پاورپوینت کامل امام حسین (ع)،الگوی زندگی (۳) ۹۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل امام حسین (ع)،الگوی زندگی (۳) ۹۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۹۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل امام حسین (ع)،الگوی زندگی (۳) ۹۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل امام حسین (ع)،الگوی زندگی (۳) ۹۳ اسلاید در PowerPoint :

۹

عالم همه قطره اند و دریاست حسین

مردم
همه بنده اند و مولاست حسین

از بس که کرم دارد و آقاست حسین

ترسم که شفاعت کند از قاتل خویش

* * *

در شماره ۵۱ مجله «مبلغان»، دو
مقاله تحت عنوان «امام حسین علیه السلام
الگوی زندگی» به چاپ رسید که
مباحث آن بر محور برخی اوصاف
امام حسین علیه السلام تنظیم شده بود و
عبارت بودند از: ۱. خدامحوری و
اخلاص؛
۲. صبر و بردباری؛ ۳. خدمت گزاری؛
۴. شجاعت؛ ۵. عبادت و عرفان؛
۶. پاسداری از ارزشهای الهی؛
۷. صلابت و قاطعیّت. و اکنون در
ادامه آن، به برخی اوصاف دیگر آن
حضرت می پردازیم.

۸. قدردانی و ستایش

در قرآن کریم، واژه «شکر» که به
معنای سپاس گزاری و قدردانی است،
به صورتهای مختلف بیش از ۷۷ بار به
کار رفته است. گاه می فرماید: «لَئِنْ
شَکَرْتُمْ لاَءَزیدَنَّکُمْ»؛(۱) «اگر سپاس گزاری
کردید، من [نیز بر نعمتها] می افزایم.»
و گاه دستور می دهد که از خدا، و
والدین خود سپاس گزاری و قدردانی
نمایید «اَنِ اشْکُرْ لی وَلِوالِدَیْکَ»؛(۲) «از
من و پدر و مادرت سپاس گزاری کن!»
و در آیاتی هم دستور می دهد که از
نعمتهای خدا قدردانی کنید «وَاشْکُرُوا
نِعْمَهَ اللّهِ»؛(۳) «و نعمتهای خدا را
سپاس گزاری نمایید!»

یکی از بارزترین مصداقهای
تشکر از خداوند و نعمتهای او،
قدردانی از بندگان خداست؛ کسانی
که نسبت به انسان خدمت و احسانی
انجام می دهند و یا در مسیر حق و
هدایت گام برمی دارند. لذا امام زین
العابدین علیه السلام فرمود: «اَشْکَرُکُمْ لِلّهِ
اَشْکَرُکُمْ لِلنّاسِ»؛(۴) سپاس گزارترین شما
برای خدا [کسی است که[
سپاس گزارترین شما برای مردم
است.»

و امام هشتم علیه السلام فرمود: «مَنْ لَمْ
یَشْکُرِ الْمُنْعِمَ مِنَ الْمَخْلُوقینَ لَمْ یَشْکُرِ اللّهَ
عَزَّوَجَلَّ؛(۵) کسی که نعمت دهنده از
مردم را سپاس گزاری نکند خدای
عزیز و جلیل را سپاس گزاری نکرده
است.»

و امام سجاد علیه السلام فرمود: «وَ اَمّا حَقُّ
ذِی الْمَعْرُوفِ عَلَیْکَ فَاَنْ تَشْکُرَهُ وَ تَذْکُرَ
مَعْرُوفَهُ؛(۶) حق کسی که کار نیک انجام
داده بر تو این است که از او
سپاس گزاری نمایی، و کار نیک او را
یادآور شوی.»

امام حسین علیه السلام و قدردانی از

دیگران

امام حسین علیه السلام می فرماید:
«شُکْرُکَ لِنِعْمَهٍ سالِفَهٍ یَقْتَضی نِعْمَهً آنِفَهً؛(۷)
سپاس گزاری نعمتهای گذشته،
نعمتهای آینده و زودرس را به دنبال
دارد.» او در سخت ترین لحظه های
زندگی حتی در اوج جنگ و جهاد روز
عاشورا، قدردانی و سپاس گزاری از
بندگان خدا را که به او خدمتی
نمودند، و در مسیر او گامی برداشتند،
فراموش نکرد.

