پاورپوینت کامل نگاهی به برگزاری همایش «تصویر عاشورا» ۱۰۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل نگاهی به برگزاری همایش «تصویر عاشورا» ۱۰۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۰۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل نگاهی به برگزاری همایش «تصویر عاشورا» ۱۰۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل نگاهی به برگزاری همایش «تصویر عاشورا» ۱۰۱ اسلاید در PowerPoint :

۴۳

اشاره: همایش «تصویر عاشورا» امسال برای دومین سال متوالی برگزار شد تا شاهد برگزاری چندمین نوع از سلسله همایش ها و جشنواره هایی باشیم که محوریت و موضوعیت خود را مضامین و مفاهیم دینی قرار داده اند.

این همایش با هدف معرفی فیلم های برتر با مضامین عاشورا و نهضت حسینی (ع) در روزهای پایانی سال هجری قمری برگزار می شود که در سال گذشته به نمایش فیلم های عاشورایی در دو بخش «مستند» و «داستانی» پرداخت و امسال نیز با اضافه شدن بخش «پویانمایی» با جدیت بیشتری در میان مسئولان برگزارکننده و فیلمسازان جوان به جریان افتاد.

در این پرونده پای صحبت فرید فرخنده کیش، دبیر دوره دوم این همایش و داوران آن نشستیم تا چگونگی روی آوردن به برگزاری این همایش، اقبال فیلمسازان نسبت به آن و وظایف جشنواره هایی از این دست در قبال سینماگرانی که دغدغه اصلی شان به تصویر کشیدن چنین مفاهیمی است، دنبال کنیم.

دبیر دومین همایش «تصویر عاشورا» معتقد است ویژگی های اصلی این همایش، شناسایی هنر کاربردی سینما به اهالی هنر و مخاطبان، شناسایی واقعه عاشورا و اتفاقاتی که در این روز رخ داده، کشف و شناسایی استعدادها و سرمایه های هنری و تولید فیلم های مرتبط در این زمینه است.

کمی درباره این دوره از همایش «تصویر عاشورا» صحبت کنید و از آمار و ارقامی که میزان استقبال و علاقه مندی فیلمسازان نسبت به این مقوله را نشان دهد، بگویید.

امسال، با یک رشد نسبی مطلوب، تعداد آثار رسیده به همایش به حدود ۱۵۰ فیلم رسید. البته تا پایان آن مقطع زمانی که تعیین کرده بودیم، حدود ۱۲۷ فیلم به دبیرخانه رسید و مابقی نیز چون پس از آن تاریخ بود، به دلیل رعایت مقررات اجازهی شرکت نیافتند و برای شرکت در سال آتی نگه داشته شدند.

از لحاظ کیفی فیلم ها چگونه بوده اند؟ به نظر شما اینکه رقابتی باشد و عده ای به قصد شرکت در مسابقه و تقدیر و برگزیده شدن شروع به ساخت فیلم هایی از این دست کنند، باعث افت کیفیت آنها نمی شود؟

علاوه بر افزایش کمی، فیلم ها از لحاظ کیفی و تنوع موضوعی هم وسعت پیدا کرده بودند. یعنی سال اول اغلب فیلم ها به گونه ای فقط به «ثبت و روایت واقعه» پرداخته بودند و دوربین صرفاً در دسته ها حرکت می کرد و اشکال مختلف ایین ها را نشان می داد که به آن حالت یک «فیلم خبری» داده بود، ولی امسال از آن جهت که گرایش «خلاقانه و نوآورانه» را هم به بخش های همایش اضافه کرده بودیم، نگاه های مختلف در فیلم ها به نمایش درآمده و به گونه ای دیگر به ماجرا نگریسته شده بود و شما می توانستید بسیاری از منظرهایی که به طور معمول دیده نمی شود یا کمتر مورد توجه قرار می گیرد، در آنها مشاهده کنید. ضمن این که بخشی از این ماجرا، فیلم هایی است که از ذهنیت ها سرچشمه می گیرد و این اتفاق زیباست.

