پاورپوینت کامل ایرانیان و فرهنگ عاشورایی ۴۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ایرانیان و فرهنگ عاشورایی ۴۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ایرانیان و فرهنگ عاشورایی ۴۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ایرانیان و فرهنگ عاشورایی ۴۷ اسلاید در PowerPoint :

۴۰

ارادت ایرانی به خاندان عترت

پاسداشت قیام عاشورا و سوگواری بر سالار شهیدان، در اعصار و قرون متمادی در تاریخ
اسلام به صورت یکی از شعائر مهم دینی در سرزمین های اسلامی برپا می شد. در این
میان، کشور ایران از قرن ها پیش به رغم بعضی از موانع و مشکلات از کانون های مهم
سوگواری محرم بوده است.

از همان آغاز، ایرانیان بیش از اقوام و ملت های دیگر به خاندان نبوت علاقه نشان
دادند و این اشتیاق را نه تنها در مجالس سوگواری و مانند آن، بلکه در هنر و ذوق خود
و عرصه هایی چون معماری اسلامی، کاشی کاری، آجرکاری و… متجلی ساختند.

عزاداری ایرانیان ابتدا گسترده و فراگیر نبود و گاه اختناق حکام عباسی و دیگر
فرمانروایانی که تحمل این هیجان های مقدس را نداشتند به آنان اجازه نمی داد حتی این
برنامه ها را در مکانی محدود برگزار کنند.

آل بویه و علنی شدن عزاداری

با وجود تلاش های فکری، فرهنگی و ادبی شیعیان در پرحرارت نمودن حادثه عاشورا، تا
زمان به قدرت رسیدن آل بویه، ارادتمندان امام حسین در ایران برای بروز ارادت خود
به عاشوراییان دچار مشکلات و رنج های فراوانی بودند، تا آنکه در سال ۳۵۲هـ ق احمد
معزالدوله دیلمی فرمان داد مردم در روز عاشورا اجتماع کنند و به صورت دسته جمعی حزن
خویش را نسبت به تألمات کربلایی آشکار سازند. در این روز بازارها بسته و خرید و
فروش متوقف شد؛ قصابان گوسفند ذبح نکردند؛ مردم آب نخوردند و در بازارها خیمه برپا
کردند و بر آنها پلاس آویختند. بر سینه زدن و نمد سیاه از گردن آویختن که رسم
دیلمی هاست در این زمان متداول شد.

برخی مورخان نوشته اند، زنان در حالی که چهره های خود را سیاه کرده بودند در معابر
راه می افتادند و به یاد مصائب اهل بیت امام حسین در کربلا به صورت خود سیلی
می زدند. ابن کثیر در تاریخ خود گفته: مخالفان، قدرت آن را نداشتند که شیعه را از
این برنامه بازدارند؛ زیرا شمار آنان زیاد و نیروی فرمانروایی در اختیارشان بود.

از این زمان تا اواخر حکمرانی آل بویه مراسم عاشورا با نوسان هایی برپا می شد و اگر
روز دهم محرم با عید نوروز مصادف می شد مراسم حلول سال جدید به تأخیر می افتاد؛ از
جمله در سال ۳۹۸هـ ق که عاشورا با عید مهرگان مصادف شد، و به احترام عاشورا سنت های
مربوط به این عید را عقب انداختند!

ایام تیره و تار

با افول سلسله قدرتمند شیعی آل بویه و به قدرت رسیدن حاکمان غیرشیعی اوضاع برای
علاقه مندان عترت نبی اکرم سخت شد. با این وجود عزاداری برای حماسه آفرینان دشت
نینوا همچنان رواج داشت و حتی اهل سنت معتدل هم به این شعائر علاقه نشان می دادند.

در قرن هشتم هجری در دوران سلطه تیموریان فردی سبزواری به نام ملاحسین واعظ کاشفی
که از اهل تسنن بود کتاب روضه الشهداء را در مصائب اهل بیت و به ویژه وقایع
عاشورا نگاشت. وی با نگارش این اثر، روضه خوانی را در میان مردمان شیعه رواج داد و
خطبه خوانان برای گریز زدن به کربلا و متأثر نمودن مجلس برفراز منبر از این اثر کمک
می گرفتند. بعدها این کتاب مأخذ بسیاری از مرثیه سرایان و تعزیه نویسان شد. البته
در این کتاب، تحریفات لفظی و معنوی راه یافته بود که نقد و بررسی آن مجال دیگری را
می طلبد.

عزاداری در عصر صفویه

دولت صفویه که مذهب تشیع را در ایران رسمی کرد، حوادث عاشورا را محور فعالیت های
تبلیغاتی خود قرار داد و شور و هیجان شیعیان را با برپایی مجالس ویژه اهل بیت صیانت
کرد.

