پاورپوینت کامل آیینه ی عاشورا (۲) ۷۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آیینه ی عاشورا (۲) ۷۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آیینه ی عاشورا (۲) ۷۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل آیینه ی عاشورا (۲) ۷۴ اسلاید در PowerPoint :

۱۸

یادآوری:

در قسمت پیشین با اشاره به پیوند ناگسستنی اهل بیت علیهم السلام با قرآن کریم و مشترکات این کتاب آسمانی با قرآن ناطق
کربلا، نگاشتیم که «عاشورا» به سان آینه ای است که بسیاری از آیات قرآن کریم به روشنی در آن منعکس شده است.

امام حسین علیه السلام و یارانش تجسم عینی آن دسته از آیاتند که سیمای حق جویان، عدالت خواهان و خداباوران را به تصویر
می کشد و برخی از آیات قرآن کریم را با رویدادهای عاشورا مرور کردیم.

ادامه بحث:

۹- انتخاب برتر

«انا هدیناه السبیل اما شاکرا واما کفورا» (۱)

«همانا ما راه را به او (انسان) نمایاندیم یا سپاسگزار است یا ناسپاس.» خداوند با فرستادن کتب آسمانی و پیامبران ربانی همه ی
انسان ها را به ساحل سعادت، هدایت کرده است.

همواره گروهی به ندای آسمانی آنان، لبیک می گویند و در زندگی بهترین را انتخاب می کنند.

قرآن کریم درباره ی آنان می فرماید:

«الذین یستمعون القول فیتبعون احسنه اولئک الذین هدیهم الله واولئک هم اولوا الالباب » (۲)

«آن کسانی که به سخن گوش می دهند و از بهترین آن پیروی می کنند. ایشان کسانی اند که خدا هدایتشان کرده و اینان
خردمندانند.» از دیدگاه قرآن کریم، جهان هستی کوره آزمایش انسان ها است و فلسفه ی مرگ و زندگی انتخاب برتر است.

«الذی خلق الموت والحیوه لیبلوکم ایکم احسن عملا وهو العزیز الغفور» (۳)

«آن خدایی که مرگ و زندگی را بیافرید تا بیازمایدتان کدام یک از شما در عمل نیکوتر است و اوست عزیز و آمرزنده.» چرخه
هستی بر آن است تا برای همه ی انسان ها صحنه ی آزمایشی فراهم آورد تا بندگان راستین خداوند از مدعیان دروغین عبودیت
جدا شوند.

انسان همواره در طول زندگی، بر سر دو راهی انتخاب قرار دارد. او انتخابگر است و باید راهی را برگزیند که سرانجامش
خوشبختی واقعی است و در میان امواج سهمناک زندگی بر کشتی مطمئن سوار شود که عاقبت به ساحل سعادت لنگر اندازد.

در «ثعلبیه » (یکی از منازل بین راه) مردی از امام حسین علیه السلام درباره آیه ی شریفه ی: «یوم ندعو کل اناس بامامهم » (۴)
می پرسد، آن حضرت می فرماید:

«امام دعا الی هدی فاجابوا الیه وامام دعا الی ضلاله فاجابوا الیها هؤلاء فی الجنه وهؤلاء فی النار وهو قوله تعالی «فریق فی الجنه
وفریق فی السعیر» (۵) » (۶) «پیشوایی به هدایت دعوت می کند پس (گروهی) او را اجابت می کنند و پیشوایی به گمراهی دعوت
می کند پس عده ای او را اجابت می کنند. آن گروه در بهشت و این گروه در آتشند. و این گفته خداوند است که گروهی در بهشت و
گروهی در دوزخند.» بر همین اساس امام حسین علیه السلام در «زرود» (یکی از منازل بین راه) قاصدی را به خیمه ی «زهیر بن
قین » می فرستند و او مردد بر سر دو راهی «انتخاب » می ماند و همسرش مشوق او می شود تا دعوت آن حضرت را بپذیرد. حاصل
این ملاقات پیوستن ایشان به کاروان کربلا می شود.

در قصر بنی مقاتل (یکی از منازل بین راه) آن امام هدایتگر قاصدی دنبال «عبیدالله بن حر جعفی » می فرستند و هنگامی که با او
رو به رو می شوند می خواهد تا یاریشان کند اما او با این که می داند، راه رسیدن به ساحل سعادت پیوستن به کشتی نجات امام
حسین علیه السلام است. دعوت امام را نمی پذیرد و گمراهی را بر هدایت ترجیح می دهد.

در حقیقت کربلا صحنه نمایش انتخاب برتر و عاشورا میدان آزمون است و امام علیه السلام این بزرگ معلم دانشگاه عشق و ایمان
در بخشی از خطبه ی دوم خود در آن روز حماسه و شور چنین فرمود:

«الا ان الدعی بن الدعی قد رکز بین اثنتین بین السله والذله وهیهات منا الذله ابی الله ذلک ورسوله والمؤمنون وحجود طابت
وطهرت وانوف حمیه ونفوس ابیه من ان نؤثر طاعه اللئام علی مصارع الکرام » (۷) .

