پاورپوینت کامل رسانه ملی و روابط همسران؛ مهارت حل تعارض ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل رسانه ملی و روابط همسران؛ مهارت حل تعارض ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل رسانه ملی و روابط همسران؛ مهارت حل تعارض ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل رسانه ملی و روابط همسران؛ مهارت حل تعارض ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint :

چکیده

انباشت رنجش ها و تعارض های حل نشده همسران، آغاز فرآیند «طلاق»است؛ که در روند طبیعی خود به بی علاقگی های عاطفی و سپس مقابله علنی زوجین با یکدیگر بدل می‎شود و طلاق واقعی را شکل می دهد. نتیجه ناخوشایندی که همراه با بر هم زدن تعادل روانی و عاطفی افراد خانواده، موجب بروز آسیب های اجتماعی زیادی می شود.

لازمه موفقیت در هر امری «آگاهی» است و عدم آگاهی، ضربه بزرگی است که بر پیکره هر اقدامی وارد می شود. «پیمان ازدواج» بیش از هر امری نیازمند تجهیز طرفین آن به آگاهی در زمینه مهارت های «شناختی»، «ارتباطی»، «رفتاری» و «مهارت حل تعارض» است.

در این مقاله، آموزش «مهارت حل تعارض» همسران از طریق برنامه های رسانه ملی مورد توجه قرار گرفته است. قبل از بررسی تفصیلی مهارت حل تعارض، در مقدمه مقاله اشاره مختصری به مهارت های همسری شده و در ادامه، تعریفی از تعارض همسران ارائه و زمینه های آشکار و پنهان ایجاد تعارض در روابط همسران مورد بررسی قرار گرفته است. بررسی راهکارها و روش های حل تعارض، بخش اصلی مقاله است که در آن بر ضرورت وجود یک نگرش جامع درباره حل اختلاف و تعارض همسران تأکید و پیشنهاداتی برای برنامه های صدا و سیما ارائه شده است.

مقدمه

خانواده در ایران، به دلایل فرهنگی و دینی، اهمیت بسیاری دارد. الهام بخش ارزش مندی خانواده افزون بر فرهنگ ویژه ایرانیان، آیات و روایاتی است که بر تشکیل و استحکام خانواده تأکید می کند؛ مانند آیاتی که اصل ازدواج را ضروری و به نتایج و ثمرات آن اشاره دارد. (نک: نور: ۳۲؛ روم: ۲۱) در احادیث معصومان علیهم السلام نیز ازدواج به عنوان اصلی اساسی در جامعه اسلامی شمرده شده است. برای مثال پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله می فرماید: «در اسلام بنایی بنیان نگرفته است که نزد خداوند محبوب تر و ارزش مندتر از ازدواج باشد». (حرعاملی، ج۱۴: ۳)

یکی از دلایل تأکید اسلام بر ازدواج به موازات فواید شخصی آن برای زن و مرد، اهمیت اجتماعی آن است؛ زیرا خانواده، کوچک ترین واحد اجتماعی است و سلامت و پیشرفت هر جامعه، در گرو سلامت خانواده است. به این ترتیب، وجود تعارض ها، سوء تفاهم ها و در نهایت فروپاشی خانواده، می تواند آثار زیان باری برای شکل گیری خانواده سالم در پی داشته باشد. با این حال، رویکرد ارائه خدمات در مسائل خانواده در کشور ما بیشتر جهت گیری «درمانی» دارد؛ در حالی که لازم است «پیش گیری»، «آموزش» و «پربارسازی ازدواج»، مقدم بر درمان مورد توجه قرار گیرد.

یکی از وظایف نهادهای فرهنگی به ویژه رسانه های گروهی در هر جامعه، تلاش برای افزایش آگاهی در زمینه مسائل خانواده است. رسانه ملی با پوشش گسترده و برخورداری از حجم وسیعی از مخاطبان، بیش از سایر نهادها و دستگاه های فرهنگی برای آموزش مهارت های همسری در جهت پربارسازی و استحکام خانواده گام برداشته که ادامه آن، نیازمند پشتوانه علمی و استفاده برنامه ریزان و برنامه سازان رسانه از تحقیقات و پژوهش های انجام شده در این زمینه است.

