پاورپوینت کامل بررسی مسائل اساسی در گفتگوی تمدنها ۷۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بررسی مسائل اساسی در گفتگوی تمدنها ۷۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بررسی مسائل اساسی در گفتگوی تمدنها ۷۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بررسی مسائل اساسی در گفتگوی تمدنها ۷۱ اسلاید در PowerPoint :

۷۶

طلیعه سخن

در اسلام هیچ گونه مانعِ شرعی یا
عقلی وجود ندارد که ما را به طور کلی از
گفتگو با دیگران باز دارد. امروز چه ما
بخواهیم یا نخواهیم، گفتگوی تمدنها در
حال انجام شدن است. البته گفتگوی یک
طرفه که مجریان آن، گفتگو را با حربه های
گوناگون به دستور و امریه تبدیل کرده اند و
طرف دیگر، چاره ای جز پذیرفتن و
اطاعت ندارد. برای مثال، دهها سال است
که بحثهای نظری در مجامع بین المللی در
جریان است. حاصل آن نیز میثاقها و
کنوانسیونهایی است که نوعا همه کشورها
آن را پذیرفته اند، بی آنکه در تکوین و
تدوین چنین مجموعه های تعهدآوری،
نقش اساسی داشته باشند.

گفتگوهای کنونی از سنخ گفتگوهای
آرمانی که طرفین از حقوق برابر در بیان
عقاید خویش بهره مند باشند، نیست.
این گونه گفتگوها به آنجا می انجامد که به
گفته «نلسون کال»، جانشین «مک لوهان»
در دانشگاه تورنتو: «سرانجام قدرت
اینترنت به این معناست که باعث می شود
جهان به طور کامل، مثل آمریکاییان فکر
کند و بنویسد.»(۱)

گفتگو به ما امکان می دهد که در
برابر موج شعارهای «جهانی شدن» یا
ایجاد «دهکده جهانی» یا «نظم نوین
جهانی»، تنها ناظر و بیننده نباشیم،
بلکه با حفظ اصول کلی، نقش خود را
ایفا کنیم.

نگاهی به تاریخِ اسلام نشان
می دهد که تمدن عظیم اسلامی،
هیچ گاه با انزواطلبی و گوشه گیری
نمی توانست پیام خود را به دیگران
برساند. البته تمدنها دارای ابعاد
گوناگون هستند؛ هم نمودهای عینی
دارند و هم نمودهای معنوی.
نمودهای عینی تمدنها راحت تر
منتقل می شوند، ولی انتقال نمودهای
معنوی پیچیده تر است؛ زیرا از نظر
ماهیت با یکدیگر متفاوت اند.

پیشینه طرح گفتگو و برخورد

تمدنها

پیشینه گفتگوی تمدنها، شاید به
قدمت خود این تمدنها
باشد.«توین بی» در سال ۱۹۴۷
میلادی به شکل بسیار صریح تر نظریه
تقابل یا جنگ تمدنها را مطرح کرده
بود. او در کتاب «تمدن در بوته
آزمایش» در مقاله دهم با عنوان
«اسلام، آینده و عرب» به طور مفصل
به این موضوع پرداخته است، پس از
گذشت نیم قرن، نظریه جنگ تمدنها
با تحلیل دقیق تر و شناختی بیشتر و
جزئی تر مطرح گشت.(۲)

در باره پیشینه طرح گفتگوی
تمدنها باید گفت که تا کنون مراکز و
سازمانهای گوناگونی برای برگزاری
گفتگو بین ملتها، فرهنگها و ادیان،
تلاش کرده اند. داریوش شایگان در
سال ۱۳۵۶ خورشیدی با حمایت
دربار شاه، مرکزی را به نام «مرکز
ایرانی مطالعه فرهنگها» بنا نهاد. وی
در همان سال، کنفرانسی را با عنوان
«آیا تسلط تفکر مغربی، ارکان گفتگو
میان فرهنگها را میسر می سازد؟» در
تهران برپاکرد.(۳) وی در سال ۱۳۷۴
خورشیدی، کتاب «زیر آسمانهای
جهان» را منتشر کرد که در یک فصل
آن به «گفتگوی تمدنها» می پردازد.

