پاورپوینت کامل حماسه ای هشتادساله ۸۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل حماسه ای هشتادساله ۸۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۸۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل حماسه ای هشتادساله ۸۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل حماسه ای هشتادساله ۸۲ اسلاید در PowerPoint :

۱۰۲

فلسطین طی چند دهه اخیر یکی از کانون های خبری مهم جهان به شمار آمده است .

کشف نفت در کشورهای مسلمان خلیج فارس; ظهور صهیونیسم سیاسی; فروپاشی امپراطوری عثمانی و رخنه عوامل جاسوس و
سرسپرده در بدنه حکومت های نوپای عربی، شرایطی مساعد را برای رخ دادن فاجعه ای در قلب کشورهای اسلامی، در کنار دریای
مدیترانه فراهم نموده بود .

در این زمان استعمار در زایشی سیاسی، چهره ای سیاه، خشن، خرافی و نژادپرست را تحت عنوان حکومت جعلی اسرائیل به
جغرافیای سیاسی جهان تحمیل نمود . از آن دوران تاکنون تاوان از هم گسیختگی خودی ها و پیوستگی دشمنان را ملتی مظلوم
می پردازد .

در این مقاله سعی بر این است تا خواننده محترم ضمن آشنایی با سیر مبارزات مردم فلسطین به پاسخ دو پرسش مهم نایل شود:

یکم: مردم فلسطین از چه زمان به مبارزات عملی روی آوردند؟

دوم: به چه دلایلی تاکنون این ملت مظلوم در پنجه های خونبار صهیونیست ها گرفتار است؟

آغاز یورش

سال ۱۸۹۷ را می توان آغازی برای حرکت به سوی اندیشه مدون دولت یهود به شمار آورد .

در این سال روزنامه نگاری یهودی از اتریش به نام تئودور هرتزل افکار و عقاید صهیونیست ها را به نظم درآورد و در کتابی با نام
«دولت یهود» به کنگره بال سوئیس که از سوی طرفداران همین اندیشه برگزار شده بود، ارائه کرد . وی با زیر پا گذاشتن اندیشه
انتظار موعود در یهودیت، مدعی شد بایستی جهت حفظ نژاد یهود و زمینه سازی ظهور موعود، دولتی یهودی تاسیس شود .

رهبران صهیونیسم ابتدا در مورد مکان تشکیل دولت یهودی به اتفاق نظر نرسیدند .

اوگاندا، آرژانتین، برزیل، آفریقای جنوبی، بخش اروپایی ترکیه، عراق، صحرای سینا و استرالیا از جمله گزینه های تشکیل
کومت یهود به شمار می آمدند . اگر چه هرتزل به عنوان نخستین رهبر صهیونیسم در دیدار با سلطان عبدالحمید دوم – سلطان
عثمانی – درخواست واگذاری فلسطین را در قبال سامان بخشی به اقتصاد امپراطوری مطرح نمود، اما با مخالفت سلطان عثمانی
و نبود شرایط مساعد، از این پیشنهاد دست کشید و اوگاندا را مد نظر قرارداد، ولی با مرگ وی در سال ۱۹۰۴ و قدرت یابی جناح
طرفدار تشکیل حکومت در فلسطین و فروپاشی امپراطوری عثمانی، صهیونیسم راه دیگری یافت . به موازات تغییر و تحول در
نظام های سیاسی آن دوره، نظریه سیاسی صهیونیسم با مدد بارون ادموند روچیلد و حرکت های آرام و گام به گام اقتصادی وی در
سال های ۱۸۸۷ تا ۱۸۹۹ به بلوغ خویش نزدیک می شد، تا در تلاقی اندیشه سیاسی و حمایت اقتصادی دولت اسرائیل محقق گردد .
روچیلدها به عنوان دو بازوی سیاسی – اقتصادی صهیونیسم توانستند در یک اقدام زیرکانه و برنامه ریزی شده و بدون شتابزدگی
ضمن ایجاد اردوگاه های اقتصادی در فلسطین و خرید حدود پنج درصد از اراضی فلسطین (۱) حمایت انگلیس را در سال ۱۹۱۷ به
دست آورند و به صورت رسمی به عنوان دکل دیدبانی استعمار پیر انگلیس و عامل تشنج در منطقه مستقر شوند . (۲)

