پاورپوینت کامل برای خدا پیش ما بمان ۴۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل برای خدا پیش ما بمان ۴۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل برای خدا پیش ما بمان ۴۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل برای خدا پیش ما بمان ۴۴ اسلاید در PowerPoint :

۴۶

سکوت فضای کوچه را فرا گرفته بود. هر از گاهی صدای خش خشی این سکوت را می شکست. پیرمردی سرکوچه نشسته بود و
یک جعبه چوبی با چند قوطی واکس و تعدادی برس و یک مشت میخ و چکشی تمام دارایی او را تشکیل می داد. سرما توان را از
دست هایش گرفته بود و به سختی برس را بر روی کفش ها حرکت می داد. اما با چه شوق و ذوقی این کار را انجام می داد، هر کفشی
را که برق می انداخت، گویا یک پروژه بزرگ را تمام کرده است.

«مش رجب » صفای کوچه ما بود. یه محله بود و یه مش رجب. پیرمرد عجیب و تو دل برویی بود. هر چین و چروک صورتش یه دنیا
حرف برای گفتن داشت، اما او با هیچ کس درد دل نمی کرد، در عوض شده بود سنگ صبور همه. درس نخوانده بود، اما فکر خوبی
داشت، پای صحبت با سوادها هم که می نشست کم نمی آورد. با روزگار رفیق بود. هیچ وقت از او گله نداشت. در عوض، روزگار هم
درس های زیاد و خوبی به او داده بود. هر وقت کاری نداشت، یه قرآن کوچک، از جیبش درمی آورد و با صدای محزونی تلاوت
می کرد.

وقتی او را با این صفا و اخلاص می دیدم می گفتم: خوش به حال بچه هاش، چه نون حلال خورده هایی هستند. مثل روزهای دیگه
از کنارش رد شدم و باز او در سلام کردن پیش قدم شد.

سلام حسام جان، خوشی؟ سلامتی؟! احوال بابا چه طوره؟! خانم والده که خوبند؟!

نگاهم به لب های پر از محبتش دوخته شده بود که یادم آمد جواب سلام را ندادم.

علیکم سلام. مش رجب جان، خدا قوت، خسته نباشی

مونده نباشی جوون

– مشتی با یه چایی داغ و لب سوز و لبریز چه طوری؟

قربون دستت. نیکی و پرسش

– الان ترتیبشو می دهم.

مثل فشنگ خودمو رسوندم خونه، کلید انداختم به در، بابا توی حیاط نشسته بود.

– سلام بابا! خوب رفتی تو حال.

سلام آقا حسام گل در ضمن می بینی که تو حیاط نشستم

– تسلیم، چرا توی سرما نشستی؟!

اگه تو کنارم باشی آن قدر گرم می شم که فکر کنم نیازی به این ژاکت هم نداشته باشم.

– بابا من نوکرتم، شرمنده، به مش رجب قول دادم براش چایی لب سوز ببرم.

پهلوون، غریبه ها را راه نمی دید؟!

– قربتون برم. قدمتون روی جفت چشام.

با صدای زنگ تفریح، در یک چشم بر هم زدن، مدرسه پر از سر و صدا و هیاهوی بچه ها شد.

محمدجواد بر خلاف همیشه مثل قناری کز کرده بود و از روی صندلی اش تکان نمی خورد. کلاس شهید رجایی بود و محمدجواد
رستگاری. کسی به گرد پاش نمی رسید. هم تو درس، هم توی شلوغی.

سکوتش حکایت از غم سنگینی بر دلش می کرد. رفتارش نگرانم کرد. حلقه اشکی که دور قاب چشم هاش بسته شده بود، چهره
زیبای جواد را پاک و معصوم جلوه می داد.

– محمدجواد، جناب رستگاری! امروز تو عالم رفاقت نیستید؟!

– دمت گرم آقا حسام، یعنی این قدر بی معرفت شدیم.!

– نه! یعنی سر حال نیستی، راستش هر چی به چشمات نگاه می کنم، باهام حرف نمی زنند. خودت بگو چی شده

– حسام! اگر خدا یکی از بهترین نعمت هایی را که بهت داده، ازت بگیره چی کار می کنی؟

– آن نعمت برای خودم بوده یا امانت؟!

– خب معلومه، هیچی تو دنیا برای ما نیست، همه چیز امانت. حسام شعار نده، واقعا بگو.

– فکر می کنم اولش سخته اما بعد، راحت می شه، آدم با چیزی که انس گرفته، خیلی برایش سخته از دست بدهد.

– اما من فکر می کنم، بعضی وقت ها اولش راحته بعدا سخت می شه.

– محمدجواد! تو امروز چته؟!