«آگاه باشید که زنازاده ی پسر زنازاده، میان دو چیز پافشاری کرده، شمشیر کشیدن و خواری کشیدن و دور است که ما به ذلت تن
دهیم که نه خدا و رسولش بر ما می پسندند و نه مؤمنان و دامن های پاک و سرهای پر حمیت و جان های والا، می پذیرد که ما
فرمانبرداری فرومایگان را بر کشته شدن با افتخار ترجیح دهیم.»

۱۰- نفس مطمئنه

«یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه » (۸) .

«ای روح آرامش یافته خشنود و پسندیده به سوی پروردگارت باز گرد.» قرآن کریم در آیاتی نورانی مراتب نفس انسان را بیان
، نفس لوامه (۱۰) و نفس مطمئنه است و بالاترین درجه ی آن همان نفس مطمئنه می باشد
که یکی از مصداق های کامل آن، وجود مبارک حضرت سید الشهدا علیه السلام است.

امام صادق علیه السلام می فرماید:

«اقرؤوا سوره الفجر فی فرائضکم ونوافلکم فانها سوره الحسین بن علی وارغبوا فیها رحمکم الله » فقال ابو اسامه وکان حاضرا فی
المجلس کیف صارت هذه السوره للحسین علیه السلام خاصه فقال «الا تسمع الی قوله تعالی «یا ایتها النفس المطمئنه » انما یعنی،
الحسین بن علی فهو ذو النفس المطمئنه الراضیه والمرضیه واصحابه من آل محمد هم الراضون عن الله یوم القیامه وهو راض
منهم » (۱۱) .

«سوره ی فجر را در نمازهای واجب و مستحب خود بخوانید که سوره ی حسین بن علی است و به آن روی آورید، خدا شما را رحمت
کند. ابو اسامه که در مجلس حاضر بود، پرسید: چگونه این سوره مخصوص حسین علیه السلام است پس امام فرمود: آیا سخن خدا
را نشنیده ای [که خطاب می کند: ] ای روح آرام! همانا مقصود حسین بن علی است که دارای نفس مطمئنه و خشنود و پسندیده
است و یاران او از خاندان محمد صلی الله علیه و آله نیز در قیامت از خداوند خشنودند و خدا هم از آنان راضی است.» امام حسین
علیه السلام در طول مسیر مدینه تا کربلا بارها موضوع شهادت و سرانجام کاروان عاشورا را با یاران خود در میان گذاشت تا آنان
که به چیز دیگری جز خدا می اندیشیدند، راه خود را جدا کنند.

آخرین بار در شب عاشورا عاقبت کار خود را با یاران خود مطرح کردند. ایشان در اوج غنای روحی با نفسی آرام و آگاه به آنچه فردا
رخ خواهد نمود، از همه ی یارانش خواست تا از تاریکی شب بهره گیرند و او را رها کنند و بروند.

اما شاگردان مکتب عشق و ایمان که جام اطمینان و عرفان را از دست ساقی کوثر نوشیده بودند، با نفسی مطمئن پروانه وار گرد
خورشید وجود امام علیه السلام حلقه زدند و هر یک به نوعی از آن حضرت حمایت کردند. فرزندان مسلم بن عقیل گفتند:

نه، به خدا سوگند… ما چنین کاری نمی کنیم و از یاری تو دست برنمی داریم و با جان و مال و خاندان در رکاب تو می جنگیم تا به
درجه ی شهادت نایل شویم.

مسلم بن عوسجه اظهار کرد:

«ما از شما جدا نمی شویم تا سینه هایمان آماج تیرها شود و تا جایی که دستانمان توان دارد، در رکابت شمشیر می زنیم و اگر
سلاحی در دست نداشتیم، با سنگ می جنگیم تا سرانجام به فیض شهادت برسیم.» و زهیر گفت:

«به خدا سوگند دوست دارم، هزار بار کشته و زنده شوم و خدا با کشته شدنم، از تو و جوانان خاندانت بلا بگرداند» . (۱۲)

پس از آن که هر یک از یاران به نوعی با اطمینان تمام حاضر به جدایی از امامشان نشدند و نفس مطمئنه و قرآن ناطق عاشورا به
نیت صادقانه و مخلصانه ی آنان پی بردند، مدال شهادت را زینت بخش سینه های سوزان و منتظر آنان کردند و فرمودند.

«انی غدا اقتل وکلکم تقتلون معی ولا یبقی منکم احد» (۱۳) .

«همانا من فردا کشته می شوم و همه ی شما با من به شهادت می رسید و احدی از شما باقی نمی ماند.»

۱۱- توبه

«یا ایها الذین آمنوا توبوا الی الله توبه نصوحا» (۱۴) .

