پاورپوینت کامل اسلوب انسانی پرداخت زکات ۵۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اسلوب انسانی پرداخت زکات ۵۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اسلوب انسانی پرداخت زکات ۵۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اسلوب انسانی پرداخت زکات ۵۷ اسلاید در PowerPoint :

۲۲۵

اسلام در اندیشه ساختن جامعه و جهانی است که در آن، هیچ محرومیت و نیاز، و
تهیدست و نیازمندی نماند، و رفاه و آسایش و بی نیازی، عمومی و جهانشمول گردد.

اما واقعیت تلخ دنیای ما این است که در هر جامعه ای انسانهای بیمار و معلول،
بی سرپرست و بدون خانه و خانواده، از کار افتاده و سالمند و بازنشسته، در راه مانده و
حادثه دیده و کسانی که به هر دلیل قدرت تولید ثروت و به دست آوردن امکانات زندگی را
ندارند، وجود دارند که باید از سوی توانمندانِ جامعه و نظام و مدیریت آن مورد حمایت
سنجیده و همه جانبه قرار گیرند و همراه با ادب و احترام و رعایت کرامت و شئون انسانی
اداره شوند.

هرگز زیبنده یک جامعه مترقی و نظام مردمی نیست که این گروهها در آن بدون
تدبیر و تأمین شایسته، به حال خود رها گردند، یا به بهای خدشه وارد آمدن به شخصیت
و عزت و آبرویشان به آنان کمک شود.

بلکه این از حقوق آنان است که هم باید اداره شوند و هم این کار، همراه با رعایت
فروتنی و احترام و حفظ شخصیت و شئون آنان باشد.

در جامعه ها و فرهنگهای گوناگون امروز، این اصل انسانی کم و بیش پذیرفته شده
است که گروههای آسیب پذیر باید به نوعی مورد حمایت جدی قرار گیرند. اما در میدان
عمل، کم تر جایی را می توان سراغ گرفت که این اندیشه نیک و بشر دوستانه از روی کاغذ
و زبان و مصاحبه فراتر رفته و جامه عمل پوشیده باشد.

تازه در جامعه های آزاد و آباد و پیشرفته ای هم که این اندیشه نیک به جامه قانون و
برنامه و عمل آراسته شده است، کم تر کسانی دیده می شوند که به کرامت و شخصیت و
شئون انسانی محرومان و دریافت دارندگانِ کمک بیندیشند و بکوشند که تأمین
اقتصادی و اداره زندگی این افراد و خانواده های نیازمند به صورتی انجام پذیرد که روح
انسانی و عزت نفس آنان جریحه دار نشده و کرامتشان دستخوش آسیب نگردد و این
یاری رسانی و امداد با نهایت ظرافت و ادب و احترام به شخصیت آنان و سخاوتمندانه(۱)
باشد.

…اما در آموزه های اسلام

کم نیستند افراد، سازمانها، کمیته ها و دولتهایی که به دلیل برتر انگاری خود به سبب زر و
زور باد آورده و منش منحط محاسبه ناپذیر، کمک به شهروندان محروم و فقر زده و
تأمین آنان را نه تنها در عمق جان وظیفه قانونی و انسانی خویش و از حقوق آنان به
حساب نمی آورند، که اندک کمک به شهروند فقیر و همنوع نیازمند را با تحقیر و اهانت تا
افکندن چیزی به سوی او همراه می سازند و منّتها می نهند و با خشونتها و بی اعتناییها
آزارها می رسانند…

اما اسلام و پیشوایان راستین آن در اندیشه و منطق و منش و رفتار مترقی نشان
داده اند که:

الف. از حقوق اساسی محرومان ناتوان و فاقد امکانات، این است که باید با تدابیر و
برنامه ریزی و اداره درست جامعه و مدیریت آن از نظر مادی و فکری تأمین گردند، و
بتوانند به سان مدیران جامعه و مسئولان ارشد آن از حقوق اساسی شهروندی بهره مند
شوند:

«…وَیحَکَ انّی لَستُ کأنتَ انّ اللّه تَعالی فَرَضَ عَلَی أئمّهِ العَدلِ أن یُقَدّروا أنفُسَهُم
بضَعفَه النّاسِ کیلا یَتبَیّغَ بالفَقیرِ فَقرُهُ»(۲)

«وای بر تو! من به سان تو نیستم؛ چرا که خدا بر پیشوایان دادپیشه واجب فرموده
است که خویشتن را با مردم محروم و ناتوان برابر سازند تا تنگدستی و
محرومیت، تهیدست را به هیجان و سرکشی واندارد و از پای در نیاورد.»

