پاورپوینت کامل تأملی فلسفی و عرفانی در صلوات ۷۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تأملی فلسفی و عرفانی در صلوات ۷۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تأملی فلسفی و عرفانی در صلوات ۷۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل تأملی فلسفی و عرفانی در صلوات ۷۴ اسلاید در PowerPoint :

۸۸

«ان الله و ملائکته یصلون علی النبی یا ایها الذین آمنوا صلوا علیه و
سلموا تسلیماً»

مقدمه

خداوند در آخرین کتاب فرستاده بر پیامبر پایانی اش، بر فرستاده بزرگ خود درود
می فرستد و از پیروانش می خواهد بر او درود فرستند و تحیت گویند، که اشاره به
حقیقتی راز آلود دارد. با تدبر و تأملی شایسته، می توان به بخشی از گستره این
حقیقت مکتوم دست یافت، و ابعاد محدودی از آن را کشف نمود.

حقیقت آسمانی حضرت محمد – صلی الله علیه و آله – محور اشارات و رموز
این بیان عرشی و سفارش ملکوتی است؛ و تبیین شأن و شکوه خاتم نبوت و
رسالت، و خاتم امامت و ولایت، مقصد اصلی و مقصود اساسی است. گرچه
نمی توان به گوهر اصلی این دریای وجود دست یافت، ولی نزدیک شدن به ساحل
تماشایی آن، بی نهایت بهجت افزا و سرور آفرین است.

این مقاله در حدّ گشایش بابی برای ورود به بررسی بیش تر و تحلیل عمیق تر
و دقیق تر موضوع نگارش یافته که اگر تنها منتج به تأملی دیگر و درنگی بیش تر
هم در این باب شود، توانسته است به هدفی که دنبال می کند رسیده یا نزدیک
گردد. جا دارد یادآور شویم که مباحث متعدد دیگری که از فروعات این مسئله
مهم معرفتی و تربیتی است، می تواند در این جا مطرح گردیده و مورد بحث قرار
گیرد، ولی در این مقاله مختصر از آنها صرف نظر کرده، به اموری کلی و ابعادی
فلسفی از موضوع در این جا تنها به نکاتی که شاید محوری ترین و مهمترین
جنبه های آن به حساب آید، پرداخته می شود.

اشاره ای دور به حقیقت محمدیه – صلی الله علیه و آله –

وجود بسیط و مبارک حضرت محمد – صلی الله علیه و آله – ، قبل و بعد از
آفرینش، آدم و آدمی را فرا گرفته و از دایره زمان فراتر رفته است:
«کنتُ نبیاً وآدم بین الماء و الطین»

من به ظاهر گرچه ز آدم زاده ام

لیک معنی جد جد افتاده ام

این حقیقت نوریه دلالت دارد که تمام انبیای الهی مقدمه حضور او بوده و از
او نیابت تشریع و تبلیغ داشته اند؛ چنان که آفرینش عالم نیز مقدمه وجود او و
ممهد تشریف قامت او بوده است. امیر المؤمنین – علیه السلام – می فرماید:

«بعث [سبحانه] محمداً رسول الله – صلی الله علیه و آله – لانجاز عدته و
اتمام نبوته، مأخوذاً علی النبیین میثاقه.»

«محمد – صلی الله علیه و آله – را مبعوث کرد؛ پیامبری که از همه
پیامبران، پیمان پذیرش نبوت او را گرفته بود.»

سرخیل تویی و جمله خیل اند

مقصود تویی همه طفیل اند

نور این حقیقت عظمی منشأ انوار وجود و روح او مبدأ ارواج و نفوس است؛
یعنی او جوهر و باقی عرض اند؛ زیرا که مخلوق اول که عقل باشد روح آن شمس
تابناک است؛ که فرمود: «اول ما خلق الله نوری و روحی.»

بنابر این، توسط فیض وجود او، تمام عالم غیب و جمله عالم شهود و مظاهر
آنها، از حق تعالی روشنی و نور وجود گرفته و می گیرند.

