پاورپوینت کامل او هیأتی بود، توضیح المسائل نوشت! ۶۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل او هیأتی بود، توضیح المسائل نوشت! ۶۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل او هیأتی بود، توضیح المسائل نوشت! ۶۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل او هیأتی بود، توضیح المسائل نوشت! ۶۲ اسلاید در PowerPoint :

۴۴

ابراز ارادت به اهل بیت، فقط گریه کردن و سینه زدن نیست! چرا مثل «استاد فقیهی» نباشیم؟!

استاد علی اصغر فقیهی، پس از عمری خدمات فرهنگی ارزشمند در زمینه ی شناخت فرهنگ، ادبیات و هنر آئینی، در سن نود سالگی در گذشت. مرگ این استاد گرانقدر، تمامی ادب دوستان، فرهیختگان و علاقه مندان به ادبیات و هنر آئینی را اندوهگین نمود. این ضایعه ی بزرگ و ثُلمه ی جبران ناپذیر را به همه ی هیأتی های غریز و ارادتمندان به اهل بیت تسلیت می گوییم و اذعان می داریم که مسلما آنچه می تواند اسف بارتر از مرگ این استاد و امثال ایشان باشد، خلأ وجودی ایشان و افرادی هم چون ایشان است که دغدغه ی «شناخت فرهنگ ابراز ارادت به اهل بیت» و معرفی «چهره ی واقعی فرهنگ و هنر آئینی» داشته اندو امروزه چنین دغدغه، پشتکار و تلاش خستگی ناپذیری – آنچنان که آنان داشته اند – در میان جوانان ارادتمند و محبّ اهل بیت، کمتر وجود دارد و اگر اوضاع، بدین شکل که هست، ادامه پیدا کند و هیأتی های عزیز، ابراز ارادت و عشق به اهل بیت را منحصرا در هیأت رفتن، سینه زدن و شور گرفتن تا نیمه ی شب بدانند و کارهایی ازین دست…مسلما فرهنگ عزاداری و ابراز ارادت به اهل بیت، به حالت سطحی، ایستا و بدون پویایی، خواهد ماندو این خطری است عظیم، که درحال حاضر نیز، جریان عظیم و مردمی عشق و ارادت به اهل بیت را تهدید می کند.

استاد علی اصغر فقیهی (ره) تقریبا تمام عمر با برکت خویش – ۹۰ سال – را صرف تحصیل و تدریس علوم یا تحقیق و بررسی نمود و آثار گران سنگ و ارزشمندی را بویژه در حوزه ی فرهنگ، ادبیات و هنر آئینی به یادگار گذاشت؛ امّا با این وجود درست مثل آثارش – که فقط «خواص» آن را می شناخته و با آن أنس گرفتند- ناشناخته ماند؛ با آن که مصداق این شعر بود: «از شمار خرد هزاران بیش!» و با آن که چهره ای مردمی بود و در میان مردم زیست، امّا به چشم بسیاری از مردم نیامد! و بالاخره غریبانه ازین دیار، رخت برکشید.

مرحوم فقیهی، با وجود شخصیت علمی والا و بالایی که داشت، مونس و همدم دردها و رنجهای مردم بود. خانه ی او پذیرای مردم – چه خواص و چه عموم – بود در این منزل، استادان بلندمرتبه ی دانشگاهی در محضر او زمین ادب می بوسیدند و مردم نیز مشتاقانه به دیدارش می شتافتند و استاد فقیهی نیز با کرامت انسانی، همگان را به پای سفره ی تواضع خویش می نشاند…

شرکت او در محافل و مجالس مذهبی و مصاحبت و گفت و گو با مدّاحان، هیأتی ها و نیز سخنرانی برای ایشان، از دیگر جلوه های زندگی او و بیانگر توجّه او به عرصه ی فرهنگ و هنر آئینی بود. روح تحقیق و جست و جو درزمینه ی این فرهنگ متعالی در میان آثار و گفتار باقی مانده ازو به خوبی متجلّی ست.