ب. این کار از وظایف فرد و جامعه و حکومت است که باید آن را بدون کم ترین
منّت گزاری و کوتاهی و توجیه و بهانه ای به انجام رسانند.

حضرت امیر علیه السلام در منشوری درخشان و جاودانه در این مورد چنین می نویسد:

«ثُمّ اللّهَ اللّه فی الطّبَقَه السُّفلی مِنَ الّذینَ لا حیلَهَ لَهُم منَ المَساکینِ وَ المُحتاجینَ
و أهلِ البُؤسَی وَ الزّمنَی… فَلا تُشخِص هَمَّکَ عَنهُم وَ لا تُصَعّر خَدّکَ لَهُم.»(۳)

«سپس خدای را، خدای را، در مورد قشرهای فرودین جامعه و مردم؛ از آنان که راه
چاره ندانند و تدبیر امور ندارند، و از کار افتادگان و نیازمندان و دچار شدگان به
زیان و سختی و بیماران زمین گیر و از پا درآمدگان؛ چرا که در میان این گروهها
کسانی هستند که روی بیان نیاز دارند و کسانی که سخت در تنگنا هستند و
نیازمند، اما به رو نمی آورند!

پس برای خدا آن حقوقی را که در مورد آنان از تو خواسته است آن را پاس دار؛ و
بخشی از بیت المال را که در خزانه قلمرو مدیریت توست، و نیز سهمی از دانه های
زمینهای اسلامی را در هر شهری برای اداره زندگی آنان قرار ده؛ چرا که برای
دورترین آنان همان بهره ای است که برای نزدیک ترین آنان است، و به هر حال
رعایت حقوق و شئون و کرامت آنان را از تو خواسته اند.

پس مبادا فرو رفتن در ناز و نعمت، تو را سرگرم سازد و تو را از اداره آنان باز دارد
که تباه ساختن کار و حقی کوچک از آنان به بهانه انجام کاری بزرگ و مهم برایت
عُذری نخواهد آورد.»

ج. افزون بر این، شیوه انجام این وظیفه از سوی فرد و جامعه و دولت نیز باید بسیار
محترمانه و همراه با نهایت ادب و اخلاق و رعایت کرامت و آبرو و شئون انسانی نیازمند و
مددجو باشد، و بویی از منّت نهادن(۴) و تحقیر و آزار و اهانت و نکوهش(۵) از آن استشمام
نگردد؛ چرا که کمک رسان ـ هر فرد یا تشکیلات و نهادی که باشد ـ باید به بیان ظریف
قرآن آگاه باشد که دریافت دارنده زکات و انفاق و دهشها، نه فردِ نیازمند بلکه خدای
اوست، که این افتخار را به ثروتمند و این فرصت را به صاحب قدرت و امکانات داده است
تا بخشی از نعمتهای مالک اصلی را، که به امانت نزد اوست، به عنوان مالیات، به صورت
بی واسطه به همنوع و یا همدین بدهد، و یا در روزگار حضور پیامبر و امام به آنان، و در
صورت عدم حضور آنان، به انسانهای صالح بسپارد تا در اداره زندگی محرومان و
درماندگان هزینه کنند.