بودم آن روز من از طایفه دردکشان

که نه از تاک نشان بود و نه از تاک نشان

امام سجاد – علیه السلام – در صلوات خاصه بر آن حضرت می فرماید:

«اللهم صل علی محمد امینک علی وحیک… امام الرحمه و قائد الخیر و
مفتاح البرکه»

«خداوندا، پس بر محمد که بر وحی و پیغام تو درستکار بود درود
فرست…؛ آن پیشوای رحمت و مهربانی و پیشاهنگ خیر و نیکی و کلید
برکت و مایه افزونی.»

در بیان امام – علیه السلام – آن حضرت ابر باران زایی است، که با بارش بر
سرزمین هستی به آن طراوت بخشیده و مایه حیات و برکت است.

ماهیت و مراتب صلوات

با توجه به بساطت وجود حضرت محمّد ـ صلّی اللّه علیه وآله ـ و تجلی خاص
آفریدگار، آن حضرت مجرای فیض خدای فیاض و وسیله اتصال به مبدأ هستی
است.

دو سر خط حلقه هستی

به حقیقت به هم تو پیوستی

واسطه فیض بودن حضرت محمّد ـ صلّی اللّه علیه وآله ـ به جهت تمامیت
عبودیت و تکامل همه جانبه قابلیت آن حضرت بوده، که موجب کسب رتبه
فاعلیت برای ایشان شده، تا دارای قدرت نفوذ و تأثیر در عالم نفوس و ارواح باشد.
به همین سبب، او مظهر تام و تمام رحمانیت حضرت رحمن است؛ که فرمود:
«رحمتی وسعت کل شی ء» زیرا در کتاب خود، با بیانی لطیف به دِلالت التزامی و
تضمنی، بشارت اعطای این همه کمالات را به آن صاحب کرامات داده و از او به
عنوان تجسم کامل رحمت خویش اشارت کرده و فرموده است: «وما ارسلناک الا
رحمه للعالمین»

بیان سوره اعراف، مبین این حقیقت است که رحمت الهی در همه عالم
جاری است. بیان سوره انبیاء، ناظر به این معناست که حضرت محمّد ـ صلی الله
علیه و آله – واسطه أعطای رحمت الهی به عالم است. شعاع اصلی جریان فیض، از
مرکز و مبدأ عالم به محیط دایره هستی است.

بنابراین، به طور تکوینی، صلوات خداوند به پیامبرش، انعطاف و عنایت
خاص به او است و موجب برخورداری موجودات عالم از برکات این عنایت و
رحمت خاص می شود و بازخورد طبیعی و نتیجه نهایی آن، صلوات تکوینی
موجودات عالم بر آن وجود مقدس و ملکوتی خواهد بود.

این نوع تصلیه ـ که در واقع، تجلی عشق آفرینش به حضرت محمد – صلی
الله علیه و آله – است ـ ناشی از ادراک تکوینی هستی به آن ظرف ظریف رحمت و
واسطه اخذ فیض از فیاض مطلق است؛ البته سمع و بصری سامع و بصیر،و گوش
و هوشی آشنای راز و محرم اسرار می خواهد تا این طواف عاشقانه پروانه زیبای
عالم هستی را به دور شمع جمع آفرینش مشاهده کرده، زمزمه و همهمه صلوات
آن را بشنود.