مهارت های همسری، با یکدیگر پیوستگی زیادی دارند؛ به طوری که کسب هر یک از آنها، باحفظ دیگر مهارت ها دست یافتنی است. بنابراین قبل از بررسی تفصیلی مهارت حل تعارض، به چهار مهارت مهم در برقرای ارتباط سازنده بین همسران اشاره می کنیم:

۱. مهارت های شناختی

مهارت های شناختی در درک مسائل زناشویی و تغییر رابطه اهمیت زیادی دارد. گاهی زوجین به علت ناآگاهی، مجموعه ای از انتظارها، باورها وتصورات خیالی را که عمدتاً غیرواقع بینانه است و به کاهش ارتباط صمیمی می انجامد، در روابط زناشویی وارد می کنند. با افزایش شناخت و آگاهی، استنتاج افراد از مشاهده رفتار همسرشان به طور جدی واقعی می شود و از باورهای غیرمنطقی وخطاهای شناختی جلوگیری به عمل می آید.(برنشتاین،۳۶:۱۳۸۰)

بر اساس یافته های مولر، باورهایی که هر فرد درباره ازدواج و روابط صمیمانه در ذهن دارد، با رضایتمندی و میزان صمیمیت پس از ازدواج مرتبط است. (۱۹۸۹: vol. 38,Baucom ) نتایج تحقیقی در ایران نشان می دهد میزان باورهای غیرمنطقی، نظیر باور به تغییرناپذیری همسر، انتظار ذهن خوانی از همسر و باور به تخریب کننده بودن مخالفت در زنان متقاضی طلاق بیش از دیگر زنان است. (ادیب راد، ۹۸:۱۳۸۴) این تحقیق، نقش آفرینی جدی باورهای زوجین را برروابط آنها تأیید می کند.

«باور به عدم تغییر پذیری همسر»، یعنی اعتقاد به عدم قابلیت همسر در تغییر رفتار و ناامیدی ازاصلاح رفتارها، به گونه ای که مصالحه با همسر را ناممکن می‎کند.

«توقع ذهن خوانی» نیز از باورهای غیرمنطقی زوجین است. با چنین باوری، طرفین انتظار دارند بدون بیان خواسته ها ونظرات شان، همسرشان احساسات، افکار ونیازهای آنها را بداند و برآورده کند.

باور به «تخریب کننده بودن مخالفت» نیز به معنای تفسیر منفی اختلاف‎نظرهاست؛ به این معنا که نمی توان اختلاف نظرها را مطرح کرد و برطرف ساخت. بنابراین، تلاش زوجین در این امر بی‎حاصل است.

۲. مهارت های ارتباطی

عمق ارتباط دو فرد به توانایی آنها در انتقال روشن، صحیح و مؤثر افکار، احساسات، نیازها و خواسته های‎شان بستگی دارد. مهارت های ارتباطی شامل صحبت کردن، گوش دادن و ارتباط غیرکلامی است. مهارت «صحبت کردن»، شامل توانایی در بیان احساس، ابراز خواسته و نیاز و طرح انتقاد و شکایت به شکل اصولی است. مهارت «گوش دادن»، اصول گوش دادن هم دلانه به احساسات، نیازهاو انتقادها را به همسران می آموزد. مهارت «غیرکلامی» نیز پژواک بدنی مناسب، هنگام برقراری ارتباط همسران با یکدیگر است.

