پاورپوینت کامل اسراف، تجمل گرایی؛ بیماری اجتماعی ۴۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اسراف، تجمل گرایی؛ بیماری اجتماعی ۴۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اسراف، تجمل گرایی؛ بیماری اجتماعی ۴۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اسراف، تجمل گرایی؛ بیماری اجتماعی ۴۴ اسلاید در PowerPoint :

۳۲

چندسالی می شد که از کشور کویت برگشته بود. گاه گاهی متناسب با اهل مجلس خاطراتی از
آن روزها را به عنوان نقل مجلس بر زبان می آورد. از بازاری که یک حجره محقر در آن
داشته است، از ارتباط با دوستان و تفریحات دوستانه، از ملاقات با امیر کویت به
عنوان یکی از ایرانیان سرشناس ساکن کویت، از خورد و خوراک و پوشاک مردم و از خیلی
چیزهای دیگر.

از جمله آنکه گفت: در برخی از مهمانی های طبقه اعیان، یکی از ملاک های افتخار آن
است که پس از ناهار یا شام چه مقدار گوشت و مواد غذایی قابل مصرف در سطل زباله
ریخته شده باشد! سیخ های کباب دست نخورده و ماهی های لابد سفید ( که در شب عید در
خطه شمال هر کیلو تا یازده هزارتومان قد می کشد) و دیگر مواد غذایی.

من هم تعجب کردم، مثل شما که با خواندن این مطلب شگفت زده شدید. مرحبا بر کسانی که
شناسنامه افتخار و مباهات آن ها را ته مانده مواد غذایی شان صادر می کند!

اسراف، تبذیر، ریخت و پاش بی مورد، خرج کردن های بی برنامه، چشم و هم چشمی ها،
تجمل گرایی و بالاخره بی توجهی به قناعت، اگر نگوییم یک بیماری روحی و روانی است،
به طور قطع یک بیماری اجتماعی است که از یک سو معنویّت را در افراد می خشکاند و از
سوی دیگر، می تواند به یک معضل برای جامعه تبدیل شود، خصوصاً زمانی که به عنوان یک
فرهنگ معقول و یک هنجار اجتماعی مورد پذیرش قرار بگیرد.

شاید گفته شود در جامعه ای که درصد بالایی از افراد، زیر شاخص فقر زندگی می کنند،
چه جای سخن گفتن از اسراف و بریز و بپاش است؟ در چنین اجتماعی بایستی از فقر و
نداری سخن گفت، نه از اسراف و تبذیر.

جواب آن است که اولاً اسراف و ریخت و پاش خارج از ضابطه که گناه کبیره است، خاص
ثروتمندان نیست و می تواند همه افراد را شامل گردد. ثانیاً سخن، مخاطب خود را پیدا
می کند؛ چنان که آب، چاله را. طرح یک معضل و فرهنگ غلط اجتماعی، مخاطب خاص خود را
نشانه می گیرد؛ همان طور که شاید تلنگر و تنبهی باشد بر کسانی آگاهانه یا
غیرآگاهانه در آن معضل گرفتارند.

بر این اساس، نمی توان این نکته را منکر شد که فرهنگ اسراف و تبذیر و تجمل گرایی
پایه های زندگی بسیاری از خانواده ها را در جامعه ما می لرزاند و از آنجا که بسیاری
از آنچه مصداق بارز اسراف و تبذیر به حساب می آید، صورت نوعی ضرورت زندگی و استفاده
معمولی از مواهب طبیعی را به خود گرفته، بیم آن می رود که افراد برای به دست آوردن
این «ضرورت» و رسیدن به این «مواهب طبیعی» انجام دادن هرکار و چیدن هر تمهیدی را
مباح بدانند. در همین نقطه است که اسراف و تبذیر شکل یک فرهنگ پذیرفته شده به خود
می گیرد.

از سوی دیگر، اسراف و تجمل گرایی تنها به عنوان یک نقیصه اجتماعی مطرح نیست، تا
گفته شود هرگاه سطح رفاه عموم مردم به نقطه مطلوبی رسید، اسراف و تجمل گرایی و
تبذیر و ولخرجی منطقاً مجاز است؛ بلکه این مهم به عنوان یکی از گناهان کبیره در ضمن
مباحث اخلاقی و در حقیقت در قالب یکی از عواملی که انسان را از رسیدن به تکامل
معنوی باز می دارد مطرح است. نگرش به اسراف از این زاویه، اهمیت مطلب را دو چندان
می کند.

