پاورپوینت کامل عفاف، حریم عاشقی; قیام خونین مسجد گوهرشاد ۵۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل عفاف، حریم عاشقی; قیام خونین مسجد گوهرشاد ۵۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل عفاف، حریم عاشقی; قیام خونین مسجد گوهرشاد ۵۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل عفاف، حریم عاشقی; قیام خونین مسجد گوهرشاد ۵۰ اسلاید در PowerPoint :

۱۰۵

ریشه های اصلی قیام مسجد گوهرشاد را باید در سیاست های مذهبی، فرهنگی و اجتماعی عصر رضاشاه جست وجو کرد. رضاشاه در سال های آغازین ورود به صحنه سیاست ایران، سیاست مذهبی خود را چنان تنظیم کرد که فردی دین دار و مقید به شعائر و احکام اسلامی و حفظ آنها به نظر می رسید. زمانی که وی پله های ترقی را می پیمود، خود را مسلمانی متعصب معرفی کرد؛ زیرا از ریشه دار بودن مذهب در میان مردم ایران و نیز پیامدهای منفی مقاومت و مخالفت در برابر روحانیان و نیروهای مذهبی به خوبی آگاه بود. رضاشاه بعد از سفر به ترکیه و دیدار با آتاتورک، پادشاه سکولار ترکیه، تأثیر زیادی از اندیشه های غربی گرفت و یگانه راه پیشرفت را تقلید از غرب می پنداشت. رضاشاه بعد از دو سال که احساس کرد پایه های حکومت و قدرتش تا حدودی تثبیت یافته و می تواند در مقابل اعتراض ها و مقاومت های احتمالی ایستادگی کند، سیاست فریب مذهبی را تغییر داد و درصدد برآمد سیاست های اجتماعی و فرهنگی که در تقابل و تضاد با مذهب و فرهنگ آمیخته به مذهب مردم ایران بود، اجرا کند. به همین منظور دستور لباس متحدالشکل و کشف حجاب را به تمام والیان وقت صادر کرد.

۱. آغاز اعتراض های مردمی به سیاست های فرهنگی رضاشاه

حکومت پهلوی به طور رسمی و آشکارا خود را از قیدوبند دین و مذهب رها کرد و حتی به ستیز با مظاهر آن پرداخت. تا جایی که خانواده شاه در قم، بی حجاب و با لباس نیمه برهنه به زیارت حضرت معصومه(س) رفتند و این بیش از پیش علما را نگران کرد. مخالفت با سیاست های غرب گرایانه و ضداسلامی شاه به شکل های گوناگون، مانند سخنرانی، مهاجرت، تحصن در مکان های مقدس و… اظهار شد. رضاشاه می پنداشت که با تغییر ظاهر می توان به پیشرفت رسید. ازاین رو، از سال ۱۳۱۴ مرحله جدیدی در مسیر نهادینه کردن کشف حجاب شروع شد. وی در این مرحله، به مناسبت های مختلف، جشن هایی با حضور مقامات بلندپایه کشور به پا می کرد تا به اندیشه غربی رسمیت بخشد. از جمله این جشن ها می توان به جشن هزاره فردوسی در مشهد اشاره کرد که در آن برای نخستین بار دختران بدون حجاب در صحنه ظاهر شدند و به رقص و پایکوبی پرداختند. در شیراز و تبریز و دیگر شهرهای بزرگ ایران نیز چنین مراسم هایی برگزار شد. در شیراز مردم به رهبری سیدحسام الدین فالی و در تبریز آیات سیدابوالحسن انگجی و آقا میرزا صادق آقا به برنامه های ضدمذهبی جشن ها اعتراض کردند که البته موجب دستگیری و زندانی شدن و تبعید روحانیان شد.

انتشار این اخبار در شهر مذهبی مشهد غوغایی برپا کرد و روحانیان و مراجع خراسان، با برپایی جلساتی به بحث و بررسی و مخالفت با این اقدامات پرداختند. در این جلسه ها، روحانیان به این نتیجه رسیدند که ادامه سیاست تغییر لباس به برداشتن حجاب خواهد انجامید و باید جلوی آن را گرفت، وگرنه اثری از دین باقی نمی ماند.

طبق مدارک موجود، آیت الله حسین قمی از شدت ناراحتی در حین سخنرانی گریسته و اعلام کرده است که اکنون اسلام در خطر است و فدایی می خواهد و خودم نیز حاضرم در این راه فدا شوم.

۲. شدت عمل والی خراسان، یکی از عوامل اعتراض مردمی

از مرکز دستور تغییر لباس و تبدیل کلاه پهلوی به کلاه بین المللی موسوم به شاپو یا کپی رسید و به استانداری خراسان ابلاغ گردید. فتح الله پاکروان نیز بدون کمترین تأمل و درنگی، دستور اعلی حضرت را اجرا و در این زمینه دستورهای اکیدی به نظمیه خراسان و مشهد و دیگر اداره ها و عوامل تابعه صادر کرد. به گفته محمدعلی شوشتری، خفیه نویس عصر رضاشاه، اجرای حکم در مشهد تا حدی مشکل بود؛ زیرا عوالم مخفی و متدینان و مجاوران، به جنب وجوش افتادند و با شعار «من تشبه بقوم فهومنهم» آشکارا بنای اعتراض را گذاردند.

