پاورپوینت کامل امشب یه خبرائیه!!(بخش اول) ۲۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل امشب یه خبرائیه!!(بخش اول) ۲۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل امشب یه خبرائیه!!(بخش اول) ۲۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل امشب یه خبرائیه!!(بخش اول) ۲۳ اسلاید در PowerPoint :

۲۱

شب ولادت امام حسن عسکری(ع) ساعت ۲۰/۲۲ شب

بعد از کلی گشتن، بالاخره آدرس هیأت را پیدا می کنم. امّا وقتی به آنجا می رسم، با کمال تعجب می بینم بسیاری از بچه ها، گُله به گُله نشسته یا ایستاده، مشغول گپ زدن و تسبیح چرخاندن و تمرین سینه زنی و اینجور کارها هستند. اول خیال می کنم هنوز هیأت شروع نشده، امّا وقتی نگاهی به ساعت می اندازم، این احتمال در ذهنم منتفی می شود؛ وقتی شکّم به یقین مبدل می شود که صدای سخنرانی از داخل مجلس به گوشم می خورد…

به سراغ یکی از هیأت گردانان جوان می روم و از او می پرسم:

– اینها اینجا چکار می کنند؟ چرا داخل نمی روند؟!

– سخنرانی که تموم بشه و حاجی اینا بیان، همه می رن تو!!

سعی می کنم ناراحتی ام را بروز ندهم، امّا او از لبخند تلخ من به عمق ناراحتی ام پی می برد به سراغ چند نفر از تازه جوانهای هیأتی می روم تا با طرح چند سؤال، تکلیف ذهن مغشوشم را با این تحیر و سرگردانی روشن کنم. از جوانی که می گفت پنج – شش سال است به جمع هیأتی ها پیوسته می پرسم:

– چرا اینجا ایستاده ای؟!

– به موقعش می ریم تو!

– موقعش کی می رسه؟

– حالا…

– واسه چی مشکی پوشیدی؟ مگه امشب شب ولادت امام حسن عسگری(ع) نیست؟!

– چرا هست ولی این سؤالا رو از دیوونه های امام حسین(ع) نمی پرسن! ما عزادار سیدالشهدائیم و تا منتقم خون حسین نیاد این مشکی از تنِ ما بیرون نمی یاد!!

– فکر نمی کنی کارهای مهم تر و واجب تر از این واسه مقدمه چینی ظهور حضرت وجود داره که روی زمین مانده؟

– مثلاً چی؟

– مثلاً کسب علم و معرفت حقیقی و به کار بستن این دو در جهت خدمت به مکتب سیدالشهداء(ع) یا مثلاً کمک به نسل سوم برای فهم بهتر، بیشتر و عمیق ترِ دین و باورهای فرهنگی و صدها کار مثل این.

– ای بابا! کی بره اینهمه راهو؟! من نمی دونم، همه چی به عشق بستگی داره و عشق یعنی حسین، فقط «حوسین»!!

– ولی این که یه نوع تضاد بین حرف و عمل تو رو نشون می ده. مگه نه اینکه به قول امام صادق(ع) شیعیان باید در شادی اهل بیت شاد باشن و در غم اونا سوگوار؟!

– چرا، خوب ما هم کف می زنیم هم مشکی مونو پوشیدیم. خوب حالا دیگه خیلی گیر نَده بابا!!

– صحبت از کف زدن کردی. نظر مرجع تقلیدت رو در این باره پرسیدی؟ می دونی؟ به فض می دونی. اگه یه روزی – مثلاً – نظر مرجع تقلیدت عوض بشه و کف زدن رو حرام بدونه تو چیکار می کنی؟ اصلاً تونستی این مشکل را با خودت حل کنی که برای ائمه کف می زنی یا واسه دل خودت؟

– واللّه نظر مرجع تقلیدمو که نمی دونم! ولی گمونم باید جایز بدونه؛ فکر نمی کنم حرام بدونه در مورد دو سؤال هم نمی دونم چی بگم. شاید بزنم شاید هم نه! اصلاً ولش کن سؤال سختیه!

×

ساعت نزدیک یازده شب است امّا مداح هنوز نیامده است. داخل حیاط می شوم. به جمع اندک بچه هیأتی های اهل منبر می پیوندم. پس از لحظاتی، هیاهوی غیر قابل تصوری ناگهان شروع می شود. ازدحام معناداری در حیاط توجه خیلی ها را مثل من به خود جلب می کند از منبر و منبری غافل می شوم. برمی گردم و از پنجره ی اتاق، نگاهی به داخل حیاط می اندازم. حاج… را می بینم که در حال ورود به مجلس است و بچه هیأتی ها که داخل کوچه منتظر ایستاده بودند!! همه دارند به مجلس وارد می شوند و برای شانه به شانه شدن با او با هم رقابت می کنند. با آن هیاهو وقتی داخل اتاق می شوند رشته ی کلام از دست سخنران خارج می شود. بعضی از آنها با لگد مال کردن و هل دادنِ پیرِ و جوان نشسته در مجلس، خود را به هر ترتیب ممکن به کنار منبر می رسانند تا از فیض حضور در کنار مداح بهره مند شوند!

بنده ی خدا سخنران با دیدن این صحنه، با فراست فهمید که بهتر است زودتر بحث را جمع و جور