مبارزات مردم فلسطین

یکی از پرسش هایی که همواره در ذهن بسیاری مطرح می شود این است که، آیا ملت فلسطین در این زمان حساس و مهم به خواب
رفته بودند؟ در پاسخ به این پرسش باید گفت: فروپاشی دولت عثمانی پس از جنگ جهانی اول و تقسیم آن به کشورهای کوچک و
احیانا دست نشانده، قدرت مانور را از کشورهای عربی به صورت کامل سلب کرده بود و آنان در یک سر در گمی و کشمکش درونی
قرار گرفته بودند .

بر همین اساس جامعه جهانی در آن ایام سرپرستی کشورهای عربی با مرزبندی جدید را بر عهده کشورهای پیروز در جنگ
جهانی گذاشت . فلسطین نیز در این میان سهم انگلستان گردید .

اما بیم از شورش های مسلمانان غیور موجب گشت تا این استعمارگر پیر و کهنه کار در اقدامی پیشگیرانه به فکر ایجاد یا تقویت
نیرویی مهار کننده افتد . این سیاست با توجه به حضور صهیونیست ها که توانسته بودند در طی سال های گذشته به گونه ای بی سر
و صدا بنیان های نوپای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی خود را ایجاد کنند، تکمیل می گردید . نیاز متقابل صهیونیست ها به
حمایت های سیاسی یک ابرقدرت نیز در این میان بی تاثیر نبود و توانست در پایان منجر به صدور اعلامیه مشهور بالفور شود .

با اعلامیه بالفور، وزیر خارجه وقت انگلیس در یک بده بستان سیاسی – مالی، حق یهودیان را در جهت تاسیس دولت یهود در
بخشی از فلسطین به رسمیت شناخت . (۳)

به این وسیله بذر بحرانی پیوسته و مداوم و در عین حال تامین کننده اهداف سیاسی – اقتصادی استعمارگران کاشته شد .
زلزله ای سیاسی که تاکنون لرزه ها و پس لرزه های آن هر روز، در اخبار جهان منعکس می شود . در پی این اقدامات و سیل
مهاجرت یهودیان به فلسطین، اولین زنگ های خطر در گوش روشنفکران مسلمان فلسطینی به صدا درآمد . به همین خاطر
راهپیمایی های گسترده ای از سوی مردم فلسطین در اعتراض به این نوع حق کشی صورت گرفت . این اعتراض ها از سال ۱۹۱۷ به
مدت سه سال ادامه یافت . نمایندگی بریتانیا با توجه به وضع وخیم آن زمان و امکان درگیری های گسترده، در سال ۱۹۲۰ دستور
ممنوعیت هر گونه راهپیمایی را صادر نمود . اما شعله های این حرکت فراگیر خاموش نگشت و در همان سال (۱۹۲۰) اولین قیام
انقلابی به نام انقلاب قدس یا قیام بیستم روی داد . این نهضت خودجوش در پی حمله یک جوان یهودی به جمع مسلمانان و تلاش
وی برای پاره نمودن پرچم فلسطین – که منجر به کشته شدن این صهیونیست تندرو شد – به وقوع پیوست .

پس از این ماجرا پلیس انگلیس با همراهی جوانان یهودی به فلسطینیان حمله نمودند که در نتیجه، نبردی سخت بین دو طرف
در گرفت و به تعطیلی مطبوعات و حکومت نظامی منجر گشت . (۴)

این قیام اگر چه با برخورد خشن نیروهای انگلیس مواجه گشت، اما توانست روح خودباوری را در مردم بیدار کرده، موجب رشد
حرکت های بعدی شود، به صورتی که در دهه بیست فلسطین شاهد قیام های پی در پی مردمی بود که اوج آن ها را می توان در قیام
براق مشاهده نمود . این قیام در واکنش به تظاهرات صهیونیست ها و درخواست آنان مبنی بر باز پس گیری دیوار ندبه (۵) (حائط
البراق) روی داد . در این تظاهرات صهیونیست های افراطی با توهین به مقدسات دینی و تحریک احساسات مسلمانان – که دیوار
براق (ندبه) را مکان معراج پیامبر می دانستند – زمینه های خشم فراگیر فلسطینیان را در آستانه میلاد رسول اکرم صلی الله علیه
و آله فراهم نمودند .