اگر ما بخواهیم به واقعهی کربلا نگاه نو و جدیدی داشته باشیم، سینمای پویانمایی خیلی می تواند به بازسازی بخشی از آن اتفاقات که نمی تواند به صورت واقعی تصویر شود، کمک کند. آنجا که فیلمساز قدرت حرکت و نمایش ندارد و ذهن اوست که فعالیت می کند، می توان با کمک پژوهش، چنین صحنه هایی را بازسازی کرد. یعنی عملاً می توان این واقعه را از مناظر مختلف و به شکل های متفاوت ثبت و ضبط کرد که تنها بخشی از آن در سینمای مستند خبری می گنجد و اتفاقاً در سایر انواع سینمایی، می توان بیشتر و بهتر از این ماجرا بهره گرفت.

نوع نگاه در فیلم های شرکت کننده در این همایش چگونه بوده است؟ چقدر نگاه نو در آثار فیلمسازان دیده شد؟ و ایا نسبت به سال اول برگزاری همایش تقویت شده است؟

این نگاه جدید در سینماگران نسبت به سال گذشته خیلی تقویت شده است و عملاً تنوع پنجره هایی که امسال به این ماجرا باز شد، بیشتر شده بود که امیدواریم با برنامه ریزی های ما، این نگاهِ متفاوت در سال اینده تکرار شود. ضمن آنکه ما به عنوان متولیان دولتی باید در ابتدای مسیر، حمایت خودمان را از این جریان داشته باشیم؛ یعنی تقویت و حمایت سینماگری که با جان و دل در این ماجرا گام برمی دارد، یکی از وظایف اصلی ماست.

اقبال سینماگران را نسبت به عاشورا و مفاهیم عاشورایی چگونه می بینید؟

جالب است بدانید که از ۱۲۷ فیلمی که به هیئت داوران داده شد، ۸۲ فیلم تهیه کننده خصوصی داشت و در آن فیلم هایی هم که دولت حمایت کرده، تنوع سازمان ها بسیار محدود بود. این عدد برای من خیلی جالب بود، زیرا در این بخش که جزو یکی از وظایف فرهنگی-هنری و تخصصی ماست، حمایت ها این قدر کم رنگ است.

در حقیقت این بخش از تولید «دلی» است و آدم هایی که در این زمینه کار می کنند، شاید به دلیل کم توجهی سیستم های دولتی و مدیریت دولتی، به اندازه کافی مورد حمایت و توجه قرار نگرفته اند. هرچند که فرهنگ ملی ما با نهاد دینی آمیخته شده است و عملاً «فرهنگ عاشورایی» به فرهنگ ملی، ایینی و مذهبی ما تبدیل شده است و من فکر می کنم هر ایرانی با هر گرایشی، نسبت به این ماجرا حساسیت دارد.

البته مهم نیست که امام حسین (ع) تنها در دل های ما جا داشته باشد، بلکه مهم این است که ما بتوانیم مکنونات قلبی خودمان را از طریق رسانه سینما و با شناخت زبانِ این رسانه به جهانیان بیان کنیم.

ما به دنبال این امر هستیم و معتقدیم برای جهانی شدن، باید ابزارهای آن را داشت تا ضمن آن که جهانی صحبت می کنیم، بتوانیم فرهنگ خودمان را نیز تبلیغ کنیم. ما نیز دوست داریم که این اتفاق بیفتد ولی با وجود کم توجهی هایی که ظاهراً ناخواسته رخ داده، شاید تولیدات در این جریان، غنای لازم را ندارند.

ایا خود فیلمسازان هم علاقه مند هستند بدون توجه به اینکه مسابقه یا همایشی برگزار شود یا نه، روی چنین موضوعاتی کار کنند؟ یعنی دغدغه خود آنها این باشد که به چنین مسائلی بپردازند.

حتماً همین طور است. وقتی آمار به ما می گوید ۶۵ درصد فیلم هایی که به همایش رسیده بخش خصوصی تولید کرده، یعنی خود سینماگر هزینه کرده است. خود او بابت کاری که تولید می کند، پول، سرمایه و وقت گذاشته و این نشان دهندهی همان علاقه و دغدغه است.

