پاورپوینت کامل انتظارات امام حسن مجتبی علیه السلام از شیعیان ۵۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل انتظارات امام حسن مجتبی علیه السلام از شیعیان ۵۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل انتظارات امام حسن مجتبی علیه السلام از شیعیان ۵۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل انتظارات امام حسن مجتبی علیه السلام از شیعیان ۵۸ اسلاید در PowerPoint :

۲۳

نیمه ماه خدا نور خدا آمد خوش آمد

سبط پیغمبر امام مجتبی علیه السلام آمد خوش آمد

شد گلستان دامن زهرا ز ریحان محمد صلی الله علیه و آله

میوه قلب علی مرتضی آمد خوش آمد

حجّت آمد، رحمت آمد مقدمش بادا مبارک

سَرْوَرْ آمد، رهبر آمد، مقتدا آمد خوش آمد

آن حَسَنْ خُلقُ و حَسَنْ خوی و حسن روی و حسن مو

آیت نور خدا، سر تا بپا آمد خوش آمد

نور ایزد، پور احمد، جان احمد، روح زهرا

مَظْهَر حِلمْ و عطا، صدق و صفا آمد خوش آمد

بَدْر ساطع، حِلْم شافع، صبر جامع، صلح قاطع

آنکه دارد این صفات از کبریا آمد خوش آمد

در نیمه ماه مبارک رمضان سال سوم هجری اوّلین فرزند
خانواده علی و زهرا علیهاالسلام پا به عرصه وجود گذاشت و
نشاط و شادی را در بیت نبوّت و امامت به ارمغان آورد.

امام هشتم علیه السلام از پدران خود از علی بن الحسین علیه السلام و او از
اسماء بنت عمیس جریان ولادت و نامگذاری آن حضرت را
این گونه گزارش نموده است.

اسماء می گوید: من قابله جدّه ات فاطمه علیهاالسلام هنگام ولادت
[امام [حسن علیه السلام و [امام] حسین علیه السلام بودم، پس آنگاه که
امام حسن متولّد گشت، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله آمد و فرمود:
اسماء!(۱) پسرم را بیاور. او را در پارچه زردی
پیچیده، خدمت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله بردم. حضرت آن پارچه
را کنار انداخت و فرمود: اسماء! مگر من سفارش نکرده
بودم که نوزاد را با پارچه زرد نپیچید. پس او را در پارچه
سفیدی پیچاندم و به دست حضرت دادم. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله
در گوش راست او اذان، و در گوش چپش اقامه خواند،
سپس به علی علیه السلام رو کرد و فرمود: پسرم را چه نامیده ای؟
علی علیه السلام گفت: «ما کُنْتُ لِاَسْبِقَکَ بِاسْمِه یا رَسُولَ اللّهِ؛ ای رسول
خدا! در نامگذاری بر شما سبقت نمی گیرم»، ولی دوست
داشتم اسم او را «حَرْب» گذارم.

رسول اکرم صلی الله علیه و آله فرمود: من هم بر پروردگار در نامگذاری
این طفل سبقت نمی گیرم. پس آنگاه جبرئیل فرود آمد و
عرضه داشت: ای محمّد! علیِّ اَعْلی به شما سلام می رساند
و می فرماید: علی نسبت به شما مثل هارون نسبت به
موسی است، جز آنکه بعد از تو پیغمبری نخواهد آمد.
این پسرت را به نام پسر هارون نام گذاری کن. پرسید، اسم
پسر هارون چه بود؟ جبرئیل گفت: شُبّر. حضرت فرمود:
زبان من عربی است. جبرئیل گفت: «سَمِّهِ الْحَسَنَ؛ اسم او را
حسن بگذار.»

اسماء می گوید: پس او را حسن نامید. پس از آن چون روز
هفتم فرا رسید، رسول خدا دو گوسفند قوچ برای او عقیقه
کرد و یک ران با یک دینار طلا، به قابله (دایه) داد و سر او
را تراشید و هم وزن موی او نقره صدقه داد و سر او را
خوشبو کرد.(۲)

آنها از این قرار است:

۱. رعایت بهداشت در مورد نوزادان با پیچیدن در پارچه
سفید؛

۲. خواندن اذان و اقامه در گوش نوزاد، که در واقع تلقین
عقائد و معارف بحساب می آید؛

۳. نامگذاری امر مهمّی است و این امر باید به بزرگان
واگذار شود و علی علیه السلام این کار را به پیامبر صلی الله علیه و آله و او به خدا
واگذار می کند؛

۴. استحباب عقیقه که بیمه عمر طفل به حساب می آید؛

۵. تراشیدن سر نوزاد؛

۶. صدقه دادن که باعث سلامتی نوزاد می شود؛

۷. خوشبو نمودن طفل؛

۸. توجّه خاص به دایه و قابله داشتن.

