پاورپوینت کامل مهرورزی در سیره پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله ۷۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مهرورزی در سیره پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله ۷۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مهرورزی در سیره پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله ۷۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل مهرورزی در سیره پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله ۷۳ اسلاید در PowerPoint :

۱۴۹

مقدمه

خداوند در قرآن می فرماید: «لَوْ
کُنْتَ فَظًّا غَلیظَ الْقَلْبِ لاَنْفَضُّوا مِنْ حَوْلِکَ»؛
«[ای پیامبر!] اگر خشن و سخت دل
بودی، مردم از گرد تو متفرق
می شدند.»

برای شناختن مقام و منزلت پیامبر
عظیم الشأن اسلام صلی الله علیه و آله ، در مرحله اوّل
باید از خالق او و از کتاب قرآن که بر
قلب او نازل شده است، بهره جست.
خداوند در قرآن می فرماید: «لَقَدْ جاءَکُمْ
رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِکُمْ عَزیزٌ عَلَیْهِ ما عَنِتُّمْ حَریصٌ
عَلَیْکُمْ بِالْمُوءْمِنینَ رَوءُفٌ رَحیمٌ»؛ «همانا
رسولی از خود شما به سویتان آمد که
رنجهای شما بر او سخت است؛ و
اصرار بر هدایت شما دارد؛ و نسبت به
مؤمنان رئوف و مهربان است.» در این
آیه خداوند دلسوزی و مهرورزی
فوق العاده پیامبر صلی الله علیه و آله را نسبت به
مؤمنان گوشزد می کند و با ۵ صفت
پیامبر صلی الله علیه و آله را توصیف می کند که هر
کدام از این اوصاف قطره ای از دریای
بی کران فضایل و مکارم پیامبر
عظیم الشأن اسلام صلی الله علیه و آله است؛ پیامبری
که فضایل اخلاقی فراموش شده در
عصر جاهلی را در طی ۲۳ سال رسالت
خویش نهادینه کرد و خشونتها،
تبعیضها، شکاف طبقاتی و انحطاط
اخلاقی را تبدیل به فضایل ارزشمند
اخلاقی نمود.

ثمره عصر جاهلی چیزی نبود جز
قتل و خونریزی، شیوع خرافات، فساد
اخلاقی، توحش و بی رحمی و از همه
زشت تر، زنده به گور کردن دختران که
قرآن در مذمت این عمل زشت و
انحطاط اخلاقی این گونه می فرماید:
«وَ إِذَا الْمَوْوءُدَهُ سُئِلَتْ بِأَیِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ»؛ «و
در آن هنگام (روز قیامت) از دختران
زنده به گور شده سؤال می شود که به
چه گناهی کشته شدند؟»

در چنین جامعه ای پیامبری که به
گفته قرآن رحمتی برای عالمیان است؛
ظهور کرد. خداوند در قرآن می فرماید:
«وَ ما أَرْسَلْناکَ إِلاّ رَحْمَهً لِلْعالَمینَ»؛ «ما تو
را جز رحمت برای جهانیان
نفرستادیم.» اما اینکه چطور رحمت
برای همه دنیاست، جهتش این است
که دینی آورده که عمل به آن سعادت
مردم را در دنیا و آخرت تأمین می کند.
آری، آن حضرت رحمت برای اهل
دنیاست، از جهت آثار حسنه ای که از
قیام او به دعوت حقّه اش در مجتمعات
بشری به راه افتاد که اگر وضع زندگی
بشر آن روز را قبل از اینکه آن حضرت
مبعوث شود، در نظر بگیریم و با
وضعی که پس از قیام او به خود گرفت،
مقایسه کنیم کاملاً روشن می گردد.

عرب قبل از رسالت

«به طور کلّی، اوصاف عمومی و
پسندیده عرب را در چند جمله
می توان خلاصه کرد: اعراب زمان
جاهلیت و بالاخص اولاد عدنان [که
یکی از قبایل محلی عربستان بوده و
پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله هم از همین قبیله
است.] طبعا سخی و مهمان نواز بودند
و کمتر به امانت خیانت می کردند.
پیمان شکنی را گناه غیر قابل بخشش
می دانستند. در راه عقیده فداکار بودند.
از صراحت لهجه کاملاً برخوردار
بودند. شجاعت و جرئت آنان
ضرب المثل بود. فرار و پشت به
دشمن را زشت و ناپسند می شمردند
و… ولی در برابر اینها یک سلسله فساد
اخلاق و ملکات رذیله کم کم برای آنها
به صورت اخلاق عمومی در آمده بود
که جلوه هر کمالی را از بین برده بود و
اگر روزنه ای از غیب باز نمی شد، به
طور مسلّم طومار حیات انسانی آنها در
هم پیچیده شده و در پرتگاه مخوف
نیستی سرنگون می گردیدند.»