پس به نظر شما این همایش جای خودش را در بین سینماگران باز کرده است؟

بله بسیار زیاد؛ من احساس می کردم شاید در سال های اولیهی برگزاری این همایش، زیاد مورد اقبال قرار نگیریم، ولی خوشبختانه دیدیم این گونه نیست. بسیاری از فیلمسازان ابراز لطف و علاقه کرده اند. ما هم در جهت تقویت این ماجرا برای سال آتی برنامه های وسیع تری داریم و قصدمان این است محصولاتی که در تاریخ سینمای کشورمان، در مورد این موضوع تولید شده را کندوکاو کنیم و اگر بتوانیم سینمای بلند را هم در این ماجرا وارد کنیم.

در سینمای بلند اگر چه نگاه، بیشتر به گیشه است، اما تولیدات نسبتاً مناسبی در این سال ها تولید شده است. یعنی نمی توانیم بگوییم سینمای بلند ما به این ماجرا پشت کرده و از واقعیت های این رخداد چیزی منعکس نمی کند. خوشبختانه در تولیدات سال های اخیر، نمونه های بارز و شاخصی نیز تولید شده است.

وظیفه خود را در این همایش چه می دانید؟

ما می خواهیم به گونه ای شعله درونی سینماگران را نسبت به این موضوع تقویت کنیم تا هم حرارت آن و هم فضایی که روشن می کند، گسترده تر شود. سعی ما در دو دوره ای که این همایش برگزار شد، همین بود که تلنگری به فیلمساز بزنیم تا متوجه شود اتفاقی در کنارش می افتد که ابعاد بسیار وسیعی دارد.

امسال من خوشبختم که در بسیاری از دوستان، علاقه مندی ای را می بینم که در جهت آماده کردن شرایط تولید، در ماه محرم و عاشورا قدم برمی دارند. این نشان دهندهی اقبالی است که به این ماجرا داشته اند. در کل نگاه ما این است که «موضوع»، «اهمیت» و «جوانب» مختلف آن را در ذهن دوستان روشن کنیم و امید دارم به هدف مان برسیم.

فیلم ها چگونه بازبینی و برای شرکت در بخش مسابقه انتخاب می شوند؟ فاکتورهای شما چه بود؟

سال گذشته، حدود ۵۰ فیلم به دست ما رسید و سعی کردیم همهی آنها را نمایش دهیم. امسال نیز پیش بینی ما برای نمایش فیلم ها طی دو روز بود، اما با توجه به بالا بودن تعداد آثار باکیفیت، سه روز را به نمایش آنها اختصاص دادیم.

بنابراین در ابتدا یک گروه چهار نفره که منتخب خود داوران بودند، همه فیلم های رسیده به دبیرخانه همایش را تماشا کردند و در نهایت از مجموع ۱۲۷ فیلم، ۳۳ فیلم انتخاب شد که به نمایش درآمد و هیئت داوران در حالی به تماشا و داوری فیلم ها نشستند که تماشاگران در طول فیلم همراه آنها بودند.

البته همه فیلم هایی که به دست ما برسد در همایش شرکت داده نمی شود، چرا که برخی موضوعات و مفاهیم مانند «قمه زنی»، اصلاً مورد توجه فرهنگی ما نیست و مراجع نیز آن را تایید نمی کنند. طبیعی است که ما با این نگاه سعی می کنیم چنین بخش هایی را کم رنگ تر کنیم تا نمایش فرهنگی ما تبدیل به تبلیغ فرهنگ سوء نشود که البته این کار ممیزی نیست، رعایت اصولِ فرهنگی، اعتقادی و مذهبی است.