معنای اسراف

شهید آیت الله دستغیب در کتاب ارزشمند «گناهان کبیره»، اسراف را به عنوان یکی از
گناهان کبیره مورد بحث و بررسی قرار داده است.

«اسراف» به معنای تجاوز از حد و زیاده روی کردن است و آن یا از جهت کیفیت است که
صرف کردن مال است در موردی که سزاوار نیست … و یا از جهت کمیّت است و آن صرف کردن
مال است در موردی که سزاوار است لیکن بیشتر از آنچه شایسته است و بعضی صرف مال را
در موردی که سزاوار نیست، «تبذیر» گفته اند و صرف مال را در زیادتر از آنچه سزاوار
است، اسراف دانسته اند…۱

اسراف و تبذیر در آیات قرآن و روایات ائمه(ع) مذمّت و نکوهش شده است.

چنانکه در آیه بیست و نه سوره مبارکه اعراف آمده است: «بخورید و بیاشامید، ولی از
حد نگذرانید. به درستی که خداوند اسراف کنندگان (تجاوز کنندگان از حد) را دوست
نمی دارد.»

هم چنین در سوره مبارکه مؤمن آیه سی وچهار به اسراف کنندگان و شک کنندگان، وعده
عقوبت و عذاب داده شده و در آیه بیست و هفت از سوره مبارکه بنی اسرائیل در یک
تشبیه زیبا و هشدار دهنده اسراف کنندگان، برادران شیطان خوانده شده اند.

در روایات صادره از معصومین(ع) نیز اسراف و تبذیر نکوهش شده؛ چنان که رسول اکرم(ص)
فرمودند: «کسی که بنایی برای دیدن و شنیدن مردم می سازد، خدای متعال آن بنا را …
طوقی برگردنش کرده و او را به آتش می اندازد.» از آن حضرت سؤال شد منظور از بناکردن
برای دیدن و شنیدن مردم چیست؟ حضرت فرمود: «بنایی است که زیادتر از احتیاج بسازد،
بدان منظور که بر همسایگان و برادران دینی خود مباهات ورزد.»

در روایت دیگری از امام صادق(ع) آمده است: «جز این نیست که خداوند، اقتصاد
(میانه روی در مخارج زندگی) را دوست، و اسراف را دشمن می دارد…» ۲

معیار و میزان اسراف

قبل از بیان مصادیقی از اسراف و تبذیر لازم است معیار و میزانی در این زمینه دانسته
شود. به عبارت دیگر، دانستن این نکته لازم است که مرز میان اسراف و اقتصاد در زندگی
و شاخص مخارج مجاز از غیرمجاز چیست؟ در برخی از روایات، شاخص های گویایی در این
مورد عنوان شده اند. به سه معیار که در روایتی از امام علی(ع) آمده است، توجه
فرمایید:

امام علی(ع) فرمود:«برای اسراف کننده سه علامت است: یکی آن که آنچه سزاوار او نیست،
می خورد».

در روایت دیگر از امام صادق(ع) آمده است: «لباسی که برای حفظ آبرو و پوشیدن در
انظار مردم تهیه کرده ای، هرگاه آن را در موقع کار کردن و جایی که مناسب آن نیست
بپوشی، اسراف به حساب می آید.»

در این زمینه روایات دیگری نیز وارد شده که به همین مقدار بسنده می شود.

ملاحظه می گردد که شاخص ها و مرز اسراف از غیر اسراف در روایات صادره از امام
علی(ع) در سه مقوله خوراک، پوشاک وخرید لوازم(که این خود دامنه وسیعی دارد) مشخص و
محرز شده اند.

بیان این معیارها و میزان ها راه را برای تبیین و ترسیم مصادیق اسراف و تبذیر روشن
می سازد. در این خصوص، عرف و شرایط زمانی تعیین کننده است. مثلاً خریدن یک دست
لباس گران قیمت از سوی فردی که درآمد او متوسط است، مصداق اسراف است؛ جمع آوری پول
با مشقت فراوان و ترتیب دادن یک مسافرت خارج از کشور برای کارمندی که درآمد او در
حد حقوق کارمندی است، اسراف و تبذیر محسوب می شود. خرید یک دستگاه کامپیوتر پیشرفته
برای کارگری که هر صبح بایستی سرچهارراه چشم به راه کسب باشد (و آن هم یک خط در
میان) مصداق بارز اسراف و تبذیر می باشد. هرگاه نیاز ضروری انسان با خرید یک دستگاه
پیکان برآورده می شود، به آب و آتش زدن و جورکردن وام های بانکی با اقسا