نشأت می گیرد. زیرا همه آن سخنرانی ها توسط آقای چایکوفسکی تبدیل به کتاب شد و با عنوان «تعزیه، هنر پیشرو ایران» توسط آقای حاتمی ترجمه شد.

امروزه ارتباط مردم با تعزیه چگونه است؟

تعزیه با ایمان و اعتقاد مردم سر و کار دارد.

یعنی تعزیه به عنوان نمایش اجرا نمی شود به عنوان آیین اجرا می شود و یکی از عناصر این آیین تماشاگر است. یعنی تماشاگر می اید که با گروه تعزیه در بزرگداشت امام حسین(ع) یا دیگر کسانی که تعزیه راجع به آنها اجرا می شود، مشارکت کند. کما اینکه الان هم اگر شیپور تعزیه در خیابانی زده شود، به اندازه تکیه دولت آدم بیننده پیدا می کند.

اما اگر منظورتان این است که تعزیه امروزه همان مخاطبی را ندارد که در دوره قاجار داشته، باید بگویم درست است، زیرا ما امروز سینما، تلویزیون، تئاتر و بسیاری وسایل ارتباط جمعی دیگر داریم و فرصتی برای اینکه تنها تفریح و سرگرمی مردم تعزیه رفتن باشد، البته دیگر وجود ندارد، زیرا زندگی در ایران مدرن و همه چیز آن عوض شده است.

ایا موافق هستید که تعزیه در دوره کنونی در جایگاه خودش قرار نگرفته است؟

البته جایگاه واقعی تعزیه اعتقاد مردم است، اما اینکه کسی در دوره کنونی برای تعزیه سرمایه گذاری نمی کند تا سر و وضع آن درست شود، بحثی دیگر است و به کارکرد تعزیه ربطی ندارد.

آن یک بحث فرهنگی است مربوط به اینکه از زمانی که تشکیلات اداری در ایران قدرتمندتر شده است، هیچ سازمانی به تعزیه نگاه جدی نداشته است و برای احترام به یک چنین هنر یکتایی کار بنیادی نکرده است.

البته ما پیشنهاداتی هم دادیم . مثلا خود من در سال ۶۶، در سرمقاله شماره اول مجله نمایش پیشنهاد دادم بنیاد تعزیه در ایران درست شود تا بتواند به طور مستقل به تعزیه رسیدگی کند.

از آن موقع تا حالا بیش از بیست سال گذشته است، اما هیچ کس به آن وقعی ننهاد. بارها این موضوع در مقالات و سخنرانی های متعدد گفته شد، اما هنوز هم هیچ کس حاضر به سرمایه گذاری در این کار نشده است.

ایا نگرانی از بابت از بین رفتن تعزیه وجود دارد؟

خیر؛ تعزیه جای خودش را دارد. چنانکه حت