«رژه گارودی»، اندیشمند
مسلمان فرانسوی نیز در اوان پیروزی
انقلاب اسلامی ایران با انگشت
گذاشتن بر روی بحران درونی تمدن
غرب، مرکزی، را به نام «مرکز برخورد
و گفتگوی تمدنها» در پاریس بنیان
نهاد.(۴) وی در کتاب «هشدار به
زندگان»، به عنوان یکی از راه حلهای
نجات غرب، پیشنهاد می کند که:
«غربیان، تمدن و فرهنگ غرب را تنها
تمدن و فرهنگ پیشرفته و نمونه
تحول و تکامل بشری ندانند و با
کشف و شناخت دقیق تمدنهای
دیگری که فرهنگ آنها زاییده انقلاب
صنعتی نیست، کمبودهای خود را
دریابند و از دیگر تمدنها برای غنی تر
ساختن و عمیق تر کردن فرهنگ خود
استفاده کنند.»(۵)

یکی دیگر از اندیشمندان ایرانی
که در زمینه گفتگوی تمدنها،
نظریه های قابل تأملی دارد، دکتر
جواد فلاطوری است. وی در سال
۱۳۶۵ خورشیدی، شعار «گفتگوی
تمدنها و ادیان» را برای تبادل نظر بین
تمدنها و فرهنگها مطرح ساخت که
چندان مورد توجه قرار نگرفت.(۶)

باید دانست که نخستین همایش
بزرگ جهانی درباره این موضوع، در
سال ۱۹۹۰ م. در لیسبون و دومین
همایش با عنوان «برای همبستگی
علیه تعصب و در راه گفتگوی تمدنها»
در سال ۱۹۹۵ م. در پایتخت
گرجستان برگزار گردید.(۷)

نظریه های این اندیشمندان و
حتی فعالیت مؤسسه «درگیری و
گفتگوی تمدنها» نتوانست تأثیر
خاصی در روابط بین المللی ایجاد کند
تا اینکه این موضوع از سوی رئیس
جمهور فعلی ایران در سازمان ملل
متحد مطرح شد و مورد استقبال
همگان قرار گرفت.

مفهوم گفتگوی تمدنها

«گفتگو» را می توان معادل
«Conversation» به معنای مکالمه
رو در روی فرد با فرد یا جامعه با
جامعه دانست. اگر گفتگو را معادل
«Discaurse» بدانیم، به معنای
سخنرانی و گفتگوی علمی در
سطحی بالاتر از مکالمه است که به آن
گفتمان می گویند. چنانچه گفتمان با
واژه تمدن همراه شود، نشان از بالایی
و والایی سطح گفتگو دارد.

اگر گفتگو را به معنای ارتباط
(Communication) بگیریم، ارتباط
طبیعی تمدنها را در طول سالیان و
قرنهای متمادی به ذهن متبادر می کند
که یک جریان دائمی است. این مفهوم
درست و انکارناپذیر است، اما با
توجه به طرح گفتگوی تمدنها،
مقصود را نمی رساند. البته نتیجه
گفتگو می تواند زمینه ساز ارتباط بین
تمدنها باشد.

«تمدن» از مدنیّت و شهرنشینی
گرفته شده است. تمدن، حاصل و
عصاره مظاهر فرهنگی یک قوم، قبیله
و ملت است که نماد آن در قانونمندی
آن جامعه تجلی می یابد. مظاهر
فرهنگی جوامع با یکدیگر مرتبط
می شوند، داد و ستد می کنند، تأثیر
می گذارند و تأثیر می پذیرند.

«فرهنگ» معانی وسیع و
متعددی دارد. از نظر لغوی، به علم،
فضل، دانش، عقل و ادب، فرهنگ
می گویند و معادل آن «Culture»
است. فرهنگ انسانی عبارت است از:
آداب، رسوم، سنتها و رفتارهای
انسانی که با مظاهر مادی آمیخته شده
است و زبان، عقاید، باورها، ابزار،
رمزها، مؤسسات، آثار هنری و مانند
آن را دربر می گیرد.