آنچه پیش رو دارید، بیان برخی انتظارات و توقّعاتی است
که امام حسن مجتبی علیه السلام از امت اسلامی؛ بخصوص از
شیعیان دارد. امید آنکه در ماه مبارک رمضان ره توشه ای
برای رهروان کوی دوست باشد.

۱. خدا محوری

از مهمترین انتظاراتی که تمام انبیاء و اولیاء از بندگان خدا،
داشته اند و دارند این است که مردم در کارها و رفتارها
خدا محور باشند و رضایت الهی و خداوندی را در تمام
امور محور و اساس قرار دهند. امام حسن مجتبی علیه السلام نیز
که خود خدا محور و سرا پااخلاص بود، از امت اسلامی و
شیعیان خویش توقّع و انتظار دارد که رضایت الهی را
محور فعّالیت خویش قرار دهند. این توقّع را گاه با بیان
زیان مردم محوری و خارج شدن از محور رضایت الهی
ابراز می دارد، آنجا که فرمود:«مَنْ طَلَبَ رِضَی اللّهِ بِسَخَطِ
النّاسِ کَفاهُ اللّهُ اُمُورَ النّاسِ وَ مَنْ طَلَبَ رِضَی النّاسِ بِسَخَطِ اللّهِ وَ کَّلَهُ
اللّهُ اِلَی النّاسِ؛(۳) هر کس رضایت خدا را بخواهد هر چند با
خشم مردم همراه شود؛ خداوند او را از امور مردم کفایت
می کند و هر کس که با به خشم آوردن خداوند دنبال
رضایت مردم باشد، خدا او را به مردم وا می گذارد.»

و گاه فوائد خدا محوری و در نظر گرفتن رضایت الهی را
به زبان می آورد و می فرماید: «اَنَا الضّامِنُ لِمَنْ لَمْ یَهْجُسْ فی
قَلْبِهِ اِلاّ الرِّضا اَنْ یَدْعُوَ اللّهَ فَیُسْتَجابُ لَهُ؛(۴) من ضمانت می کنم
برای کسی که در قلب او چیزی نگذرد جز رضا[ی
خداوندی]، که خداوند دعای او را مستجاب فرماید.»

مخصوصا در ماه مبارک رمضان که ماه تمرین اخلاص و
دستیابی به رضایت الهی است، این توقّع دو چندان
می شود؛ چرا که هدف اصلی از ماه مبارک رمضان این
است که امّت اسلامی و شیعیان برای فتح قلّه رضایت الهی
مسابقه دهند و در پایان ماه، همه بر آن قلّه صعود کنند.
راوی از حضرت امام حسن علیه السلام این مهمّ را چنین نقل
می کند: امام حسن علیه السلام روز عید فطر بر گروهی از مردم
گذر کرد که مشغول بازی و خنده بودند، بالای سر آنها
ایستاد و فرمود: «اِنَّ اللّهَ جَعَلَ شَهْرَ رَمَضانَ مِضْمارا لِخَلْقِهِ
فَیَسْتَبِقُونَ فیهِ بِطاعَتِهِ اِلی مَرْضاتِهِ فَسَبَقَ قَوْمٌ فَفازُوا وَ قَصَّر آخَرُونَ
فَخابُوا؛(۵) به راستی، خداوند ماه رمضان را میدان مسابقه
برای خلق خود قرار داده است تا به وسیله طاعت او برای
جلب رضایت خداوند بر یکدیگر سبقت گیرند. مردمی
سبقت گرفتند و کامیاب گشتند و دیگران کوتاهی کردند و
ناکام ماندند.»

