پاورپوینت کامل هنوز میان هنر و حوزه فاصله است ۴۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل هنوز میان هنر و حوزه فاصله است ۴۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل هنوز میان هنر و حوزه فاصله است ۴۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل هنوز میان هنر و حوزه فاصله است ۴۵ اسلاید در PowerPoint :

تئاتر ریشه در سنت، آیین و مراسم مذهبی دارد و در طول تاریخ دستخوش مسائل مختلفی شده است. در مورد هنر و تئاتر، دیدگاه های متفاوتی وجود دارد و بارها اصطلاحات هنر برای هنر یا هنر متعهد و … را شینده ایم. درباره ی این که تئاتر به عنوان یک قالب مؤثر هنری و یک رسانه این قابیلیت را دارد که مفاهیم مختلفی را در خود جای دهد یا آن ها را عرضه کند، شکی نیست ولی همواره این سئوال مطرح بوده که تئاتر دینی چه تعریف و مشخصه هایی دارد. برای پاسخ به این سئوال سه اصل هنرمند، موضوع و شکل مطرح است و نظرات مختفی درباره ی آن ها وجود دارد.

با نصرالله قادری از اساتید و هنرمندان تئاتر که دارای تالیفات و آاثر اجرا شده ای است، به گفت وگو نشستیم تا نظرات وی را بشنویم. در این گفت وگو به موضوعاتی چون تفکیک تئاتر دینی و تئاتر مذهبی، رابطه هنرمند و حوزه و ویژگی ها و آسیب شناسی این نوع تئاتر پرداخته ایم.

نصرالله قادری کارگردان، نمایش نامه نویس، منتقد و مدرس تئاتر است. وی متولد ۱۳۳۹ و دارای مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد کارگردانی تئاتر از دانشگاه تربیت مدرس است. از جمله آثار مکتوب و کارگردانی شده ی او می توان به هوا، غم عشق، افسانه ی پدر، آه مریم مقدس، گاهی اوقات برای زنده ماندن باید مرد، هنگامه ای که آسمان شکافت، قصه ی شهر فرنگ، شهر ما و .. اشاره کرد.

وی هم چنین دارای تألیفاتی چون مجموعه مقالات زندگی در تئاتر، زن، مذهب، نسل اینده در آثار برگمن، آناتومی درام و … هم هست. قادری هم اکنون رئیس کانون ملی منتقدان تئاتر و دبیر جشنواره ی تئاتر ماه است.

* تعریف شما از تئاتر دینی یا درام مذهبی چیست؟

ـ بین دین و مذهب تفاوت وجود دارد. برای همین تئاتر دینی نیز با تئاتر مذهبی متفاوت است. دین ما اسلام است و مذب ما شیعه. وقتی مذهب ما با مذهب اهل تسنن تفاوت دارد، پس حتما بین تئاتر دینی و تئاتر مذهبی نیز تفاوت وجود دارد، اما کلیت تئاتر در هر شکل و در هر نقطه از جهان وبا هر مکتب و قانونی که باشد، دینی است.شاید تئاتر دینی با اصول مذهبی ما هم خوان نباشد و یا حتی ما آن را قبول نداشته باشیم، ولی نمی توان گفت چون با اصول ما تفاوت دارد، پس دینی نیست.

سه نظریه ی حاکم و مردم شناسانه پایان قرن ۲۰ و آغاز قرن ۲۱ بر این مسئله تاکید دارد که تئاتر ریشه در آیین و مراسم دینی دارد.

* یعنی دینی بودن ذات تئاتر است؟

ـ بله، همان طور که به محض این که تری را از اب بگیرید، دیگر آب نیست، اگر دین و آیین را از تئارت بگیرید دیگر تئاتر نیستو. تئاتر هنری است با چهار پارامتر اصلی که مهم ترین آن مخاطب است. مخاطب در تئاتر یا همراه گروه اجرا کننده تجربه ای را پشت سر بگذارد و از حالی به حال دیگر برود. حتی از منظره های دیگر که هدف را کسب لذت می دانند، باز هم هدف، فرامتنی است. در تمام این اشکال، ما با مفهوم دینی مواجه هستیم.

* این مفهوم دینی همان رفتن به سمت ماوراست؟ تعریف شما از دین در این جا چیست؟

ـ دین یعنی ارتباط با خدای برای بهتر شدن و بهتر زیستن. در این مفهوم تئاتر شما را دعوت می کند تا چیزی را ببینید برای این که بتوانید از تن رها شوید و به روح برسید تا بهتر زندگی کنید.