مردم غیور فلسطین همان روز پس از نماز جمعه راه پیمایی بزرگی را سامان دادند . این تظاهرات با پخش اخباری مبنی بر اینکه
یهودیان قصد دارند به دیوار براق حمله نموده، مسجدالاقصی را تخریب کنند همزمان گردید . این خبر خروش و فریاد ملت
فلسطین را در پی داشت . مردم به سوی قدس سرازیر گشتند و شعله های این غیرت دینی از قدس به شهرهای نابلس، الخلیل، یافا،
حیفا و دیگر شهرها و مناطق رسید و همگی مردم در یک اقدام غیر منتظره شهرک های یهودی نشین را به آتش کشیده، با
تقسیم شدن به گروه های کوچک به پادگان های انگلیس حمله کردند . البته ورود مجاهد نستوه و خستگی ناپذیر شیخ غز الدین
قسام را نباید در این برهه حساس نادیده انگاشت . وی پس از فرار از چنگ استعمارگران فرانسوی در سوریه، وارد فلسطین گردید .
این شاگرد مکتب پویای سید جمال و عبده با توجه به لزوم مبارزه با حرکت های پیدا و پنهان صهیونیست ها در سال ۱۹۲۵ به
سرعت مجموعه هایی سری و نظامی با نام جهادیه به وجود آورد .

عز الدین قسام با نگاهی ژرف و سیاسی، به حرکتی آرام و ده ساله روی آورد و پس از آن که ضربات بسیاری بر پیکر صهیونیست ها
و حامی آنان یعنی نیروهای انگلیسی وارد ساخت، در تپه های «یعبد» به شهادت رسید . اما شیوه جهادی او الگویی بی بدیل پیش
روی مبارزان فلسطینی تا به امروز قرار داده است .

پس از شهادت وی اعتصاب های بزرگی در سال های ۱۹۳۶ سراسر فلسطین را فرا گرفت . این اعتصابات به مدت شش ماه ادامه
یافت و با برگزیدن شیوه های نظامی راه خود را با رویکردی تازه ادامه داد . اعدام حاکم انگلیسی شهر الخلیل از ثمرات این نگاه تازه
به مبارزات به شمار می رود . اما پس از گذشت چهار سال، در سال ۱۹۳۹ این حرکت زیبا و آزادی بخش به خاطر عدم حمایت
دولت های عربی و داد و ستدهای پنهانی سران آن ها با استعمارگران و از سوی دیگر اختلاف بین سران نهضت به شکست انجامید . (۶)

اگر چه این قیام نیز در مسیری اختلاف آمیز به سردی گرایید اما یکی از ثمرات عملی آن به تاخیر افتادن نقشه های شوم
صهیونیست ها بود، به گونه ای که تشکیل حکومت یهودی را تا مدت ها به تاخیر انداخت .

در سال های دهه چهل (۱۹۴۰ به بعد) افزایش حجم مهاجرت یهودیان به فلسطین، تراکم و سازماندهی آنان، و خروج نیروهای
انگلیسی در سال ۱۹۴۸، پایانی برای طرفداران صلح عربی – اسرائیلی به شمار می رفت .

با خروج نیروهای انگلیس، گروه های سازمان یافته صهیونیست در اقدامی از پیش طراحی شده و هماهنگ، جنگی را بر علیه
ساکنان مسلمان و فلسطینی به راه انداختند و نیمی از سرزمین فلسطین را به اشغال در آوردند . حکومت های عربی هم مرز با
فلسطین نیز در هجومی فراگیر قسمت های دیگر فلسطین را به تصرف در آوردند و تنها واکنش آن ها به اشغال اسرائیلی ها
رجزخوانی هایی بود که ظاهرا میراث جاهلی اعراب به شمار می آمد .