مرحوم استاد علی اصغر فقیهی، بیش تر از آنی بود که وصف کردیم…گفتار ما در حکم گنجاندن بحر در کوزه بود! با این گفتار در پی آن بودیم که از همه – و نیز از خود – بپرسیم چرا استاد فقیهی و فقیهی ها در میان مردم ما بویژه هیأتی ها ناشناخته اند و ناشناخته باقی می مانند…؟ پاسخ ها زیادی می توان برای این سؤال جست و جو کرد و یافت. امّا آنچه بیشتر، ما را در این سطرها بر آن می دارد به آن توجّه داشته باشیم، جست و جوی راهکارهایی برای ادامه ی راه استاد فقیهی و امثال ایشان است؛ یعنی جست وجو و شناخت عمیق فرهنگ و آئین ابراز ارادت به اهل بیت…مسلما این راه، صراطالمستقیم هدایت و زمینه ساز کسب معرفت است. در این راه است که نور ولایت و معرفت، توأمان، برجان ما می تابد و چشمه ی خورشید حقیقت «شیعه» در ما جاری می شود…

نشریه ی «خیمه» ضمن عرض تسلیت مجدّد به همه ی مشتاقان و علاقه مندان به فرهنگ و ادبیات و هنر آئینی، به پاس زحمات سالیان متمادی این استاد گرانقدر و با توجّه به برجستگی و فرهیختگی ایشان در عرصه ی تحقیق و بررسی تاریخ، فرهنگ و هنر آئینی، در این صفحه – هر چند ناچیز – درصدد تکریم آن مرحوم و بزرگداشت یاد و نام و مقام آن استاد فرزانه است و بنا دارد ضمن اشاره ی مختصر به ابعاد شخصیت فرهنگی – علمی و زندگانی ایشان، با طرح برخی از نظرات و یافته های علمی – تاریخی ایشان در زمینه ی رسومات و فرهنگ های عزاداری، زمینه ی طرح این مباحث را به صورت مفصّل تر فراهم آورد و در همین جا از همه ی اهالی فرهنگ، فرهیختگان و محققان در زمینه ی تاریخ، هنر و ادبیات آئینی دعوت می نماید، بردوستان خود در نشریه ی «خیمه»منّت نهاده آثار تحقیقی و قلمی خود را جهت استفاده ی عموم علاقه مندان در اختیار این هیأت مکتوب حسینی قرار دهند. ان شاءاللّه.

حرف آخر!

حرف آخر این که مدیران هیأت، مدّاحان گرامی، جوانان عزیز، هیأتی های گرانقدر – این سرمایه های فرهنگ عزاداری امام حسین – با خواندن این صفحه – که اختصاص به معرفی مرحوم استاد فقیهی و درج برخی از آراء و نظریه های او در زمینه ی تاریخ و فرهنگ عزاداری دارد – در برنامه های عزاداری خود تأمّل نموده، درصدد رفع عیوب اجتماعی برآیند و این اندیشه را در ذهن خود مرور نمایند که درعزاداری ها و ابراز ارادت ها، چقدر فرهنگ ها و آئین های مرسوم و «اهل بیت پسند» را گنجانده اند و برای این سؤال، پاسخ بیایند که آیا براستی هیأتی بودن، عاشق اهل بیت بودن، فقط گریه کردن، سینه زدن، هروله کردن یا شور زدن برای آنان است؟ و این سؤال که براستی چرا تا به حال فکر نکرده ایم و تلاش نداشته ایم که مثل «علی اصغر فقیهی» باشیم؟!

او یک هیأتی واقعی بود. ما نیز باشیم!

یادی از مرحوم استاد علی اصغر فقیهی

استاد علی اصغر فقیهی در سال ۱۳۳۶ه. ق برابر با ۱۲۹۲در خانواده ای روحانی در قم زاده شد. پدر او مرحوم شیخ ابوالحسن فقیهی از مدرّسان حوزه ی علمیّه ی قم و از شاگردان مرحوم آیت اللّه حاج شیخ عبدالکریم حائری (ره) بود.

پس از طی دوران کودکی و مراحل تعلیم در مکتب خانه، به تحصیل علوم حوزوی پرداخت و آموخته ها و اندوخته های علمی و حِکمی خود را در این راه تا مرحله ی درس «خارج» – که بالاترین سطح علمی حوزوی به شمار می آید- ارتقا بخشید و در این مسیر معنوی، از محضر اعاظم و بزرگانی چون آیات عظام مرعشی نجفی (ره)، فیض (ره)، گلپایگانی (ره)، خوانساری (ره)، و نیز حضرت امام خمینی (ره) بهره های علمی و معنوی فراوانی برد.