* درباره ی تئاتر مذهبی چه می گویید؟

ـ تئاتر مذهبی در کجا و کدام مذهب؟ باید دید ایا اصلا آن مذهب تئاتر را می پذیرد و می تواند خواسته های خود را با آن بیان کند یا خیر؟ وقتی می گویید تئاتر مسلمانان، فرقه ها و گروه های مختلفی مطرح می شوند. در مسیحیت نیز چنین است.

* تئاتر اسلامی با تاکید بر مذهب شیعه.

ـ تئارت در یونان باستان و در آغاز پیدایش، ایستادگی انسان است در برابر خدای خدایان، زئوس، و تقدیری که خدایان برای او نوشته اند. و انسان که می داند در مقابل این سرنوشت شکست می خورد، مقابله می کند و در نهایت هم آن تقدیر را می پذیرد. در این ایستادگی یک پرسش نیز وجود دارد. انسان شک می کند تا به یقین برسد. اما وقتی می گوییم تئاتر اسلامی، انسان، عبد ضعیف و مسکین است. انسان در برابر خداوند نمی ایستد، بلک مطیع اوست. در این جا یک نکته وجود دارد، در اصول دین، ما نمی توانیم به خاطر پدرمان مان که مسلمان بوده اند تقلید کنیم. ما باید شک کنیم، سئوال کنیم تا خودمان به باور و یقین برسیم و قبول کنیم. این به مفهوم پرسشگری و ایستادگی در مقابل خداوند نیست، ولی چون انسانی هستیم که هم اختیار دارد و هم مجبور است، می توانیم تئاتر مذهبی اسلامی داشته باشیم.

* مشخصه های تئاتر اسلامی از نظر شما چیست؟

ـ درام، چهار علت دارد، علت صوری، مادی، فاعلی و غایی. اما علت العلل درام، علت فاعلی است. یعنی هنرمند خصایصی دارد که اولین آن، دیدگاه است. برای داشتن هنر اسلامی اول نیازمند هنرمند هستیم. هنرمندی که صاحب دیدگاه باشد. قرار نیست فیلسوفی چیزی بگوید و بعد نویسنده بر اساس آن بنویسد. اول باید سوفکل باشد و نمایش نامه نداشته باشد، تا بعد ارسطو فن شعر را بنویسد. پس اول نمایش نامه نویس می خواهیم که بنویسد تا بعد فلاسفه ما که متاسفانه هیچ وقت وارد چنین مفاهیمی نمی شوند، بیایند و اصول تئوریک آن را تبیین کنند. برای تئاتر اسلامی هنرمندی می خواهیم که دین و مذهب را با ور داشته باشد و بدان برای مردم امروز جامعه خودش می نویسد و یا برای مردم به مفهوم گسترده و می خواهد کاری ماندگار بنویسد.

* به هنرمند معتقد اشاره کردید. دو اصل دیگر یعنی موضوع و شکل اجرایی چگونه باید باشند؟

ـ اگر هنرمند صاحب دیدگاه باشد، دو اصل دیگر به دو صورت مورد نیاز اوست. اگر بخواهیم پروپاگاندا یا پتاکوچک بنویسیم، لازم نیست، چون خلق هنر، چیزی نیست که هنرمند تصمیم بگیرد و آن را خلق کند. فرق است میان شاعر و ناظم. ناظم، اصول و تکنیک نظم را می داند و بر اساس آن، نظم می گوید و هر وقت هم که بخواهد می تواند اینم کار را انمجام دهد، اما شاعر، هر وقت که بخواهد نمی تواد شعر بگوید. باید صاحب حالی باشد و به لحظه ای برسد که شعر، او را بنویسد. برای همین می گویند شاعران، پیامبران دوم هستند. آن چه که هست، به هنرمند الهام می شود و به موضوع فکر نمی کند. اگر موضوع در ذهن او باشد و دغدغه هنرمند شده باشد، در اثر متجلی می شود.

* در دین ما حدود و احکام شرعی وجود دارد. در شکل اجرایی یک تئاتر اسلامی چقدر باید بر اساس احکام شرعی عمل کرد؟

ـ در این جا یک نکته ی ظریف وجود دارد و آن، این است که هنرمند در مسائل شرعی خود از چه مرجعی تقلید می کند. در هنر گاهی دیدگاه ها متفاوت است. متاسفانه در هنر، وحدت نظر وجود ندارد و معمولا هنرمندان محکوم هستند. عاقلانه و درست این است که هنرمند حدود و عرف جامعه را رعایت کند و باعث تضاد میان افراد مختلف جامعه نشود.

* درباره ی بعضی موارد مثل مسئله ی زن، حضور اجتماعی وی و حجاب، تمام علما و فقها اشتراک نظر دارند. درباره ی حضور زن در صحنه ی نمایش فقها نظرات مختلفی داشته اند و همین نکته این فاصله را ایجاد کرده است یا خیر؟

ـ چگونه حضرت زهرا (س