«ای کسانی که ایمان آورده اید، به درگاه خداوند توبه کنید توبه ای خالصانه.» قرآن کریم همه ی انسان ها را به توبه فرا می خواند و
بازگشت کنندگان و پاکی طلبان را محبوب خدا می داند (۱۵) و این در را به روی همه و برای همیشه باز و آن را عامل تبدیل گناهان
به حسنات می داند و می فرماید:

«الا من تاب وءامن وعمل عملا صالحا فاؤلئک یبدل الله سیئاتهم حسنت وکان الله غفورا رحیما» (۱۶) .

«مگر آن کسانی که توبه کنند و ایمان آورند و کارهای شایسته کنند. خدا گناهانشان را به نیکی ها بدل می کند و خدا آمرزنده ی
مهربان است.» یکی از مصداق های عینی این آیه ی شریفه «حر بن یزید ریاحی » است. اگر چه کنکاش در شخصیت او مجالی بیش از
این می طلبد اما با نگاهی گذرا به آنچه در طول مسیر او از کوفه تا کربلا بر او گذشته، به دست می آید که ایشان از همان آغاز
حرکت مطمئن نبود که سرانجام کار به جنگیدن با امام حسین علیه السلام منجر می شود.

وقتی از کوفه برای مقابله با کاروان کربلا گام برداشت، سروشی آسمانی او را به بهشت بشارت داد.

آن ندا سؤالی در ذهن او ایجاد کرد و همواره از خود می پرسید: بشارت به بهشت و ستیز با فرزند دختر پیامبر صلی الله علیه و آله
چگونه ممکن است؟ همین جرقه ی بصیرت سبب شد تا او در «شراف » – یکی از منازل بین راه – در مقابل نفرین امام علیه السلام
که فرمودند: «ثکلتک امک » ادب نگه دارد و در مقابل عظمت آن حضرت و مادرشان کرنش کند.

«حر بن یزید ریاحی » که مترصدانه جریان دو گروه حق و باطل را زیر نظر داشت، در روز عاشورا وقتی جنگ را حتمی دید و
خطبه ی جانفزای امام و استغاثه ی آن خورشید هدایت را به گوش جان شنید، برای اطمینان از عمر سعد پرسید: آیا با این مرد
می جنگید؟ او پاسخ داد: «به خدا سوگند آری، جنگی که کمترین حادثه آن بریدن سرهاست.» در این لحظه حساس بود که او به
بهانه ی آب دادن اسبش به سوی اردوگاه امام حسین علیه السلام حرکت کرد و با حالتی پشیمان و شرمگین، خود را به اهل بیت
علیهم السلام رساند و با صدای بلند اظهار کرد: «اللهم الیک انیب فتب علی فقد ارعبت قلوب اولیائک واولاد نبیک یا اباعبدالله انی
تائب فهل لی من توبه؟» (۱۷) «خداوندا به سوی تو رو می آورم پس توبه ام را بپذیر. من دل های اولیاء تو و فرزندان پیامبر تو را لرزاندم.
ای اباعبدالله! من توبه کردم آیا توبه ام پذیرفته است؟» امام علیه السلام این دریای کرامت در جواب او فرمودند: «نعم یتوب الله
علیک » شکوفه شادی بر شاخسار جان حر نشست و دانست که بشارت او به بهشت هنگام بیرون آمدنش از کوفه بی دلیل نبوده
است.

۱۲- توکل

«ومالنا الا نتوکل علی الله وقد هدینا سبلنا ولنصبرن علی ما اذیتمونا وعلی الله فلیتوکل المتوکلون » (۱۸) .

«و چرا بر خدا توکل نکنیم و حال آن که او راه را به ما بنمود و ما بر آزاری که به ما می رسانید صبر خواهیم کرد و توکل کنندگان به
خدا توکل کنند.» واگذاری کارها به خداوند یکی از سفارش های اکید قرآن است. مؤمنان حقیقی پس از آن که به میزان
ستطاعت خویش برای به سامان رساندن کارهایشان تلاش می کنند سرانجام آن را به خدا می سپارند و کسی که بر او توکل کند
کفایتش می کند. (۱۹)

مصداق کامل آیات توکل را باید، در سیره سالار آزاد مردان ببینیم. آن حضرت هنگام خروج از مدینه در پایان وصیت نامه شان
چنین نگاشتند:

«هذه وصیتی الیک یا اخی، وما توفیقی الا بالله علیه توکلت والیه انیب » (۲۰) .

«ای برادرم! این وصیت من است به تو و توفیق من جز از خدا نیست بر او توکل کردم و به سوی او باز می گردم.

پس از آن که کاروان کربلا از دروازه ی مدینه گذشت تا رسیدن به سرزمین موعود حوادثی را به خود دید که همه از تلاش
بی وقفه ی امام حسین علیه السلام و یارانش برای عمل به وظیفه حکایت می کند.

آن حضرت در روز عاشورا آیات توکل را عملا به تصویر کشید و با دیدن سیل سپاه دشمن فرمودند:

«اللهم انت ثقتی فی کل کرب ورجایی فی کل شده وانت لی فی کل امر