پس از آن به دانشگاه راه یافت و در پای اساتید بزرگ فارسی و عربی، از جمله مرحوم میر محمود شهابی، مرحوم بدیع الزّمان فروزانفر و مرحوم احمد بهمنیار، کسب علم نمود و پس از ارائه ی رساله ی پایان دوره ی خویش با موضوع «تأثیر ایرانیان در بسط تمدن اسلامی» به قم بازگشت و به تدریس در دبیرستان «حکیم نظامی» مشغول شد.

استاد علی اصغر فقیهی، با آن که رشته ی اصلی فعالیت خود را تدریس می دانست پس از تدریس دروسی چون فارسی، عربی، تاریخ و جغرافیا، مدّتی مسؤولیت دبیرستان را نیز پذیرفت؛ این دوره ی مدیریت هر چند کوتاه بود، امّا گامهایی بزرگ و ابتکاری جالب به همراه داشت. خود او در این باره می گوید:

«در آن موقع که بنده، دبیرستان را به عهده داشتم. مرحوم آیت اللّه بروجردی به اداره ی فرهنگ آن روز دستور دادند که در دبیرستان – این مدرسه تنها دبیرستان کامل قم بود – هفته ای یک بار جلسه ی وعظ تشکیل داده شود، تا واعظی برای دانش آموزان سخنرانی کند. همچنین مسجدی هم برای آنها در نظر گرفته شود که در آنجا نماز بخوانند. اداره ی فرهنگ هم، دستور ایشان رابه من ابلاغ کرد و من هم که خیلی مشتاق این کار بودم، از فرصت استفاده کردم و گفتم حالا که قرار است چنین کاری صورت بگیرد، باید از مهمترین و معروفترین واعظ شهر – بلکه ایران – برای سخنرانی دعوت کنیم تا اولین جلسه ی آن، با شکوه زیادی برگزار شود و بچّه ها برای آن اهمیت قائل شوند.

معروفترین واعظ شهر در آن ایام، مرحوم آقا میرزا محمّد تقی اشراقی بود؛ که مردی فوق العاده باهوش و خوش حافظه بود. با این که فکر می کردیم، چنین پیشنهادی ممکن است به ایشان بربخورد و ناراحت شوند، با این حال وقت ملاقات گرفتم و به حضورشان رفتیم. مرحوم میرزا محمّد تقی، شخصیتی فوق العاده بود. ناطقی زبر دست و خوش فکر بود که درتمام کارهایش از ابتکاری فوق العاده، بهره می جست. سخنان او، نقل اقوال دیگران نبود؛ به همین جهت، هر کجا که منبر می رفت، ازدحام عجیبی پیش می آمد.

به هر حال، قضیه را در میان گذاشتیم و در عین ناباوری دیدیم که ایشان از این موضوع استقبال کردند و آن را پذیرفتند. قرار کار را گذاشتیم و در موعد مقرّر، ایشان به مدرسه آمدند و فرمودند:«درباره ی چه موضوعی باید صحبت کنم؟» عرض کردم: «شما خودتان استاد سخن هستید!» فرمودند: «من تاکنون در چنین محیطی صحبت نکرده ام.» گفتم: «اگر صلاح می دانید درباره ی علم و صنعت در اسلام، مطالبی بیان بفرمایید.»

ایشان حدود یک ساعت و نیم صحبت کردند و بچّه ها هم بادقّت به آن گوش دادند و بعد از سخنرانی، هم به سؤالات دانش آموزان پاسخ گفتند. از آن پس، این جلسات ادامه پیدا کرد. حتّی در روزهایی که هوا نامساعد بود و نمی توانستند بیایند، کسی از طرف ایشان می آمد و صحبت می کرد.»(۱)

هم نشینی و همکاری با مرحوم آیت اللّه شهید بهشتی از دیگر برگ های زرّین تاریخ زندگانی اوست. پس از تأسیس مدرسه ی دین و دانش در قم، این همکاری و همدلی به نهایت خود رسید.

استاد فقیهی از شهید بهشتی و اقدامات سودمند او چنین یاد می کند:

از جمله اقدامات بسیار سودمندشان این بود که روزهای جمعه، در مسجد رضوی جلسه ای تشکیل می دادند برای نزدیک کردن دانشگاه و حوزه. از صبح جمعه عده ی زیادی از دانشجویان که تهران بودند با اساتیدشان به قم می آمدند و با عده ای از طلاب جوان که در قم بودند، دور هم جمع می شدند. در جلسه اول خود ایشان صحبت کرد و بعد ه