تأثیر مهارت های ارتباطی بر روابط زناشویی، به عنوان عاملی تعیین کننده در رضایت و سازگاری زناشویی در پژوهش های متعددی بررسی شده است. در این پژوهش ها، ابتدا توان مندی زوجین در مهارت گوش دادن، صحبت کردن و مهارت غیرکلامی ارزیابی و سپس میزان رضایت آنها از زندگی زناشویی بررسی شده است. این تحقیقات رابطه مستقیم بین مهارت های ارتباطی همسران و رضایت مندی آنهارا از رابطه با همسر به اثبات رسانده اند. (hawkins, 2004: 53)

نتایج تحقیقی در ایران در زمینه بررسی مشکلات مربوط به صمیمیت زوجین و تأثیر درمان مشکلات ارتباطی بر صمیمیت، نشان داد درمان روابط، توانسته است مشکلات مربوط به عدم توافق، علاقه، محبت و تعهد زوجین را بهبود بخشد. (عرفانی اکبری، ۱۳۲:۱۳۷۸)

۳. مهارت های رفتاری

مهارت های رفتاری همسران، موجب ایجاد احساس خوشایند و هیجان مثبت در طرف مقابل می شود. این مهارت ها، به مبادله رفتارهای مثبت و کاهش رفتارهای منفی می انجامد. افزایش تبادلات رفتاری مثبت، نیازهای عاطفی – روانی همسران را ارضا می کند و موجب ایجاد احساس مثبت در آنها نسبت به یکدیگر می گردد.

درگیر شدن با مشکلات زندگی و کم اهمیت پنداشتن لزوم کسب مهارت های رفتاری، از عواملی است که به کاهش تقویت کننده های رفتاری می‎انجامد. از سوی دیگر، بروز تعارض و حل نکردن آن، سبب افزایش دل خوری و احساسات منفی و در نتیجه، عدم تمایل به انجام رفتارهای خوشایند می شود.

رفتارهای خوشایند طیف گسترده ای دارد از قبیل: انجام خدمتی به همسر، دادن هدیه، رفتار یا گفتار مثبت غیرمنتظره و…. تجهیز زوجین به مهارت های رفتاری، در وهله اول نیازمند شناخت جنس مخالف و در مرحله بعد نیازمند شناخت روحیات و خواسته های همسر است.

نتایج تحقیق یاکوبسون و همکاران (۱۹۸۰) نشان داد درجه بندی رضایت روزانه برای زن و شوهرهای ناموفق، حاکی از وجود ارتباط منفی است. همسران ناموفق در مقایسه با همسران موفق، میزان پایین تری از رفتار لذت بخش و خوشایند و میزان بالاتری از رفتار ناخوشایند را تجربه می کنند. (برنشتاین و همکاران، ۲۳:۱۳۸۰)

۴. مهارت های حل تعارض

مشکلات و تعارض های حل نشده، اغلب موجب تقابل منفی در روابط زناشویی و بروز احساس ها و نگرش های منفی در همسران می شود. بنابراین، یادگیری مهارت های حل مسئله و حل تعارض، پی آمدهای منفی اختلاف سلیقه و اختلاف نظر را کاهش می دهد. لازمه تبحّر همسران در مهارت حل تعارض، کسب مهارت های شناختی، ارتباطی و رفتاری است. این مهارت ها افزون بر کاهش زمینه های تعارض، به مدیریت و حل تعارض نیز کمک می کند.

تعارض، نوعی کشمکش و درگیری است. برای مثال، وقتی برای یکی از همسران انجام کار، گفتن حرف یا داشتن فکر و احساس در زمینه مسئله ای خاص، مهم و ارزش مند باشد و برای دیگری چنین نباشد، همسران دچار اختلاف سلیقه یا اختلاف نظر می شوند و این، «تعارض» در ارتباط و فرآیند تفاهم خود را نشان می دهد. ناتوانی در تحمل نظر یا سلیقه مخالف، ممکن است پی آمدی فراتر از مشاجره لفظی ساده و گذرا داشته باشد و مجموعه ای از الگوهای رفتاری ناخوشایند را بین زن و شوهر ایجاد کند که نتیجه آن، خصومت و روابط آشفته باشد.

تعارض، یک جنبه اجتناب ناپذیر ارتباطات انسانی است و هنگامی که دو نفر با یکدیگر صمیمی می شوند، احتمال بروز تعارض بیشتر می شود؛ چرا که در خلال یک ارتباط خصوصی، عادت ها یا تفاوت ها بارزتر می شود و می تواند آزار دهنده باشد. هر چند تعارض فی نفسه برای رابطه زناشویی خطرناک نیست، مواجهه نادرست همسران با آن می تواند خطرساز باشد.