این ثروت و دارایی آن دارای دانا، به سبب اتصال ذاتی او به ذات حق تعالی و
اتصاف صفاتی او به صفات جمال و جلال اوست؛ چنان که خود از این مقام خبر
داده و فرموده است: «من رآنی فقد رأی الحق». خداوند سبحان نیز فراوان به آن
تصریح فرموده، از جمله محبت خود را منوط به تبعیت از او – صلی الله علیه و آله
– کرده است: «قل ان کنتم تحبون الله فأتبعونی یحببکم الله» و اطاعت او را مقارن
اطاعت خویش: «ومن یطع الله و رسوله فقد فاز فوزاً عظیماً»، «الرسول فقد اطاع
الله» و آن چه که به آن بنده کامل خود نسبت داده، به خود نسبت داده است:
«وما رمیت اذ رمیت و لکن الله رمی»

این همه شأن و شکوه، نشانگر وسعت انعطاف حق تعالی با فرستادن صلوات
خاصه بر اوست؛ زیرا صلوات خداوند بر عبد، انعطاف و عنایتی است که به فراخور
حال عبد و ظرفیت و وسعتش، او را واجد کمال می کند و به او جمال و جلال
می بخشد، چنان که فیض کاشانی در تفسیر الصافی از ثواب الاعمال نقل می کند: از
امام موسی کاظم – علیه السلام – سؤال شد: معنای صلوات خداوند، فرشتگان و
مؤمنان چیست؟ آن حضرت فرمود: صلوات خداوند، رحمت از جانب او؛ صلوات
فرشتگان، تزکیه؛ صلوات مؤمنان، ثنا و دعاست.

پس ماهیت صلوات بستگی به فرستنده صلوات از سویی، و گیرنده صلوات از
سوی دیگر دارد؛ که اختلاف این دو، منشأ اختلاف مراتب و ماهیت صلوات
می گردد.

بر این اساس، آسان تر می توان به تبیین مفهومی صلوات خداوند و
فرشتگان بر اهل ایمان، در کنار صلوات او به پیامبرش پرداخت و به نوعی از
ماهیت و مراتب صلوات سخن گفت.

خداوند متعال، درود و تحیت خود و فرشتگان را بر مؤمنان به رسالت
حضرت ختمی مرتبت، بشارت داده، می فرماید:

«هو الذی یصلی علیکم و ملائکته لیخرجکم من الظلمات الی النور و کان
بالمؤمنین رحیماً. تحیتهم یوم یلقونه سلام و اَعَدَّ لهم اجراً کریما»

«او کسی است که بر شما درود و رحمت می فرستد، و فرشتگان او نیز برای
شما تقاضای رحمت می کنند تا شما را از ظلمات [جهل و گناه] به سوی نور
[ایمان و علم و عمل پاک] رهنمون گردد؛ او نسبت به مؤمنان همواره
مهربان بوده است. تحیت آنان در روزی که او را دیدار کنند سلام است؛ و
برای آنها پاداش پر ارزشی فراهم ساخته است»

صلوات خداوند بر اهل ایمان، عنایت او به هدایت آنان به نور و پاک کردن
آنان از ظلمات کثرت و گمراهی است.

اگر خداوند بر موجودی صلوات نفرستد، یعنی رحمت رحمانیه از جنس
وجود به او عطا نکند، از ظلمت عدم بیرون نمی آید، و بالطبع استعداد و قابلیت
برای اتصال به فیوضات بعدی، بعد از پوشیدن لباس وجود پیدا نمی کند. حق
تعالی با انعطافی، او را از کتم عدم بیرون می آورد و بعد از آن هم، با صلوات و
انعطاف و عنایتی دیگر، از رحمت خویش در راه یابی به بارگاه خویش برخوردار
می سازد.

سیوطی در الدرالمنثور، ذیل آیه مذکور، در تفسیر خود آورده است: «قال –
صلی الله علیه و آله -: صلاته علی عباده، سبوح قدوس تغلب رحمتی غضبی.»

مرحوم علامه طباطبایی در المیزان در تفسیر این آیه می گوید: آن چه که در
قرآن از «صلوات» به خدای سبحان نسبت داده شده، به معنای رحمت و عنایت به
مؤمنان است، که سعادت و رستگاری ابدی آنان مترتب بر آن می باشد. همچنین
خدای سبحان در کتاب خود، نسیان و غفلت بندگان از یادش را موجب بی
اعتنایی وی به آنان، و ذکر و یادش را نیز موجب یادکرد و رویکرد رحیمانه او به
آنان عنوان کرده است؛ از جمله در: «نسوالله فنسیهم» و «فاذکرونی اذکرکم».

