پاورپوینت کامل پرونده ویژه ۲۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل پرونده ویژه ۲۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل پرونده ویژه ۲۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل پرونده ویژه ۲۶ اسلاید در PowerPoint :

قصه مرگ در استادیوم

»حالت چطور است؟» با گفتن این کلمات دوستم به من نزدیک شد و پیش از آن که بتوانم پاسخش را بدهم اضافه کرد: «خوب شد دیدمت. بیا برویم مرگِ پرنسیپوس را در استادیوم تماشا کنیم. می دانی که پرنسیپوس بزرگ ترین هنرپیشه جهان است.»

درباره این موضوع چیزهایی شنیده بودم به همین دلیل راهم را کج کردم و به سوی استادیوم راه افتادیم. راستش را بخواهید به نظرم همه شهر داشتند به طرف استادیوم هجوم می بردند. ازدحام جمعیت راه بندان و شلوغی غریبی راه انداخته بود. حین راه رفتن دوستم اطلاعات بیش تری درباره پرنسیپوس که خبر مرگش شور عجیبی در سراسر کشور ایجاد کرده بود، در اختیارم قرار می داد: «پرنسیپوس سرآمد عاشقان بود و همواره نقش قهرمانان را بازی می کرد. حالا هم به خاطر تأمین آتیه خانواده اش تصمیم گرفته در جمع علاقمندانش بخواب ابدی فرو رود.»

شب به آرامی فرا می رسید و آسمان بعد از غروب با چند ستاره کم سو روشن تر می شد. هنرپیشه بزرگ در محوطه ای که به منظور نمایش مرگ او اجاره شده بود بر روی تختی به انتظار مرگ دراز کشیده بود. این محل در شرایط عادی مکان برگزاری بیس بال و مسابقه بکس حرفه ای بود. صندلی های فراوانی که اطراف این محل نصب شده بودند مملو از جمعیت مشتاق بود. خیل زنان و مردان علاقمند که پشت درهای استادیوم جامانده بودند، چشم به دهان افرادی دوخته بودند که اخبار داخل استادیوم را با آب و تاب منتقل می کردند.

ازدحام جمعیت باعث شد تا با تأخیر بلیط بخریم و از آن جا که همه صندلی ها پر شده بودند دوتا حصیر کوچک هم خریدیم تا رویشان بنشینیم.

در مرکز استادیوم نورافکن های پرنوری تختخواب مرگ را مثل روز روشن کرده بودند و جمع پزشکان، پرستارها و عکاسان روزنامه ها تخت را محاصره کرده بودند. دیر رسیده بودیم اما به محض رسیدن ما آقای شهردار که قبل از ما تشریف آورده بودند با همکاری پزشکان اولین آمپول استرکینن را به بدن پرنسیپوس تزریق کرد و در میان هلهله و تشویق حضّار در جایگاه مخصوص خود جلوس فرمودند. متعاقباً هیئتی از سازمان آتش نشانی،کمیته ای از هنرمندان با انصاف، سه نفر از سناتورهای ایالتی و آقای کوهن به نمایندگی از هالیوود به حضور مرد در حال موت شرفیاب شدند. گرچه از رئیس جمهوری ایالات متحده هم دعوت بعمل آمده بود اما او فقط به فرستادن کیک کوچکی اکتفا کرده بود. حاضرین در استادیوم با هیجان و علاقه فراوان به پرنسیپوس خیره شده بودند.

فروشندگان دوره گردی که در حوالی استادیوم لیموناد، بادام زمینی و سوسیس عرضه می کردند، گاه و بیگاه با صدای بلند به تبلیغ کالاهای خود می پرداختند. این جا و آنجا پلاکاردهایی با حواشی سیاه به نشانه عزاداری به چشم می خوردند که اسامی مهم ترین نمایشنامه هایی که پرنسیپوس در آنها نقش اول را ایفا کرده بود، روی آن ها چاپ شده بود. بازدیدکنندگان و حضّار پلاکاردهای مورد علاقه خود را می خریدند و به سوی مرد محتضر تکان می دادند و فریاد می زدند: آه… اوه!

«پرنسیپوس»

«نذار تورو بکشند»…!

و با سر و صدا و جیغ و داد هر چه از دهان شان درمی آمد نثار پزشکان می کردند.

ناگهان مردی از ردیف جلو بپاخاست و با خشم و عصبانیت توی صورت من زل زد و گفت: «هی! ببین! من دوست پرنسیپوس هستم. عضو کلوپ سیراکوس هم هستم. داری به کی توهین می کنی؟» با قاطعیت جواب دادم: «هیچ کس!» مرد کمی این پا و اون پا کرد و سرجایش نشست. مرد انگلیسی نگاهی غمبار به من انداخت و گفت: «مشکل آمریکا اینه که اصلاً موضوع دست اول و بکر ندارد. این کار شما مرا به یاد فستیوال باستانی در رم زمان حکومت امپراطور دیکلشن می اندازد. شما همیشه همه اعمال تان را از این و آن اقتباس می کنید؟ چرا نمی کوشید ابتکار به خرج بدهید؟»

هنوز حرف های مرد انگلیسی تمام نشده بود که زنی از گوشه ای از استادیوم بپا خاست و جیغی زد و با صورت به زمین افتاد. بلافاصله عده ای به سوی او هجوم بردند و از جا بلندش کردند. تعدادی پلیس به معاینه او پرداختند و عکاسان عکسبرداری کردند. نام و آدرس او را ثبت کردند. بعد