تعارض همسران ممکن است زمینه های آشکار یا پنهان داشته باشد.

زمینه های آشکار تعارض همسران

زمینه های آشکار تعارض، درگفت وگوی همسران نمود می یابد و به زبان می آید و شناسایی آن چندان دشوار نیست. زمینه های آشکار تعارض، عواملی دارد که به برخی از آنها اشاره می کنیم:

تغییر شخصیتی: ممکن است یکی از زوجین، با از دست دادن ثبات و پایداری شخصیت خود، در مقایسه با سال های نخست زندگی، واکنش های متفاوت و دور از انتظار بروز دهد.

پیش آمد رویدادهای ناخوشایند: پیش آمدهایی نظیر بیماری، سانحه، بی کاری، ورشکستگی و… ممکن است هر دو زوج یا یکی از آنها را دچار بلاتکلیفی و سرگردانی و روابط را دچار تنش کند.

کاهش جاذبه های ظاهری: با افزایش سن، اضافه وزن، بیماری و… ممکن است از جذابیت های زوجین کاسته شود. در ازدواجی که کشش وجاذبه بدنی هدف بوده است، با گذشت زمان میل زوجین به یکدیگر کاهش می یابد.

مثلث سازی با فرزندان: وابستگی و محبت افراطی یکی از زوجین به فرزند، ممکن است آنها را از توجه به یکدیگر غافل کند و موجب اعتراض طرف مقابل شود. والدینی که در تربیت فرزند، رویکرد دوگانه ای دارند، بیشتر چنین وضعیتی را تجربه می کنند.

تفاوت های اعتقادی – مذهبی: زوج هایی که تربیت مذهبی متفاوتی دارند و در خانواده هایی با سطح اعتقادی متفاوت رشد یافته اند، ممکن است با تعارضاتی در زمینه های انجام وظایف مذهبی، شرکت در مراسم مذهبی و مانند اینها مواجه شوند.

تفاوت در آداب و رسوم: رسوم و سنت ها در خانواده ها واقوام مختلف متفاوت است. ای بسا پس از سال های اول زندگی، تعارض زوجین، به دلیل تفاوت های فرهنگی و تفاوت در آداب و سنن دو طرف، بیشتر آشکار شود.

اختلاف نظر در مسائل اقتصادی خانواده: مسائل اقتصادی و معیشتی، عامل دیگری در تعارض های زناشویی است. مواردی از قبیل: چگونگی کسب درآمد، صرف درآمد، سرمایه گذاری و پس انداز ممکن است از امور اختلاف برانگیز در روابط همسران به شمار آید.

اختلاف نظر در چگونگی انجام معاشرت، تفریح ومسافرت: نحوه معاشرت، محل، زمان، همراهان سفر و تعریف متفاوت زوجین از نوع و چگونگی تفریح وسرگرمی می تواند موضوع تعارض همسران باشد. (نک:گلاسر، ۱۳۸۵:۲۷ – ۳۵)

زمینه های پنهان تعارض همسران

زمینه های پنهان تعارض همسران فراوان است که به برخی از موارد مهم آن اشاره می کنیم:

بی علاقه گی به همسر: کاهش یا فقدان دل بستگی های عاطفی به همسر، به دلایل مختلفی، آستانه تحمل فرد را کاهش می‎دهدو زمینه تعارض های پی در پی بین زوجین را فراهم می کند.

اختیارات نامتوازن: تقسیم عادلانه قدرت واختیار در زندگی زناشویی، موجب توافق می شود؛ در حالی که اعمال قدرت و سلب اختیار از طرف مقابل و کنترل وسواس گونه همسر، به اختلاف نظر می انجامد.