منظور از گفتگوی تمدنها بررسی
نتیجه تأثیر و تأثر طبیعی فرهنگها در
طول اعصار و قرون نیست، گفتگوی
تمدنها، پدیده خاصی است که
فرهیختگان و اندیشمندان دو یا چند
جامعه و فرهنگ با هدف خاصی،
قصد انشای آن را دارند. بنابراین، با
مذاکره علمی و فرهنگی، از خود
می گویند و از دیگران می شنوند. آنان
با سعه صدر، از فضیلتها و کاستیها
سخن می گویند و پاسخ منطقی،
عرضه می کنند.

ممکن است بحثها از اشتراکات
ظاهری آغاز شود، ولی هر چه به
اعتقادات دینی و فلسفی نزدیک
می گردد، هم بحث انگیزتر است و هم
چنانچه تفاهمهایی صورت گیرد،
ماندگارتر و پایدارتر خواهد بود.
رعایت اخلاق انسانی و اسلامی،
پیش زمینه اثربخشی گفتمان است. در
مقابل، بی توجهی به شرائط زمان و
مکان و شیوه و ابزار مناسب برای
گفتگو نیز از عوامل بازدارنده است که
گاه آثار نامطلوبی برجای می گذارد.

رابطه فرهنگ و تمدن

به نظر مک ایور (Mac Iver)
فرهنگ معادل است با بیان حالات
زندگی (ایدئولوژی، دین و ادبیات).
تمدن نیز عبارت است از: تشکل
جامعه و نظام و کنترل شرایط
اجتماعی (تکنیکها و سازمانهای
اجتماعی).(۸)

«کروبر» فرهنگ را به ارزشهای
اجتماعی و تمدن را به واقعیتهای
اجتماعی مربوط می داند.(۹)

علامه محمد تقی جعفری رحمه الله نیز
تمدن و فرهنگ را چنین تعریف
می کند: «تمدن عبارت است از تشکل
همآهنگ انسانها در حیات معقول با
روابط عادلانه و اشتراک همه افراد و
گروههای جامعه در پیشبرد اهداف
مادی و معنوی انسانها در همه ابعاد
مثبت؛ [و] فرهنگ عبارت است از:
شیوه انتخاب شده برای کیفیت
زندگی که با گذشت زمان و مساعدت
عوامل محیط طبیعی و پدیده های
روانی و رویدادهای نافذ در حیات
یک جامعه به وجود می آید.»(۱۰)

این تعریفها در صددند که بین
تمدن و فرهنگ، تمایز قائل شوند،
ولی این تمایز تنها در تعریف است و
در واقعیت جداسازی فرهنگ و تمدن
از یکدیگر امکان پذیر نیست؛ زیرا
انسان در جامعه زندگی می کند و
تمدن نیز در بستر جامعه محقق
می شود. از سوی دیگر، تمدن بدون
مبنا و زمینه قبلی ایجاد نخواهد شد،
بلکه همانا مبنای تمدن، فرهنگ
است. برای مثال، معارف قرآن مجید،
سنت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سیره عملی
پیشوایان اسلام، عناصر فرهنگ
اسلامی را تشکیل می دهند و این
عناصر مثل روح در کالبد تمدن
اسلامی حلول کرده اند.(۱۱)

بنابراین، تمدن و فرهنگ در
یکدیگر تأثیر و تأثر متقابل دارند و
فرهنگ زیربنای تمدن به شمار
می رود. در تأثیر متقابل این دو باید
دانست اگر پیشرفت تکنولوژی را از
مصادیق تمدن بدانیم، خواهیم دید
که با ورود این ابزار به دیگر کشورها،
افزون بر بُعد مادی، خواه ناخواه در
فرهنگ بومی این کشورها نیز اثر
گذارده است.(۱۲)

