پاورپوینت کامل مداحی آری؛ اما چرا این گونه؟! ۲۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مداحی آری؛ اما چرا این گونه؟! ۲۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مداحی آری؛ اما چرا این گونه؟! ۲۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل مداحی آری؛ اما چرا این گونه؟! ۲۹ اسلاید در PowerPoint :

۲۰

گفت وگو با مداحان و شاعران جوان

* بخش دوم

دیدارآشنا

این که مداح فکر می کند فقط باید سبک جدیدی بخواند، مقصر خودش است یا مستمع یا مدیر
هیئت یا حتی منبری؟ یعنی این خلأ را چه کسی ایجاد کرده است؟!

آقای مهدی سلحشور

فکر می کنم همه این عوامل دست به دست هم داده تا آن شرایط به وجود بیاید. یعنی هر
کسی به نوعی در این زمینه مقصر است. البته نه می خواهم مقصر بودن را نفی کنم نه
تنوع طلبی را. از یک طرف زیاده خواهی جوان ها، که بخواهند همه چیز را نو ببینند، به
اعتقاد من نقش اول را داشته است. پشت سرش خیلی از مداحان هم به خاطر این که نیازهای
جوانان را جواب دهند، دنبال این شیوه رفتند. آن چیزی که عرض کردم اول قصه که مدسازی
نباشد این را بخوانم که مشهور شوم، این را من بخوانم کسی دیگر نخواند، که همه
بگویند فلانی خوانده است… خودِ این هم یک قدم در راستای همین بحث است. تنور این
قصه را خیلی از مداحان دارند گرم می کنند. از طرف دیگر مسئول جلسه هم مقصر است،
برای این که جلسه اش شلوغ شود و جوانان بیایند مجبور است مداحی را دعوت کند که
مستمع را جذب کند و نوار و سی دی اش فروش رود و همه بگویند به به. همه این مسائل
دست به دست هم داده اند. یک نفر را نمی توان مقصر دانست. به همان اندازه ختم
کننده ها و منبری های جلسات مقصر هستند (که نیامدند آفات این افراطی گری را تبیین و
تعادل این قصه را برقرار کنند). شاید هم علت و معلول جایش عوض شده است. کم کاری
خودشان موجب شده که به حاشیه رانده شوند.

یکی از دوستان مداح تعریف می کرد: ما برای جلسه ای که داشتیم ـ قسم می خورد ـ به
بیست نفر منبری زنگ زدیم، یک نفر هم نیامد، یکی گفت من کار دارم، دیگری گفت جلسه
دارم… کم پیدا می شود مثل آقای… که گفته بود: شما آخوند نمی خواهید من می آیم
جلسه تان صحبت می کنم. آن ها استقبال کردند.

فکر می کنم خود آقایان منبری ها مقصر هستند که مثل مداحان، هنرمندانه جلو نیامدند.
بالاخره چون در خوانندگی هنرهایی نهفته است، بیشتر جلب توجه می کند و شاید در منبر
این هنرنمایی کمتر باشد. لذا منبری هایی که هنرمند هستند به اعتقاد من به حاشیه
رانده نشدند. مثل آقای انصاریان، آقای پناهیان و آقای تهرانی. به اعتقاد من این ها
اصلاً بازارشان کمتر از مداحی نیست. منبری هایی به حاشیه رانده شدند که هنرمند
نیستند؛ حالا یا به اقتضای سن جوان صحبت نمی کنند یا جذابیت های منبری را ندارند.

آقای رحیم ابراهیمی

اعتقاد من این است که در این وادی ما هرچه بخواهیم امام حسین به ما می دهد. مخصوصاً
یک مداح که افتخار نوکری دارد، اگر دنبال شهرت باشد، امام حسین به او شهرت می دهد،
اگر دنبال اخلاص است، امام حسین به او اخلاص می دهد.

روایت داریم که سه گروه عبادت می کنند، یکی به خاطر دوستی خدا یکی به خاطر ترس از
جهنم و یکی به خاطر بهشت. اما خوب، کدامش ارزش دارد؟ الان شهرت خواندن مطرح است،
شهرتی که خیلی عرفا و بزرگان سفارش دارند که از آن فرار کنید، اما خیلی ها دنبال
این هستند که خودشان را بیندازند در این مرداب! که اگر آدم پایش گیر کند نه دیگر
می تواند از لحاظ اخلاقی رشد کند نه از لحاظ فنی؛ دیگر آن قدر حاشیه ها زیاد می شود
که همه چیز را تحت الشعاع قرار می دهد. حتی آن حقیقتی را که مداح دنبال آن بوده
است.

آقای سیدمحمدجواد شرافت

متأسفانه با افراط هایی که این چندسال در، مداحی پیدا شد، جریان به سمتی پیش رفت که
خجالت آور بود، آدم شرمش می شد که بگوید مجلس امام حسین است. باعث شد که از این
مجالس رانده شویم و بیشتر از سالی یک بار ـ دهه محرم ـ به هیئت نرویم. ولی الحمدلله
مداح ها طوری شدند که به متن خود مداحی می پردازند. نکته دوم، بحث جنبه های اخلاقی
بعضی مداح ها است. بعضی ها که زنگ می زنند شعر بگیرند، اصلاً در ادبیات شان پیداست
که سخت دچار اشتباهند. مثلاً می گوید من با فلان مداح بزرگ، مجلس دارم شعری بده که
آبرویم نرود! یا چون مجلسم فلان جمعیت را دارد دستم به دامنت!

راستی اگر قرار باشد امام زمان را در جلسه اش ببیند، دیگر این حرف ها را نمی زند.
نمی رود دنبال سبک و نوحه ای که مستمع می خواهد.

این که مداح هایی هستند مثل آقارحیم ابراهیمی، مثل آقای سلحشور، که از منظر اخلاص
به مداحی نگاه می کنند خیلی ارزشمند است. از حرفی که ایشان زدند می فهمیم که
خلوت هایی دارند، و تعدد مجالس شان باعث نمی شود که از اصل کار غافل شوند. این،
نکته مثبتی است که باید به فال نیک گرفت. ولی متأسفانه باید اعتراف کنیم که جمعیت
خیلی کمی این گونه فکر می کن