حسام! بابا خیلی حالش بده. مامانم خیلی بی قراری می کنه. بابا از بس سرفه می کند گاهی از خجالتش می ره توی حیاط که ما
اذیت نشیم.

دکترش می گه، توی ایران نمی شه برایش کاری کرد. هر چی هم اصرار می کنیم بره آلمان، می گه نه

حسام!… من بی بابام می میرم… می فهمی.

– جواد جان! از تو بعیده. تو پسر رسول رستگاری، فکر می کنی بابات توی این چند ساله کم زجر کشیده، کم سختی دیده، تا حالا
کی دیدی بگه من نمی تونم ادامه بدهم مگه نمی گن مؤمن مثل کوه استواره.

قطرات اشک به گونه های جواد بوسه می زد و بغض گلوش اجازه سخن گفتن را از او می گرفت. به یکباره با تمام وجودش فریاد زد:
خدا…

چند روزی بود که رفته بودم تو نخ جواد. این روزها دائم السکوت شده بود. صبح ها با هم می رفتیم مدرسه. نمی خواستم تنها باشه.
آن روز، زنگ در را زدم، جواد آمد دم در. سلام حسام! و علیکم سلام، جناب شما که هنوز حاضر نیستی!!

– امروز بابا تنهاست من خونه می مونم. تو برو خوب درس ها را گوش کن، ظهر بیا برام بگو.

– هر جور صلاح می دانی. مواظب خودت باش. – یا علی. – علی یارت.

در طول مسیر مدرسه حواسم به چشم های پف کرده جواد بود. انگار تمام دیشب را با بیداری و اشک سپری کرده بود. ظهر، یک
راست رفتم دیدن جواد. در باز بود. – یا الله یا الله – رفتم داخل. دم در اتاق که رسیدم قدم هام به زمین چسبید. نگاهم به شانه های
لرزان جواد افتاد.

پیشانی روی پیشانی حاج رسول گذاشته بود و باهاش نجوا می کرد.

بابا جون! قربتون برم! جواد فدای گلوی خسته ات بشه. بمیرم برات که آنقدر سرفه می کنی.

یادت من که دنیا اومدم تو جبهه بودی، وقتی ۴۰ روزم شده بود، تازه آمدی دیدنم، ولی به مامان و من قول داده بودی هیچ وقت
تنهامون نذاری. تو که خیلی قول هات قول بود. تو که مردانه قول می دادی. چی دارم می گم. خب معلومه تو هنوز هم قول هات قول.
اصلا مگه قراره تو از پیش ما بری که من این طور باهات حرف می زنم…

مات و مبهوت جواد را نگاه می کردم. خدایا! چرا حاج رسول این قدر ساکته؟! جواد که گفته بود سرفه های بابام قطع نمی شه.

– جلو رفتم – سلام داداشی، – علیک سلام آقا داداشی. ببین بابام چقدر ناز خوابیده. ببین دیگه سرفه نمی کنه، خلط خونی از
گلوش نمی آید. می بینی حسام چه نورانی شده.

– جواد چی شده؟! – هیچی… هیچی نشده، یه وقت فکر نکنی بابام شهید شده ها. بابام الان خوابیده یه خورده آروم تر حرف بزن
بیدار نشه.

دست هام را گذاشتم روی دست های جواد، از شدت تب می سوخت. حاج رسول هم مثل یه اقیانوس آرام جواد را بغل کرده بود و به
حرف های او گوش می داد.

رفتم سراغ تلفن، گوشی را برداشتم و شماره خونه خودمان را گرفتم… بابا، سلام، من پیش محمدجوادم، شما هم بیا

– چی شده حسام؟! – بابا! حاج رسول… بغض گلویم ترکید و نتونستم ادامه بدهم.

بعد از شهادت حاج رسول، بابا خیلی بی قراری می کرد اما جواد آرام بود. می گفت: من چیزی را از دست ندادم. من با «بابام » زندگی
می کنم.

ولی بابا مرتب این شعر را زمزمه می کرد:

«دیگر این خانه مرا تنگ بود

زندگی بی شهدا ننگ بود

دوستانم همه از دستم رفت

دل به هر پاکدلی بستم رفت »

برای این که زیاد فکر و خیال نکند شب ها را پیش بابا می خوابیدم. آخه خدا توی این دنیا، فقط یه حسام لوس و دردونه به بابا داده
بود. به قول خودش: تو جگر بابایی، تو که باشی هیچ غمی ندارم. ان شاءالله زنده باشم. می خوام با سلیقه خودم برات لباس دامادی
بخرم، خنچه عقدم بچینم…

مامان می خندید و می گفت: جوان ها که سلیق