ابتدا در شب عاشورا به صورت
کلی از تمامی بستگان و یارانش با این
کلمات زیبا تشکر و قدردانی کرد:
«بارخدایا! من تو را سپاس می گویم که
ما را به نبوت و رسالت گرامی داشتی
و… .» آن گاه فرمود: «اَمّا بَعْدُ فَاِنّی لا اَعْلَمُ
اَصْحابا اَوْفی وَلا خَیْرا مِنْ اَصْحابی، وَلا
اَهْلَ بَیْتٍ اَبَرُّ وَلا اَوْصَلُ مِنْ اَهْلِ بَیْتی
فَجَزاکُمُ اللّهُ عَنّی خَیْرا…؛(۸) بعد از حمد و
ستایش، من یارانی باوفاتر و نیکوتر از
یاران خودم، و خاندانی نیکوتر و
مهربان تر از خاندان خودم
نمی شناسم. خداوند از جانب من به
شما پاداش نیک عنایت فرماید!»

و در طول روز عاشورا از تک تک
یاران با نام و نشان قدردانی کرد مثل:

۱. خانواده عبدالله عمیر(۹)

یکی از شهدای سرفراز عاشورا
«عبدالله بن عمیر کلبی» بود. او دارای
دستان بلند و بازوان تنومند بود.

وقتی «یسار» غلام زیاد بن ابی
سفیان و «سالم» غلام عبیدالله بن زیاد
به میدان آمدند و مبارز طلبیدند،
«حبیب بن مظاهر» و «بُرَیْر» برخاستند
که جواب آنها را بدهند، امام مانع شد
تا اینکه عبدالله بن عمیر اجازه
خواست و یک تنه بر آن دو نفر یورش
برد و آن دو را به هلاکت رساند و
سپس خود را به قلب سپاه عمر سعد
زد، و رجز حماسی می خواند.

اینجا بود که همسرش عمود
خیمه را گرفت و به یاری شوهر
شتافت و گفت: شوهرم! از خاندان
پیامبر دفاع کن! من به خیمه ها باز
نمی گردم تا با تو کشته شوم.

حضرت ابا عبدالله علیه السلام او را
فرا خواند و از او و شوهرش تشکر و
قدردانی کرد، آن گاه فرمود: «جَزَیْتُمْ مِنْ
اَهْلِ بَیْتٍ خَیْرا اِرْجِعی رَحِمَکِ اللّهُ اِلَی
النِّساءِ فَاجْلِسی مَعَهُنَّ فَاِنَّهُ لَیْسَ عَلَی النِّساءِ
قِتالٌ؛(۱۰)] در راه حمایت از اهل بیت] به
پاداش نیک از طرف اهل بیت نائل
شوید! خدا رحمتت کند! برگرد به
سوی آنها و با آنها بنشین! به راستی بر
زنان جهاد واجب نیست.»

۲. امّ وهب

عبدالله عمیر و مادرش «امّ
وهب» نصرانی بودند که به دست امام
حسین علیه السلام مسلمان شدند. این جوان
وقتی با اجازه امام حسین علیه السلام پا به
میدان گذاشت، ۲۴ نفر از شجاعان
سپاه عمر سعد را کشت و ۱۲ نفر از
سواران را زخمی کرد.

لشکریان عمر سعد، اطراف او را
گرفته و اسیرش کرده، نزد عمر سعد
بردند. عمر سعد با شگفتی گفت:
«چقدر شجاعت و قدرت تو زیاد
است.» سپس او را شهید کردند و سر
بریده او را به طرف خیمه زنها پرتاب
کردند. مادرش سر را به طرف
لشکریان یزید انداخت و عمود خیمه
را گرفت و به لشکریان حمله نمود و ۲
تن از سربازان دشمن را کشت. در این
لحظات حساس، امام دخالت کرد و با
زبان تشکر و قدردانی فرمود: «اِرْجِعی
یا اُمَّ وَهَبِ، اَنْتِ وَابْنُکِ مَعَ رَسُولِ اللّهِ صلی الله علیه و آله
فَاِنَّ الْجِهادَ مَرْفُوعٌ عَنِ النِّساءِ لا یَقْطَعُ اللّهُ
رَجاکِ یا اُمَّ وَهَبٍ؛(۱۱) برگرد ای ام وهب!
تو و پسرت با پیامبر [در بهشت[
هستید؛ جهاد از زنان برداشته شده
است. ای مادر وهب! خداوند امید تو
را قطع نکند.»

جملات فوق که از آینده
درخشان ام وهب و فرزندش خبر
می دهد، خود برترین قدردانی از
زحمات و تلاش ام وهب و فرزند او به
شمار می رود.