قرآن در اشاره به این نکته می فرماید:

«ألم یَعلَموا أنّ اللّهَ هُوَ یَقبَلُ التّوبَهَ عَن عبادِهِ وَ یَأخُذُ الصّدَقات»(۶)

«آیا ندانسته اند که تنها خداست که توبه را از بندگانش می پذیرد و دهشها و
صدقه ها را می ستاند؟»

بدین سان با این تعبیر ظریف و شکوهمند در مورد حکم زکات و دهشها، افزون بر
تشویق مردم توانمند به انجام این کار شایسته، به آنان توجه می دهد که در پرداخت آن
نیز باید نهایت ادب و فروتنی را فراموش نکنند؛ چرا که طرف دریافت زکات، خدا و ارزانی
دارنده انواع نعمتهاست، و آن را تنها همراه با اخلاص و پاکی دل و بدون منت و آزار از
سوی آنان می پذیرد و بس.

از پیامبر گرامی است که فرمود:

«انّ الصّدقَهَ تَقَعُ فی یَداللّه قَبلَ أن تَصِلَ الی یَدِ السّائل»(۷)

«زکات و دهش پیش از آنکه به دست نیازمند برسد در دست خدا قرار می گیرد.»

نیز فرمود:

«ما تَصَدّقَ أحدُکُم بصَدَقهٍ مِن کسبٍ حَلالٍ طَیّبٍ… الاّ أخَذَها الرَّحمانُ بِیَمینه، و ان
کانَت تَمرَهٌ فَتَربّوا فی کَفِ الرّحمان حَتّی تَکُونَ أعظَم مِنَ الجَبَل»(۸)

«هیچ یک از شما زکات و دهشی از درآمد حلال خود نمی پردازد ـ و خدا نیز جز
حلال را نمی پذیرد ـ جز آنکه خدا با دست راست خود آن را دریافت می دارد، گر
چه دانه ای از خرما باشد، آن گاه در نزد خدا رشد و نموّ می نماید تا از کوه بزرگ تر
می گردد.»

امام سجاد علیه السلام فرمود:

«انّ الصّدقَهَ لا تَقَعُ فی یَدِ العَبد حتّی تَقَعَ فی یَدِ الرّب»(۹)

«زکات و دهش در دست بنده نیازمند قرار نمی گیرد تا آن که در دست خدا قرار
گیرد.»

این آیات و روایات با تعبیرها و تشبیه ها و کنایه های ظریف و زیبا و حکیمانه ـ که
مفاهیم ظریف و دقیق عقلی و فلسفی را در قالب محسوس بیان می کند ـ در حقیقت در
اندیشه ترسیم شکوه و عظمت کار و تشویق به آن و انجام شایسته و همراه با نهایت ادب و
فروتنی و رعایت شئون و شخصیت دریافت دارنده زکات و انفاق واجب و مستحب است.

منش زیبا و درس آموز پیشوایان

درست به همین جهت، سیره و منش مترقی و زیبای پیشوایان راستین اسلام نشانگر آن
است که آنان در برابر نیازمندان و دریافت کنندگان زکات و کمکهای مالی، سرا پا خضوع و
ادب و صفا بودند، و با چنان ادبیاتی سخن می گفتند و به گونه ای رفتار می کردند که گویی
فرد نیازمند و مددجو، با آمدن به سوی آنان، برای آنان ارمغانی ارزشمند آورده و بر آنان
منّت نهاده و افتخار داده است؛ نه آن سان که عکس آن در میان مردم و دولتها و سازمانها
و کمیته ها و ستادهای عریض و طویل کمک و امداد روزگار ما رایج است!

از این زاویه است که آنان گاه در تاریکی شب و دور از چشم همگان به محرومان
یاری می رساندند، و گاه به هنگام کمک و گره گشایی چهره خود را می پوشاندند تا
شناخته نشوند، و گاه عمری به صورت ناشناس زندگی تهیدستان را اداره می کردند و تازه
پس از رحلت یا شهادتشان این راز بزرگ منشانه آشکار می گشت و آن یاری رسان
ناشناس شناخته می شد.

آن بزرگواران آگاه پیش از دادن زکات به نیازمند، دست خود را به نشانه فروتنی و
گرامیداشت کار می بوسیدند، آن گاه کمک مالی خود را به نیازمند