بی توجهی به نیازهای اساسی: نیازهای اساسی همسر مانند: نیاز به عشق، مهم بودن، آزادی، تفریح و ارضای علایق مذهبی، از نیازهای مهمی است که فقدان توجه به آنها، موجب رنجش و بروز تعارض بین همسران می شود. (همان)

سبک های مدیریت تعارض

سبک های مختلفی برای حل تعارض از سوی همسران به کار گرفته می شود که برخی از آنها مؤثر و مطلوب و برخی نامؤثر و نامطلوب است. در اینجا به برخی از سبک های مهم این دو جنبه اشاره می کنیم:

۱. سبک های مدیریت نامؤثر در حل تعارض

سبک های نامؤثر مدیریت تعارض، که خود موجب بروز مشکلاتی در روابط همسران می شود، شکل‎های متعددی دارد که شایع ترین آن، سبک های «رقابتی»، «اطاعت و تسلیم» و «اجتنابی» است. هنگامی که همسران این سه رویکرد حل تعارض را به کار می گیرند، روابط تیره تر و کم رنگ تر می شود.

۱ – ۱. سبک رقابتی: برای همسرانی که در برخورد با تعارض ها از سبک رقابتی استفاده می کنند، زندگی زناشویی به مثابه میدان جنگ است. هدف آنها «کسب قدرت» و «برنده شدن» حتی به قیمت زیر پا گذاشتن حقوق دیگری است. آنها بدون توجه به نظر و رضایت همسرشان، برخواسته یا نظر خود اصرار می ورزند و معمولاً از روش های پر خاشگرانه مثل فریاد زدن یا اعمال زور استفاده می کنند. چنین همسرانی احترامی برای نظر همسرشان قائل نیستند و در صورت بروز مشکل او را سرزنش می کنند. پی آمد چنین سبکی ایجاد خشم در طرف مقابل است. (محمدپور و همکاران، ۳۳:۱۳۸۹)

۲ – ۱. سبک اطاعت و تسلیم: رفتار سلطه پذیر ویژگی همسرانی است که این سبک را در حل تعارض به کار می گیرند. آنها هنگام بروز تعارض، از خواسته ها و نیازهای خود به نفع علایق و نیازهای همسرشان می گذرند؛ به امید آنکه تعارض خاتمه یابد و آرامش برقرار شود. هدف آنها حفظ رابطه به هر قیمتی است. چنین سبکی ممکن است در کوتاه مدت مزایایی داشته باشد، ولی پی آمد درازمدت آن احساس ناکامی، سرخوردگی و افسردگی است که در نهایت به ارتباط صدمه می زند. (همان)

۳ – ۱. سبک اجتنابی: در این سبک از حل تعارض، همسران یا موضوع را تغییر می دهند یا به طور ساده از آن کناره می گیرند و صحنه تعارض را ترک می کنند. در این سبک، فرد با رفتار منفعلانه می خواهد نشان دهد که تعارض، بد است و باید از آن اجتناب کرد؛ حال آنکه برخورد منفعلانه با تعارض ها، در مواردی نتیجه عکس می دهد و موجب بروز تعارض های مکرر می شود.(همان، ۳۴)

بر اساس نتایج یک تحقیق در کشور، وجود تعارض های حل نشده، موجب افزایش تبادلات رفتاری منفی و کاهش صمیمیت همسران با هم می شود. اکثر تعارض ها در روابط همسران، مربوط به روابط با خانواده همسر و فرزندان است تا خود زوجین. همچنین در مواجهه با تعارض، بیشتر همسران، به ویژه زنان از روش انفعالی و اجتنابی برای حل تعارض بهره می برند و روش هایی مثل سکوت، فرار، انکار و تحریف، به ویژه برای زنان، روش مناسب تلقی شده و اطرافیان نیز به آن توصیه و تشویق می کنند. (شفیعی نیا، ۱۳۸۱: ۱۰۸ – ۱۱۲)

۲. سبک مدیریت مؤثر در حل تعارض

بهترین روش حل تعارض بین همسران، سبک تفاهم و تعامل است. بر اساس این سبک، اختلاف و تعارض در زندگی زناشویی امری طبیعی و اجتناب ناپذیر تلقی می شود و همسران باید با تبادل نظر و همکاری با یکدیگر آن را حل کنند. در این فرض آنها در کنار توجه به اهداف و علایق خود، به اهداف و خواسته های همسرشان نیز اهمیت می دهند و هنگام تعارض، به راه حل هایی توجه می کنند که نیازهای طرفین را برآورده سازد.(محمدپور و دیگران، ۳۴:۱۳۸۹) روشن است که پی آمد چنین سبک سازنده ای، برقراری رابطه ای موفق بین همسران در کوتاه‎مدت و دراز مدت است.

