پاورپوینت کامل بردباری در تبلیغ ۱۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بردباری در تبلیغ ۱۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بردباری در تبلیغ ۱۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بردباری در تبلیغ ۱۵ اسلاید در PowerPoint :

۷۸

در سال ۱۳۷۲ برای تبلیغ اسلام و معارف دینی
به جمهوری خود مختار نخجوان عزیمت کردم.

نخجوان در شمال غربی ایران واقع شده و با
کشورهای ایران، ارمنستان و ترکیه همسایه
است و سیصد هزار نفر از جمعیّت آن شیعه
مذهب اند.

چون این سفر اوّلین سفر خارجی من بود، هم
دلهره و اضطراب داشتم هم بسیار خوشحال
بودم که توفیق تبلیغ اسلام در کشوری که
لگدکوب تفکرات مارکسیستی بوده، یافته ام.

راجع به این جمهوری کوچک اطلاعات اندکی
داشتم. همه جا برایم تازه گی داشت. فقط آماده
تبلیغ در هر شرایطی بودم.

در اوّلین لحظات ورودم به کشوری که از حاکمیّت
اسلام در آن خبری نبود، احساس غربت و
تنهایی می کردم و از دیدن مناظر زشت و
شیشه های مشروبات الکلی دلتنگی شدیدی به
من دست می داد. دنیای دیگری بود که وارد آن
شده بودم. همه چیزش با کشور خودمان فرق
می کرد. نوع نگاه های مردم متفاوت بود. حالا باید
برای تبلیغ دین در این محیط آلوده برنامه ریزی
می کردم

و نسبت به نوع بیماری های روحی شایع
داروهای مناسب در نظر می گرفتم. زیرا مبلّغ باید
طبیب دوّار باشد و برای هر دردی داروی مناسب
تجویز کند و برای هر زخمی مرهمی مناسب
تهیّه نماید.

بعد از دو روز اقامت در شهر قدیمی نخجوان به
یکی از شهرهای اطراف نخجوان به نام شهر
«شرور» وارد شدم و پس از شنیدن نام این شهر
مفاهیمی از شرّ و تباهی ذهنم را به خود مشغول
ساخت.

بعد از ورود به شهر شرور به منزل یکی از ریش
سفیدهای محل که عهده دار امور دینی شان بود
رفتیم. او از پذیرش ما اِبا کرد و به شدّت با ما
برخورد کرد. او گفت: «ما به اسلام شما نیازی
نداریم ما خودمان بهتر می دانیم که اسلام چه
می گوید.»

با دوستانِ همراه از منزل ایشان خارج شدیم.
معرّف ما گفت: «حالا که چنین است شما را به
یک شهر دیگر معرّفی می کنم.» ولی من گفتم:
«نه. شما تشریف ببرید. من همین جا می مانم
وانشاءاللّه مشکل را حلّ می کنم.»

ایشان را بدرقه کردیم. من در منزل فرد دیگری
اقامت کردم. هنگام غروب جهت صرف شام ریش
سفید محل را نیز به خانه ی میزبان جدید دعوت
کردیم. او دعوت را پذیرفت و من حدود چهار
ساعت با وی صحبت کردم. در طول این گفتگو
توانستم نظرش را جلب کنم و با استفاده از
روحیّات وی ـ که در این مجلس به دستم آمد ـ او
را قانع کردم که وجود من برای آن ها ضرری ندارد
بلکه ممکن است فوائدی هم داشته باشد. بعد