در این صورت، تمدن و فرهنگ،
مکمل یکدیگرند. به نظر می رسد که
تمدن به معنای رفتارها و اعمالی
باشد که به محصول مادی فعالیتهای
اجتماعی باز می گردد، مثل: هواپیما،
اتومبیل و تکنولوژی؛ در مقابل،
فرهنگ به آفرینش محصولات
اخلاقی و عقلانی در مسیر حیات
معنوی نیاز دارد. آفرینشهای دینی،
هنری و فلسفی در کیفی ترین شکل
ممکن، در آفرینشهای معنوی جلوه گر
می شود.(۱۳)

اندیشمند دیگری، تمدن را
مجموعه ای می داند که حاصل
فعالیتهای ذهنی آدمی است و ابعاد
گوناگون زندگی جمعی را تدبیر و
تسهیل می کند. در نگاه او، تمدن،
سازنده شخصیت و هویت افراد یک
ملت یا جامعه در مقطع تاریخی و
منطقه جغرافیایی است. اساسا هر
تمدنی بر پایه پیشینه های تاریخی ـ
اجتماعی، پیش گمانه های معرفت
شناختی، هستی شناختی، انسان
شناختی، جامعه شناختی خاص و
مشتمل بر فرهنگ و آداب و رسوم و
هنر و ادبیات و نظام اجتماعی
مخصوص به آن، استوار است.(۱۴)

کوتاه سخن اینکه، فرهنگ روح
تمدن است. فرهنگ را نمی توانیم از
اندیشه دینی و دین جدا کنیم. دین هم
روح فرهنگ است. دین را هم
نمی توانیم از گوهر ایمان مذهبی جدا
کنیم. روح دین، ایمان مذهبی است.

مقوله فرهنگ و تمدن به عنوان
میراث مشترک بشریت، در برگیرنده
ابعاد اجتماعی، تاریخی و سیاسی
ملتهای گوناگون است. این دو مقوله،
ارزشها، هنجارها، روشهای فکری و
اصول پذیرفته شده و نهادمندی را
دربر می گیرد که نسلهای پی درپی هر
جامعه، بیشترین احترام و اهمیت را
برای آنها قائل اند.

جوامع گوناگون همواره تحت
تأثیر فرآیندهای فرهنگی و تمدنی
قرار داشته اند. فرهنگ و تمدن نیز در
طول تاریخ از کارکردهای اجتماعی و
تاریخی ملتها تأثیر پذیرفته است.
بنابراین، هرگونه تغییر و تحرک
اجتماعی که دربر دارنده تبادل و
تعامل فرهنگهاست، به وسیله فرآیند
فرهنگی و تمدنی تحقق می یابد.

هر تمدن در جریان شکوفایی
خود، به تدریج نهادها و زیرساختهای
اصلی فرهنگی، سیاسی، اجتماعی،
اقتصادی و علمی متناسب با خود را
ایجاد می کند.

پس فرهنگ و تمدن دو پدیده در
هم تنیده اند که به دلیل تحولات
جدید و اختلاف در ضریب تحریک
بین آنها، نوعی نابرابری نسبی در
پویایی آنها پدید آمده و بین آنها
فاصله افتاده است. بر این اساس،
برای حل مسائل ناشی از تمدن
جهانی، راهی جز بهره گیری از
ارزشهای سازنده فرهنگهای متفاوت
نیست. در نتیجه، وقتی مسئله
گفتگوی تمدنها مطرح می شود،
خودشناسی و خودسازی فرهنگی و
اجتماعی، نخستین گام در مسیر تحقق
این گفتگو خواهد بود.

کلیاتی از تمدن اسلام و غرب

تمدن اسلامی را می توان حاصل
و برآیند اجتماعی اندیشه، عقیده و
رفتار جامعه اسلامی (دولت و ملت)
تعریف کرد. یک جامعه آن گاه دارای
تمدن اسلامی است که از در و دیوار
آن نشانه اسلامیت نمودار باشد. در
واقع،