برخی از داوران چه در محتوا و مضمون، چه در ساختار و تکنیک، از فیلم ها رضایت کافی نداشتند و حتی برخی معتقد بودند که بهتر بود در برخی بخش ها برگزیده ای انتخاب نمی شد. نظر شما راجع به کیفیت فیلم ها چیست؟

داوران چون از صنوف مختلف فرهنگی هستند، نسبت به تولید آثار هنری در سینما «مدینهی فاضله» ای مد نظر دارند. طبیعی است که این امر به دلیل عدم پشتیبانی های لازم اتفاق نیفتاده است. آنها به سبب نوع نگاه آرمان گرایانه ای که در ذهن دارند، شاید توقعشان این بوده که حجم تولیدات علاوه بر بالا رفتن، غنای بیشتری هم پیدا کند. ما نیز تایید می کنیم و امیدواریم روزی به آن نگاه و مقطع برسیم، ولی به نظرم این همایش در سال دوم موفق شده است، به یک نقطه مثبت و مطلوب برسد و امیدوارم در اینده نیز به جایی برسیم که نظر داوران را تأمین کند.

با این حال نگاه داوران به تولیداتی از این دست، مثبت بود. هرچند ممکن است آمال و آرزوهای آنها خیلی بالاتر باشد، ولی اگر به ماجرا «واقع گرایانه» نگاه کنیم، با توجه به شرایط و امکاناتی که به ما داده می شود؛ تقویت موضوعی، گردش ریالی و بسیاری مسائل اثرگذار دیگر که در این امر دخیل هستند، احساس من و بیشتر اعضای هیئت داوران این بود که تولیدات ما با امکاناتمان هماهنگی دارد. البته من قبول دارم که آثار در بخش «پژوهش» ضعیف و محدود به پژوهش میدانی و بسیار ناقص بودند و ما مجبور شدیم جایزه این بخش را حذف کنیم تا فیلمسازان ترغیب شوند، سال اینده در تولیداتشان توجه بیشتری به پژوهش های کتابخانه ای و میدانی نشان دهند تا به آنها در خلق یک اثر برتر کمک کند. اما این که بخواهیم جایزه مان را در تمام بخش ها حذف کنیم و هیچ اثری را انتخاب نکنیم، نه در شأن این ماجرا، نه واقعی و نه حتی منصفانه است. در واقع انصاف این بود که ما به چند کار دیگر هم جایزه می دادیم.

در کشور ما همایش های دینی در حوزه آثار نمایشی کم نیستند. ایا این امر باعث موازی کاری نمی شود و بهتر نیست که همه اینها در قالب یک همایش کلی و جامع درایند؟

اگر این جشنواره ها جمع شوند، خیلی خوب است. یعنی اگر همه کسانی که به کار روی چنین موضوعاتی علاقه دارند، در کنار هم جمع شوند، طبیعتاً این جریان قوت می گیرد، ولی اصل اساسی اتفاقات این چنینی، همان است که «بستر تولید» مهیا شود. تا زمانی که در این جشنواره ها، همایش ها و برنامه هایی نظیر آن، بسترسازی مناسب برای تولید اتفاق نیفتد، آنها «مهمانی» بیشتر نیستند. اینکه می گویم ما می خواهیم دبیرخانهی همایش «تصویر عاشورا» را در تمام سال فعال نگاه داریم، برای این است که برخی از طرح هایی که دوستان در ذهن دارند، در هر موقع سال ممکن است رخ دهد، بنابراین دبیرخانهی همایشِ باز است تا ما بتوانیم حمایت کافی و وافی از آنها داشته باشیم.

سعی ما بر این است که حداقل در شروع هر سال قمری و پیش از آغاز ماه محرم، شرایطی برای این اتفاق مهیا کنیم تا هرکسی که می تواند بار خودش را از بابت تعهداتی که به سینما و این مسئله دارد، ببندد.

بعید می دانم از تمام جشنواره های دینی ما چنین چیزی دراید، یعنی حتی «بسترسازی» را هم انجام نمی دهند. تنها کاری که می کنند این است که فیلم های تولید شده در مورد موضوع جشنواره را جمع آوری می کنند و آنها را در روزهای معینی نمایش می دهند.

البته «از کیسه دیگران خوردن» خیلی راحت است، ولی شما اگر برای جشنواره ای هدف گذاری کردید، باید در جهت تحقق آن اهداف نیز به لحاظ زمانی، مالی، روانی و … هزینه کنید. اگر فقط یک جشنواره برگزار شود و تنها دسترنج برخی از هنرمندان در آن به نمایش گذاشته شود، ۹۹ درصد هزینه های جشنواره که صرف این امور می شود، منطقی ندارد.