رسیدن به رضایت الهی آرزوی تمام انبیاء بوده است. لذا
در روایت آمده است که «موسی علیه السلام عرض کرد: خدایا! مرا
به عملی راهنمایی کن که با انجام آن به رضایت تو دست
یابم. خداوند وحی کرد که ای فرزند عمران! رضایت من
در سختی و گرفتاری تو است که طاقت آن را نداری.
موسی به سجده افتاد و مشغول گریه شد…، سرانجام وحی
شد که ای موسی! رضایت من در رضایت تو به قضا و
تقدیرات من است.»(۶)

۲. فراگیری دانش

علم و دانش کلید خیرات و دستیابی به سعادت است.
بدون دانش نه راه سعادت معلوم است و نه حرکت
ممکن؛ به همین جهت از مهم ترین مأموریتهای انبیا در
طول تاریخ، تعلیم کتاب و آموزش مسائل دینی و تربیتی
بوده است. از مهمترین توقّعات امامان معصوم علیهم السلام از
شیعیان این است که اهل دانش و فراگیری حکمت باشند.

امام حسن مجتبی علیه السلام فرمودند: «عَلِّمِ النّاسَ عِلْمَکَ وَ تَعَلَّمْ عِلْمَ
غَیْرِکَ؛(۷)دانش خود را به مردم بیاموز و دانش دیگران را
یادگیر.»

خداوند تمام امکانات فراگیری دانش را در اختیار ما قرار
داده است. لذا لازم است که از چشم و گوش و فرصتها
بیشترین استفاده را ببریم و با فراگیری دانش، شک و شبهه
را از دل و درون خویش بیرون برانیم.

امام حسن علیه السلام فرمود: «اِنَّ اَبْصَرَ الاَْبْصارِ ما نَفَذَ فِی الْخَیْرِ مَذْهَبُهُ وَ
اَسْمَعَ الاَْسْماعِ ما وَعَی التَّذْکیرَ وَ انْتَفَعَ بِهِ وَ اسْلَمَ الْقُلُوبِ ما طَهُرَ مِنَ
الشُّبَهاتِ؛ به راستی، بیناترین دیده ها آن است که در خیر
نفوذ نماید، و شنواترین گوشها آن است که تذکّرات
[دیگران] را بشنود و از آن بهره مند شود و سالم ترین دلها
آن است که از شک و شبهه پاک باشد.»(۸)

۳. اندیشیدن و تفکّر

علم و دانش آنگاه نتیجه بخش و ثمرده خواهد بود که با
تفکّر و تدبّر همراه باشد. خواندن و فراگیری قرآن نیز
آنگاه مفید و مثمر خواهد بود که با تدبّر و تفکّر همراه
شود. از مهم ترین انتظاراتی که امامان ما از شیعیان خویش
داشته و دارند، این است که اهل اندیشه و تفکر باشند. آنان
این توقّع را با بیانهای مختلف ابراز نموده اند.

امام مجتبی علیه السلام می فرماید: «اُوصیکُمْ بِتَقْوَی اللّه و اِدامَهِ التَّفَکُّرِ،
فَاِنَّ التَّفَکُّرَ اَبُو کُلِّ خَیْرٍ وَ اُمُّهُ؛(۹) شما [شیعیانم] را به پروا پیشگی
و اندیشیدن دائم سفارش می کنم؛ زیرا تفکّر پدر و مادر [و
ریشه و اساس] تمامی خوبیها است.»

در جای دیگر فرمود: «عَلَیْکُم بِالْفِکْرِ فَاِنَّهُ مَفاتیحُ اَبْوابِ
الْحِکْمَهِ؛(۱۰) بر شما [شیعیان] لازم است که اندیشه کنید؛ زیرا
فکر کلیدهای درهای حکمت است.»

راستی اگر امّت اسلامی بیشتر اندیشه و تفکّر می کردند و
به آن عمل می نمودند، این همه عقب ماندگی و مشکلات
نداشتند و این همه محل تاخت و تاز استعمارگران و
ابرقدرتها قرار نمی گرفتند.

گاه دل مولا امام حسن علیه السلام بدرد آمده و با زبان گلایه اظهار
می دارد: «عَجِبْتُ لِمَنْ یتَفَکَّرُ فی مَأْکُولِهِ کیْفَ لا یَتَفَکَّرُ فی مَعْقُولِهِ
فَیُجَنِّبُ بَطْنَهُ ما یُؤذیهِ وَ یُودِعُ صَدْرَهُ ما یُرْدیهِ؛(۱۱) در شگفتم از
کسی که در [چگونگی استفاده از] خوراکیهای خود
اندیشه می کند ولی درباره معقولات خویش اندیشه
نمی کند. پس از آنچه معده