۳. حنظله بن سعد

در گرماگرم جنگ در روز عاشورا،
حنظله در کنار امام حسین علیه السلام ایستاد و
بر سر کوفیان فریاد زد و گفت: «شما را
از عذاب الهی می ترسانم، شما را از
محاکمه روز قیامت می ترسانم. شما را
از عذابی که بر ثمود و عاد نازل شد
می ترسانم.»

امام از جملات بیدارگر او تشکر
کرد و فرمود: «یَاابْنَ سَعْدٍ! رَحِمَکَ اللّهُ!
اِنَّهُمْ قَدِ اسْتَوْجَبُوا الْعَذابَ حینَ رَدُّوا عَلَیْکَ
ما دَعَوْتَهُمْ اِلَیْهِ مِنَ الْحَقِّ وَنَهَضُوا اِلَیْکَ
لِیَسْتَبِیحُوکَ وَاَصْحابِکَ فَکَیْفَ بِهِمُ الاْآنَ
وَقَدْ قَتَلُوا اِخْوانَکَ الصّالِحینَ رُحْ اِلی خَیْرٍ
مِنَ الدُّنْیا وَما فیها وَاِلی مُلْکٍ لا یَبْلی؛(۱۲) ای
پسر سعد! خدا رحمتت کند! این
مردم آن گاه که به سوی حق دعوت
کردی و پاسخ مثبت ندادند و به قتل
تو و یارانت آماده گردیدند، مستوجب
عذاب بودند. پس حال که خون
برادران صالح تو را ریختند، چگونه
خواهند بود؟ برو به سوی آنچه که
خیر است از دنیا و آنچه که در آن
است و به سوی ملک و آقایی
[آخرت] که کهنه نمی شود.»

۴. ابی الشعثا

یزید بن زیاد کندی معروف به
«ابی الشعثا» تیرانداز ماهر و
باتجربه ای بود.

روز عاشورا در کنار امام
حسین علیه السلام ایستاد و دفاع می کرد، صد
عدد تیر داشت، همه آنها را جز پنج
عدد به هدف زد. هر بار که تیراندازی
می کرد، رجز می خواند. و امام
حسین علیه السلام در دعا برای او چنین
فرمود: «اَللّهُمَّ سَدِّدْ رَمْیَتَهُ، وَاجْعَلْ ثَوابَهُ
الْجَنَّهَ؛(۱۳) خدایا تیراندازی او را محکم و
قوی گردان! و اجر و مزدش را بهشت
[برین] قرار بده!»

۵. جون، غلام اباذر

شخصی به نام «جون» که در
گذشته غلام اباذر بود، همراه امام
حسین علیه السلام به کربلا آمد. لحظه ای که
آمد از امام حسین علیه السلام اجازه میدان
بگیرد، حضرت به او فرمود: «ای
جون! من بیعت را از تو برداشتم؛ زیرا
تو به امید عافیت و آسایش تا اینجا به
همراه ما آمده ای، در راه ما خود را به
مصیبت مبتلا مگردان!»(۱۴)

جون در جواب امام گفت: نه
هرگز، من در سلامت و امنیت با شما
بودم، و از سفره شما بهره مند شدم.
حال که لحظه های خطر است، شما را
رها کنم! هرگز دست از شما
برنمی دارم. اگر چه رنگ پوست من
سیاه است، عرقم بدبو، و نسبم غیر
معروف، اما شما را رها نمی کنم تا
خون ما با خون شما به هم آمیزد.
بنابراین، حضرت اجازه داد و بعد از
شهادت او، در کنار جنازه اش چنین
دعا فرمود: «اَللّهُمَّ بَیِّضْ وَجْهَهُ، وَطَیِّبْ
ریحَهُ وَاحْشُرْهُ مَعَ الاَْبْرارِ، وَعَرِّفْ بَیْنَهُ وَبَیْنَ
مَحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ صلی الله علیه و آله ؛(۱۵) خدایا! چهره اش
را سفید، و بدنش را خوشبو کن و با
نیکان محشورش گردان! و میان او و
محمد و آلش آشنایی برقرار فرما!»