منطق این است که اگر شما جشنوارهی موضوعی برگزار می کنید، به تولید فیلم هایی با آن محتوا کمک کنید یا حداقل در جهت ایجاد بستری برای آن تلاش کنید. آن زمان است که این جشنواره و همایش می تواند تأثیرگذار باشد. صِرف برگزاری یک همایش، نمی تواند اهداف را محقق کند. اگر همایش «تصویر عاشورا» اینگونه بود دو ماه مانده به زمان برگزاری همایش، به فکر می افتادیم تا فیلم هایی را که در این زمینه ساخته شده است جمع آوری کنیم که این موضوع، به طور کلی از هدف ما دور است.

چه چیزی باعث شد همایش «تصویر عاشورا» را راه اندازی کنید؟

نگاه اولیی این همایش با آقای آفریده، مدیریت مرکز بود که ما هم آن را دنبال کردیم. پارسال جلسات متعددی در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی برگزار شد و ما فکر کردیم که باید به گونه ای از «سینمای ایده آل» برسیم و در نهایت نتیجه گرفتیم، بهترین نقطه برای آغاز این حرکت، محرم و واقعه عاشورا است.

ما همان طور که به ایجاد هیئت های عزاداری امام حسین (ع) کمک می کنیم، باید به هیئت هایی که از مناظر مختلف، اهداف آن حضرت را تبلیغ می کنند، نیز کمک کنیم و سینما یکی از آن رسانه هاست که می تواند این کار را انجام دهد و فیلمسازان می توانند مبلغی برای این ماجرا باشند. مرکز گسترش نیز در این جریان قرار گرفته است تا بذر اولیه را بپاشد، ولی محصول نهایی متعلق به جامعه و همهی آدم هایی است که نسبت به این موضوع علاقه مند هستند.

سیاست کلی همایش «تصویر عاشورا» چیست؟

سیاست کلی ما این است که سینماگران را تشویق کنیم تا از مضامین مرتبط با عاشورا و محرم برای تولید استفاده کنند و در مرحلهی دوم نیز بتوانیم از رسانه ای تأثیرگذار مثل سینما در معرفی واقعهی عاشورا استفاده کنیم. اگر ما بتوانیم تعامل سینما و مسائل مذهبی و در رأس آن عاشورا و محرم را برقرار کنیم، به خواسته مان رسیده ایم.

ایا این همایش به فیلمسازان ایده و سفارش کار هم می دهد؟

یکی از خوشحالی های من این است که زمان برگزاری همایش «تصویر عاشورا»، بسیاری از فیلمسازان را می بینم که در تلاش و تکاپو هستند تا شرایطی برای خودشان مهیا کنند که بتوانند در ماه محرم فیلم بسازند. بیشتر آنها هم از ما می پرسند که دربارهی چه چیزی فیلم بسازیم و چه نگاهی داشته باشیم و سفارش شما چیست؟

پاسخ ما به آنها این است که سفارش ما، سفارش دل شماست. یعنی با توجه به عشقی که نسبت به این مسئله دارید، آنچه که دل شما سفارش می کند، بسازید. اینکه ما بخواهیم به فیلمساز بگوییم در مورد فلان مراسم عزاداری در فلان شهر فیلم تهیه کن، اصلاً آن چیزی نیست که می خواهیم. انتظار ما این است که فیلمساز با توجه به علایق خود از مناظر مختلف، تصاویری را که در این رویداد رخ می دهد، صید کند و در کنار آن حتماً قوت و قدرت تکنیکی نیز داشته باشد، زیرا اگر ما امید داشته باشیم که بتوانیم این واقعه را به صورت جهانی مطرح کنیم، از لحاظ تکنیک رسانه ای و سینمایی نیز باید جهانی عمل کنیم. یعنی موقعیت سینمای خود در جهان را که امروزه آن را با عنوان «سینمای سیاه» می شناسند، با سینمایی که سرشار از امید و آرزو و نشانگر فره