سطوح ارتباط در روابط همسران

همان گونه که توجه به سبک های مدیریت تعارض همسران اهمیت دارد، این نکته نیز مهم است که ارتباط دارای سطوحی است. همه روابط ارزش یکسانی ندارد و بعضی از سطوح ارتباطی، بیش از بقیه موجب صمیمیت می شود و فرآیند تفاهم را تسهیل می کند. می توانیم سطوح ارتباطی را به عنوان پله هایی در نظر بگیریم که به سکوی بزرگی منتهی می شود که گفت وگو و ارتباط آزاد در آن سطح وجود دارد و مدیریت تعارض با موفقیت صورت می گیرد.

چاپمن، سطوح ارتباطی زوجین و میزان صمیمیت آنها را در این موضوع پنج سطح دانسته است:

گفت وگو در راهرو: این همان چیزی است که وقتی افراد در راهروی محل کار یا کوچه یا جایی دیگر راه می روند، تجربه می کنند؛ مثل سلام کردن به همکار در محل کار و احوال پرسی ساده با او. روشن است که چنین ارتباطی، سطحی است و افراد به میزان زیادی این سطح ارتباط را تجربه می کنند و در آن حرف های مؤدبانه ای که آنها را حفظ هستند، تکرار می کنند. حرف هایی که در سطح یک ارتباط، رد و بدل می شود، بخشی از فرهنگ یک جامعه است. البته نباید این سطح ارتباط را بیهوده انگاشت. کلمات مبادله شده در این سطح،گفته های مثبتی هستند که حضور شخص دیگر را به رسمیت می شناسد. زوج هایی هستند که واجد این سطح ارتباط اند. آنها هر روز با هم روبه رو می شوند، ولی حرف های جدی نمی زنند. این گونه افراد نباید از عدم صمیمیت در زندگی شان تعجب کنند. سبک مدیریت تعارض این همسران عمدتاً «اجتنابی» است.

گفت وگوی گزارشی: گفت وگو در این سطح، فقط شامل نقل وقایع است و در این سطح همسران تنها از چیز هایی که دیده و شنیده اند و از زمان و مکان وقوع آنها برای یکدیگر می گویند. آنها صحبتی درباره عقایدشان و رویدادها نمی کنند.

در این سطح، اظهارنظری درباره اینکه چه احساسی به موضوع دارند، صورت نمی گیرد. این سطح ارتباط بی اهمیت نیست؛ موفقیت بخش اعظم زندگی بستگی به این نوع ارتباط دارد. اطلاعات مربوط به وقایع، مهم است و بدون آن، زندگی دشوار می شود، ولی نکته این است که همسرانی که در این سطح به گفت وگو با یکدیگر می پردازند، ارتباط ضعیفی در زندگی زناشویی دارند.

گفت وگوی فکورانه: در این سطح از ارتباط، همسران، عقاید و تعابیر و قضاوت خود را درباره مسائل مختلف با یکدیگر در میان می گذارند و اجازه می دهند فرد مقابل، از نحوه پردازش اطلاعات و حقایق در ذهن آنها آگاه شود. بعضی از همسران، وقت چندانی را صرف گفت وگو در این سطح نمی کنند؛ زیرا نمی خواهند عقایدشان به چالش کشیده شود یا مورد سؤال قرار گیرد؛ چرا که به لحاظ عاطفی احساس تهدید می کنند.

بنابراین، به سطح اول یا دوم عقب نشینی می کنند و ممکن است هرگز به سطح بالاتر نرسند. شرط ضروری این سطح این است که همسران به یکدیگر فرصت فکر کردن را بدهند؛ در غیر این صورت، لازم نیست زوجین درباره هر موضوعی با هم توافق داشته باشند و ای بسا هریک از آنها در مورد یک موضوع، نظرات مختلف داشته باشند.

گفت وگوی احساسی: این سطح با