صلوات او بر آنان، که در واقع رحمتی از جانب او به بندگانش است، فرع بر
ذکر کثیر بندگان او است. از این رو، می توان گفت: اگر «ذکروا الله ذکراً کثیراً»
محقق شود، «صلی علیهم» و الا فلا. و از این نکته معلوم می شود که «هو الذی
یصلی علیکم…». در مقام تعلیل برای «یا ایهاالذین آمنوا اذکروا الله..»است.

به نظر نگارنده، تکمیل این ذکر ـ که در تحلیل و تفسیر مرحوم علامه
طباطبایی آمده است ـ به تحقق کامل و همه جانبه علمی، معرفتی، عینی و عملی
صلوات و سلام بر حضرت محمد – صلی الله علیه و آله – ممکن می شود و ذکر
خداوند با تصدیق نظری و عملی این ذکر، تأیید و تثبیت می شود؛ زیرا منت
صلوات و عنایات حضرت رب العالمین، فرع بر نعمت رسالت حضرت رحمه
للعالمین است. این عنایت، بشارت آن رسالت است،و به برکت آن کرامت، افاضه و
اعطا می شود. به تبع وجود صاحب رسالت، این امت صاحب شرافت شده است.
پس به یمن صلوات ما بر او – بتمامه و کماله – به ما صله صلوات بخشیده اند و به
آن اختصاصاً مفتخر گشته ایم؛ صله ای خاص و مختص این امت، که سایر امم از
آن بی بهره اند.

امام سجاد – علیه السلام – در دعای دوم صحیفه می فرماید: «و الحمد لله
الذی مَنَّ علینا بمحمد نبیه – صلی الله علیه و آله – دون الامم الماضیه و القرون السالفه»؛
«سپاس خدای را» که به محمد پیامبرش بر ما منت نهاد؛ منتی که امت های گذشته
و مردم پیش از ما از آن بی بهره بودند. منتی که خداوند آن را به ما گوشزد کرده و
می فرماید: «لقد مَنَّ الله علی المؤمنین اذ بعث فیهم رسولاً من انفسهم…»

«خداوند بر مؤمنان منت نهاد – نعمت بزرگی بخشید – هنگامی که در
میان آنان، پیامبری از خودشان برانگیخت… .»

حضرت فاطمه ـ سلام اللّه علیها ـ در خطبه فدک، به برخی نعمت های بزرگ
به واسطه این منت سترگ، که به همه امم ارزانی شده است، اشاره می کند و
می فرماید:

«فَاَنَارَ الله بمحمدٍ – صلی الله علیه و آله – ظلمها و کشف عن القلوب
بهمها و جلی عن الابصار غممها و قام فی الناس بالهدایه و انقذهم من
الغوایه و بَصَّرهم من العمایه.»

«خداوند به واسطه محمد – صلی الله علیه و آله – تاریکی هایشان را
روشنی بخشید؛ و از دل ها و نفوس، دلتنگی ها را برد. و از دیدگان پرده ها
برگرفت؛ و در میان مردم به امر هدایت برخاست؛ و آنان را از گمراهی
رهانید؛ و از نابینایی [نجاتشان داده] بینایشان کرده.»

خداوند به واسطه برتری پیامبر بر سایر انبیا، امت او را بر سایر امم برتری داد
و آنان را در بسیاری از فضایل آن پیامبر بزرگ شریک گردانید. به عنوان نمونه، با
توبه و بازگشت رحیمانه بر پیامبر – صلی الله علیه و آله – بر آنان در مرتبه ای
نازل تر، رحمت آورد و در مسیر انذار و بیم کسانی که خدا و پیامبرش را آزار
می دهند، آزار