در دهه های نخست حکومت این سلسله، مراسم سوگواری عاشورا در دهه اول محرم برگزار
می شد، اما به مرور زمان از ابتدای محرم تا آخر صفر ایام سوگ و ماتم شناخته شد.

در بخشی از گزارش پیتر دلاواله (مستشرق غربی) که در این عصر به ایران وارد شده چنین
آمده است:

تشریفات عزاداری به این قرار است که مردم لباس سیاه بر تن می کردند. هیچ کس سر و
صورت خود را نمی تراشد و می کوشند از هر گناهی پرهیز کنند. در کوچه ها و
خیابان های اصفهان عده ای که خود را با جوهری سیاه رنگ کرده اند حرکت می کنند. به
همراه آنان گروهی پابرهنه راه می روند که تمام بدن خود را به رنگ قرمز درآورده اند.
دسته اول نمادی از غم و اندوه هستند و دسته دوم نشانی از خون هایی است که در روز
عاشورا بر زمین ریخته شده است. همه با هم آهنگ هایی غم انگیز در وصف امام حسین و
یارانش می خوانند و دو قطعه چوبی را که در دست دارند برهم می کوبند. حرکتی که بر سر
و تن می دهند علامتی از یک اندوه عمیق و بی پایان است.

ژان باتیست تاورنیه جهانگرد فرانسوی که در عصر صفویه شش بار به ایران سفر کرده است
می نویسد:

هر دسته عزادار یک عماری (تابوت) داشت که در برخی از آنها طفلی شبیه نعش (جنازه)
شده و خوابیده بود و کسانی که اطراف تابوت را گرفته بودند مشغول گریه و زاری بودند.
زن ها که برای مشاهده این مراسم در میدان شهر ایستاده بودند با دیدن این وضع همه با
هم فریاد زدند و به شدت گریستند.

گورنی یل لایرون جهانگرد هلندی از عزادارانی سخن می گوید که از طریق حرکات نمایشی
صامت (بدون صدا) صحنه های غم انگیز کربلا را به تصویر کشیده اند. این صحنه ها به دو
صورت سیار و ساکن اجرا می شد و برخی از این افراد برای اینکه ضربات و جراحات وارد
شده بر بدن را نشان دهند، بدن خویش را به رنگ سرخ و سیاه آغشته می کردند.

آدام اولئاریوس که در مقام سفیر آلمان در زمان شاه صفی به ایران آمده بود، از
عزاداری های اردبیل گزارش های مفصلی ارائه کرده است:

در اردبیل نوجوانان در کوچه ها و خیابان ها دور هم جمع می شدند و دسته هایی را
تشکیل می دادند و با بیر ق های بلند در حالی که فریاد می زدند یا حسین به طرف
مساجد و تکایا می رفتند و در شب های آخر ایام محرم (سه شب) در این مکان ها زیر
چادرهای بزرگی اجتماع می کردند. در آخرین روز سوگواری دسته ها از صبح تا ظهر در
معابر حرکت می کردند. شب آن روز در مراسم ویژه ای حضور می یافتند. در وسط میدان
شمع ها و مشعل های زیادی روشن بود و…

سوگواری در دوران افشاریه

بعدها مجالس سوگواری امام حسین چنان با فرهنگ سنتی مردم ممزوج شد که هیچ عاملی
قادر نبود مردم ایران را از اجرای این مراسم باز دارد و به برکت آن یک نوع اتحاد و
تفاهم عمومی میان شیعیان به وجود آمد و این نکته ای است که مسیو ماربین آلمانی به
آن اشاره دارد. نادرشاه افشار کوشید از اجرای این سوگواری ها جلوگیری کند، اما
موفقیتی به دست نیاورد.

جونس هنوی می نویسد: نادر احساس کرد مراسم محرم مخالف منافع حکومت است و از این
روی، آن را نهی کرد، اما قرار شد در این باره با ملاباشی دربار هم مشورتی داشته
باشد. پس وی را به حضور پادشاه آوردند، آن مرد روحانی که واقعیت های اجتماعی را در
نظر داشت و از سویی به خاندان عترت علاقه داشت، ضمن ذکر دلایلی به شاه گفت،
این گونه مخالفت ها با مراسم دینی و مذهبی مردم اثرات منفی و خطرناکی به دنبال
می آورد. امیدوارم اقدامی نکنید که مخالف مصالح مؤمنان باشد. به علاوه این وضع در
اتحاد و انسجام مردم اختلال ایجاد می کند.

اگرچه نادر به مخالفت با عزاداری پرداخت ولی بعدها ثابت شد چنین سیاستی به زیان او
تمام شد و مردم را نسبت به او بدبین و متنفر ساخت. او