۶. مسلم بن عوسجه

وقتی مسلم بن عوسجه به میدان
رفت و پیکار سختی کرد، عمرو بن
حجاج و سربازان تحت امرش او را
محاصره کرده، با شمشیرها و نیزه ها
بدنش را هدف قرار دادند. مسلم بر
زمین افتاد. حضرت ابا عبدالله علیه السلام
فورا خود را به او رساند، در حالی که
هنوز زنده بود و به او فرمود: «رَحِمَکَ
رَبُّکَ یا مُسْلِمَ بْنَ عَوْسَجَهَ(۱۶) «فَمِنْهُمْ مَنْ
قَضی نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ»؛(۱۷) رحمت
خدا بر تو باد ای مسلم بن عوسجه!
بعضی از آنان به پیمان خود [شهادت[
عمل کردند و بعضی از آنها در حال انتظار
به سر می برند.»

۷. عمرو بن قرظه

عمرو در روز عاشورا پیش روی
امام ایستاد و هر تیری که به سوی آن
حضرت می آمد، با بدن آن را
می گرفت و هر شمشیری را از امام
دفع می کرد و تا زنده بود، نگذاشت
آسیبی به آن حضرت برسد. وقتی به
زمین افتاد، عرض کرد: ای پسر
پیغمبر! صلی الله علیه و آله آیا من به عهد خود وفا
کردم؟

حضرت در جواب او با جملات
تقدیرآمیز فرمود: «نَعَمْ اَنْتَ اَمامی فِی
الْجَنَّهِ فَاقْرَأْ رَسُولَ اللّهِ عَنِّی السَّلامِ؛(۱۸) تو
پیشاپیش من در بهشت هستی. پس
سلام مرا به رسول خدا برسان!»

۸. حبیب بن مظاهر

حضرت در مقابل زحمات و
فداکاریهای حبیب فرمود: «عِنْدَاللّهِ
اَحْسِبُ نَفْسی وَحُماهَ اَصْحابی لِلّهِ دَرُّکَ یا
حَبیبُ لَقَدْ کُنْتَ فاضِلاً تَخْتِمُ الْقُرْآنَ فی لَیْلَهٍ
واحِدَهٍ؛(۱۹) خود و یاران حامی خود را به
حساب خدا می گذارم. آفرین بر تو ای
حبیب! تو مرد بافضیلتی بودی که در
یک شب قرآن را ختم می کردی!»

۹. دعا و نیایش

از بهترین و ارزشمندترین حالات
ارتباط انسان با خداوند، لحظه دعا و
نیایش است. قرآن کریم می فرماید:
«قُلْ ما یَعْبَؤُا بِکُمْ رَبّی لَوْلا دُعاؤُکُمْ»؛(۲۰)
بگو: پروردگار من برای شما ارزش
قائل نیست، اگر دعای شما نباشد.»

به همین جهت صریحا دستور به
دعا و نیایش داده، و اجابت دعاها را
نیز تضمین نموده است؛ آنجا که
فرمود: «وَ اِذا سَأَلَکَ عِبادی عَنّی فَاِنّی
قَریبٌ اُجیبُ دَعْوَهَ الدّاعِ اِذا دَعانِ
فَلْیَسْتَجیبُوا لی وَلْیُؤْمِنُوا بی لَعَلَّهُمْ
یَرْشُدُونَ»؛(۲۱) «[ای پیامبر!] هنگامی که
بندگان من از تو درباره من سؤال کنند
[بگو:] من نزدیکم، دعای دعاکننده را
به هنگامی که مرا می خواند، پاسخ
می گویم. پس آنها باید دعوت مرا
بپذیرند و به من ایمان بیاورند تا راه
یابند.»

نکته در خور دقت در آیه فوق این
است که خداوند هفت مرتبه به ذات
پاک خود اشاره کرده و نهایت
پیوستگی و قرب و ارتباط و محبت
خود را نسبت به نیایشگران مجسم
ساخته است.

حضرت اباعبدالله علیه السلام هم از نظر
فکری و هم در عمل به شدت پابند
نیایش بوده است.

آن حضرت فرمود: «اَعْجَزُ النّاسِ
مَنْ عَجَزَ عَنِ الدُّعاءِ؛(۲۲) عاجزترین مردم
کسی است که از دعا کردن ناتوان
باشد.»

همچنین فرمود: «اَمّا اِنَّهُمْ لَوْ کانُوا
دَعَوُا اللّهَ بَمُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطَّیِّبینَ بِصِدْقٍ مِنْ
نِیّاتِهِمْ وَصِحَّهِ اِعْتِقادِهِمْ مِنْ قُلُوبِهِمْ اَنْ
یَعْصِمَهُمْ، حَتّی لا یُعانِدُوهُ بَعْدَ مُشاهَدَهِ
تِلْکَ الْمُعْجِزاتِ الْباهِراتِ لَفَعَلَ ذلِکَ بِجُودِهِ
وَکَرَمِهِ؛(۲۳) اگر مردم به هنگام دعاکردن،
خدا را با نام محمد صلی الله علیه و آله و اهل بیت
پاک او، با نیت درست، و با اعتقاد
قلبی صحیحی بخوانند، که آنها را
مصون دارد تا پیامبر را پس از مشاهده
آن همه معجزات محکم و آشکار
نافرمانی نکنند، خداوند با جود و کرم
خود خواسته های آنان را می دهد.»