بازتاب دستور رضاشاه و بخش نامه وزارت داخله در زمینه استفاده از کلاه بین المللی که لحنی کاملاً تهدیدآمیز، به ویژه برای کارمندان دولت داشت و آنها را در صورت استفاده نکردن از آن، به انفصال از خدمت تهدید می کرد، موجب نگرانی مراجع و علمای خراسان و مردم شد. گفتنی است که در این دوره، روحانیان خراسان همکاری بسیار خوب و هماهنگی با همدیگر داشتند. آنها طی جلساتی پس از بحث و مشورت تصمیم گرفتند که آیت الله قمی به تهران برود و با رضاشاه در مورد متوقف کردن اجرای قانون تغییر لباس مذاکره کند. ایشان این مأموریت را پذیرفت و راهی تهران شد. البته در برخی منابع آمده که رفتن به تهران، ابتکار فردی خود آیت الله قمی بوده است. ایشان تا مدتی پس از قیام مسجد گوهرشاد، به عتبات تبعید شد.

۳. علت اصلی قیام گوهرشاد

در بعضی مدارک، علت قیام مسجد گوهرشاد، انتشار خبر محاصره محل اقامت آیت الله قمی در شهر ری توسط نیروهای نظامی آمده است. ایشان هرگز موفق به دیدار با شاه نشد. این خبر موجب تحریک احساسات مردم و واکنش اعتراض آمیز آنها گردید. مردم ابتدا در منزل آیت الله سیدیونس اردبیلی تجمع کردند، ولی با افزایش جمعیت، قرار شد تجمع به مسجد گوهرشاد در جوار مرقد مطهر رضوی انتقال یابد و هر روز یکی از روحانیان برای مردم سخنرانی کند. همچنین با تلاش های روحانیان خراسان، نامه ای با امضای ۱۵۰ نفر از علما و افراد سرشناس خراسان، خطاب به رضاشاه نوشته شد و در آن بازگشت آیت الله قمی را به مشهد خواستار شدند، اما مسئول تلگراف خانه مشهد قبل از تلگراف این نامه به شاه، فتح الله پاکروان، استاندار خراسان را از این برنامه باخبر کرد.

پاکروان هم بی درنگ دستور تعقیب تمامی امضاکنندگان را صادر کرد. بدین ترتیب عده ای دستگیر و برخی نیز مجبور به ترک مشهد شدند. با این پیشامد، اوضاع در مشهد بیش از پیش به وخامت گرایید و شهر درحالی که چشم به راه خبری از آیت الله قمی بود، آبستن رخدادهای جدیدی گردید. هم زمان با این شرایط، شیخ محمدتقی بهلول، قهرمان دیگر قیام مسجد گوهرشاد که تحت تعقیب بود و از شهری به شهر دیگر می رفت، پس از اطلاع از گرفتاری آیت الله قمی، روز چهارشنبه ۱۸ تیر ۱۳۱۴ از شهر قائن خارج شد و صبح پنجشنبه ۱۹ تیر خود را به مشهد رساند و به حرم امام رضا(ع) رفت، اما مأموران امنیتی، او را شناختند و ساعتی پس از ورودش به حرم، او را دستگیر و در یکی از اتاق های صحن کهنه زندانی کردند. هدف مأموران این بود که شب، هنگام خلوت شدن خیابان ها و به دور از چشم مردم، او را به شهربانی منتقل کنند تا واکنش مردمی صورت نگیرد. ساعاتی پس از بازداشت شیخ محمدتقی بهلول، به دلیل اقدام نسنجیده مأموران که او را در اتاقی رو به محوطه صحن بازداشت کرده بودند، مردم به تدریج از این امر آگاه شدند و در مقابل محل توقیف وی تجمع کردند. این لحظه را باید نقطه آغاز قیام مسجد گوهرشاد دانست؛ زیرا تحولات سریع و گسترده بعدی از اینجا آغاز شد. دیری نگذشت که به تحریک نواب احتشام رضوی، سرکشیک پنجم آستان قدس رضوی، مردم به محل بازداشت بهلول حمله و او را آزاد کردند. خود ایشان می گفت: «مردم مرا برداشتند و روی دست بلند کرده و با ذکر صلوات به سوی مسجد گوهرشاد بردند و آنگاه روی منبری که معروف به منبر امام زمان(عج) است، جای دادند. رئیس شهربانی، خود را جلوی منبر رساند و گفت: شیخ! منبر نرو! ممنوع است، اما مردم او را زیر مشت و لگد گرفتند و از مسجد بیرون کردند».

بهلول قصد ایجاد آشوب و درگیری نداشت، فقط می خواست در هیئت حاکمه، در مورد واکنش مردم ایجاد وحشت کند تا شاید آیت الله قمی را آزاد کنند. او می گوید: «وقتی این منظره پیش آمد و رئیس شهربانی و پلیس ها را زدند، من گیج شده بودم و نمی دانستم چه باید بکنم. در تمام محوطه مسجد و صحن ها صدای مرگ بر شاه و لعنت بر شاه و مرده باد شاه و زنده باد اسلام، لعنت بر بهایی و لعنت بر دشمن علما بلند