نگاه منفعت جویانه و سیاسی دولت هایی همچون اردن، مصر و سوریه در آن زمان به شکلی دو سویه عمل نمود . به این صورت که
در جهت حفظ آبرو به سرزمین های فلسطینی یورش بردند اما با توافق هایی سری از مرزهای توافق شده فراتر نرفتند . عملکرد امیر
عبدالله پادشاه وقت اردن در سال ۱۹۴۷ و دیدار وی با گلدامایرسون – که بعدها به نخست وزیری اسرائیل رسید – نمونه ای از
همین رویکرد دوگانه است . وی در آن دیدار با تقسیم فلسطین به گونه ای که موجب تحقیر وی در دید جهان عرب نشود موافقت
می نماید . (۷)

گلدامایر در کتاب خود به نام کینه نیز به این ملاقات ها اشاره می کند و می نویسد: «دوبار با ملک عبد الله پادشاه اردن ملاقات
کردم، او مرد جذابی بود و دوست داشت به اصل مطلب بپردازیم . وی قول داد به هیچ وجه در تهاجم عربی بر علیه اسرائیل شرکت
نخواهد کرد و همیشه با اسرائیل دوست خواهد ماند . (۸) »

به نظر می آید سیاست ملک عبد الله پس از گذشت بیش از نیم قرن به وسیله نوه او امیر عبد الله دنبال می شود و اردن را همچنان
به یکی از متحدان عرب اسرائیل در منطقه تبدیل نموده است .

پادشاه اردن در ادامه سیاست ریاکارانه خویش موافقت انگلیسی ها را برای تصرف بخش هایی از فلسطین که متصل به اردن است،
کسب می کند و بر همین اساس توفیق ابو الهدی نخست وزیر اردن تمایل کشورش را نسبت به اداره بخش هایی از فلسطین اعلام
می دارد و طرف اسرائیلی نیز مشروط بر این که از مرزهای توافق شده تجاوز نکند، موافقت خود را اعلام می دارد (۹) .

خیانت و تزویر سیاستمداران عرب در به وجود آمدن کشور جعلی اسرائیل در پیوند با منافع صهیونیست ها و عدم حمایت از
نهضت های مردمی فلسطین موجب گشت سال های بعد از ۱۹۴۸ تا نیمه دهه پنجاه، سال های رکود در حرکت های انقلابی نام
بگیرد . این دهه بهترین فرصت را برای رهبران اسرائیل فراهم نمود تا در این مدت پایه های اقتدار نظامی، سیاسی و اقتصادی خود
را مستحکم سازند و بتوانند در برابر مقاومت های آینده و جنبش های مردمی، آسیب پذیری خود را به حداقل برسانند .

ایام تغییر محور مبارزه از نظامی به فرهنگی – که چندان ضرری برای اسرائیلی ها نداشت – به مدت دو دهه طول کشید . نسل
خسته، پژمرده و آواره فلسطین که آرام آرام از توافق های حامیان عرب خود آگاه می گشت، تنها راه مبارزه را بازگشت به مبارزه و
جهاد مسلحانه می دانست . بر همین اساس با ظهور اندیشه های نو در عرصه مبارزه، جنبش آزادیبخش ملی فلسطین (فتح) در
اواسط دهه ۶۰ میلادی تاسیس گردید . این جنبش با الگوگیری از شیوه رزم شیخ عزالدین قسام به مبارزه مسلحانه روی آورد .
تولد سازمان فتح با اندیشه پان عربیسم یا ملی گرایی عربی از سوی جمال عبد الناصر در مصر همزمان گشت . مبارزان فلسطینی
نیز که تحت تاثیر این اندیشه قرار گرفته بودند، با فعال نمودن هسته های مقاومت، مبارزات خویش را به صورتی پی گیرانه ادامه
دادند . ایجاد آموزشگاه های چریکی در مصر در ادامه همین رویکرد تازه قابل ارزیابی است . سیل جوانان آزرده فلسطینی که در
اندیشه آزادی فلسطین می سوختند به سوی اردوگاه های آموزشی و رزم مسلحانه سرازیر شدند و در مدت کوتاهی گروه های
مختلفی با دیدگاه های گوناگون با تاکید بر عناصر ملی گرایی، سوسیالیستی و . . . تشکیل گردید .

نقطه ضعف