و گاه برای راهنمایی و تشویق
بیشتر بندگان خدا به معرّفی محلهای
استجابت دعا می پرداخت، از جمله
می فرمود: «اَلرُّکْنُ الْیَمانِیُّ بابٌ مِنْ اَبْوابِ
الْجَنَّهِ لَمْ یَمْنَعْهُ مُنْذُ فَتَحَهُ، وَ اِنَّ ما بَیْنَ هذَیْنِ
الرُّکْنَیْنِ (اَلاَْسْوَدِ وَاَلْیَمانی) مَلَکٌ یُدْعی
هِجّیرَ، یُؤَمِّنُ عَلی دُعاءِ الْمُؤْمِنینَ؛(۲۴) رکن
یمانی، دری از درهای بهشت است.
از روزی که این در را به روی بندگان باز
کرد، آن را نبسته است و همانا بین
حجرالاسود و رکن یمانی فرشته ای
است به نام «هجّیر» که بر دعای
مؤمنین آمین می گوید.»

اما در بُعد عملی، دعاهای
فراوانی از حضرت به یادگار مانده
است که معروف ترین آنها دعای عرفه
است. در ادامه به نمونه هایی از دعای
حضرت (به غیر از دعای عرفه) اشاره
می شود.

الف. دعای جامع

دعای جامع، یکی از دعاهای آن
حضرت است که در آن، انواع
ارزشهای اخلاقی ـ معنوی مهم را از
خداوند بزرگ درخواست می کند.
متن دعا چنین است: «اَللّهُمَّ اِنّی اَسْئَلُکَ
تَوْفیقَ اَهْلِ الْهُدی وَ اَعْمالَ اَهْلِ التَّقْوی، وَ
مُناصَحَهَ اَهْلِ التَّوْبَهِ، وَعَزْمَ اَهْلِ الصَّبْرِ
وَحَذَرَ اَهْلِ الْخَشْیَهِ، وَطَلَبَ اَهْلِ الْعِلْمِ، وَزینَهَ
اَهْلِ الْوَرَعِ، وَخَوْفَ اَهْلِ الْجَزَعِ، حَتّی
اَخافَکَ؛ خدایا! من از تو توفیق
هدایت شدگان، و رفتار پرهیزکاران، و
نصیحت کردن توبه کنندگان، و عزم و
اراده صابران، و ترس اهل خشیت
[الهی]، و تلاش اهل علم، و زینت
پرهیزکنندگان، و ترس جزع کنندگان را
درخواست دارم تا از تو خوف داشته
باشم!»

سپس می فرماید: «اَللّهُمَّ مَخافَهً
تَحْجُزُنی عَنْ مُعاصیکَ وَحَتّی اَعْمَلَ
بِطاعَتِکَ عَمَلاً اَسْتَحِقُّ بِهِ کَرامَتَکَ، وَحَتّی
اُناصِحَکَ فِی التَّوْبَهِ خَوْفا لَکَ، وَحَتّی
اُخْلِصَ لَکَ فِی النَّصیحَهِ حُبّا لَکَ، وَحَتّی
اَتَوَکَّلَ عَلَیْکَ فِی الاُْمُورِ حُسْنَ ظَنٍّ بِکَ،
سُبْحانَ خالِقِ النُّورِ وَ سُبْحانَ اللّهِ الْعَظیمِ وَ
بِحَمْدِهِ؛(۲۵) خدایا! ترسی را می خواهم که
مرا از ارتکاب نافرمانیهایت بازدارد، و
وادار به اطاعتم کند؛ عملی که
مستحق کرامت تو گردم، و پندپذیر در
توبه به خاطر ترس تو باشم، در
خیرخواهی برای تو خالص گردم به
جهت محبت تو. و در تمام کارها به تو
توکل کنم به خاطر خوشبین بودن به
تو. منزه است آفریننده نور، و تنزیه و
ستایش برای خدای بزرگ است.»

راستی که عظمت هر انسان