حضرت علی علیه السلام گویاترین
تصویر را از عصر جاهلیت قبل از
بعثت پیامبر صلی الله علیه و آله ترسیم کرده است:

«أَرْسَلَهُ… وَ النَّاسُ فِی فِتَنٍ انْجَذَمَ فِیهَا
حَبْلُ الدِّینِ وَ تَزَعْزَعَتْ سَوَارِی الْیَقِینِ وَ
اخْتَلَفَ النَّجْرُ وَ تَشَتَّتَ الْأَمْرُ وَ ضَاقَ الْمَخْرَجُ وَ
عَمِیَ الْمَصْدَرُ فَالْهُدَی خَامِلٌ وَ الْعَمَی شَامِلٌ
عُصِیَ الرَّحْمَنُ وَ نُصِرَ الشَّیْطَانُ وَ خُذِلَ الْإِیمَانُ
فَانْهَارَتْ دَعَائِمُهُ وَ تَنَکَّرَتْ مَعَالِمُهُ وَ دَرَسَتْ
سُبُلُهُ وَ عَفَتْ شُرُکُهُ؛ خدا پیامبر
اسلام صلی الله علیه و آله را زمانی فرستاد که مردم در
فتنه ها گرفتار شده، رشته های دین پاره
شده، ستونهای [ایمان و] یقین ناپایدار
بود. در اصول دین اختلاف وجود
داشت و امور مردم پراکنده بود. راه
رهایی دشوار و پناهگاهی وجود
نداشت. چراغ هدایت بی نور و
کوردلی همگان را فرا گرفته بود.
خدای رحمان معصیت می شد و
شیطان یاری می گردید. ایمان بدون
یاور مانده و ستونهای آن ویران
گردیده و نشانه های آن انکار شده و
راههای آن ویران و جاده های آن کهنه و
فراموش گردیده بود.»

آری، در چنین جامعه ای بود که
پیامبری از جنس رحمت و عطوفت
ظهور کرد و با مهرورزی و دلسوزی
فوق العاده خویش رسالتی را که در طیّ
بیست و سه سال به دوش او نهاده شده
بود، به پایان رسانید و اسلام در
جامعه ای که در انحطاط کامل اخلاقی
قرار گرفته و در توحّش و خشونت
غرق گشته بود، ظهور کرد.

مهرورزی در دعوت

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در طول ۲۳ سال
تبلیغ اسلام، پایه دعوت اسلامی
خویش را بر اساس اصل مهرورزی
قرار داده بود.

۱. در جریان فتح مکّه وقتی رسول
اکرم صلی الله علیه و آله متوجه شد سعد بن عباده که
پرچمدار بود، می گوید:

اَلْیَوْمُ یَوْمُ الْمَلْحَمَهِاَلْیَوْمُ تُسْبَی الْحُرَمَهُ

«امروز روز جنگ و نبرد است.
امروز روز از بین رفتن حرمتهاست.»
به حضرت علی علیه السلام فرمودند که برود و
پرچم را از دست سعد بن عباده
بگیرد.

۲. بعد از فتح مکّه، وقتی بزرگان
قریش وارد مسجد الحرام شدند، خیال
کردند که پیامبر صلی الله علیه و آله دستور قتل آنها را
خواهد داد. پیامبر صلی الله علیه و آله وارد شدند و هر
دو لنگه در کعبه را گرفتند و سپس
فرمودند: «لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ أَنْجَزَ وَعْدَهُ وَ نَصَرَ
عَبْدَهُ وَ غَلَبَ الْأَحْزَابَ وَحْدَهُ» و بعد
فرمودند: چه گمان می کنید و چه
می گویید؟ سهیل بن عمرو گفت: گمان
خوب می کنیم که تو برادر و پسر
عموی کریمی هستی. بعد پیامبر صلی الله علیه و آله
فرمودند: من به شما چیزی را می گویم
که برادرم یوسف علیه السلام گفت: «لا تَثْریبَ
عَلَیْکُمُ الْیَوْمَ یَغْفِرُ اللّهُ لَکُمْ وَ هُوَ أَرْحَمُ
الرّاحِمینَ»؛ «امروز بر شما هیچ چیزی
نیست. خداوند شما را می آمرزد که او
ارحم الراحمین است.» هر خون و مال
و پیمانی که در جاهلیت بوده است، در
زیر پای من است، مگر خدمت خانه
کعبه و سقایت حاجیان که آن دو به
اهلشان بر می گردد.

۳. در یکی از جنگها به پیامبر صلی الله علیه و آله
گفته شد که برای چه اینها را لعنت
نمی کنید؟ پیامبر صلی الله علیه و آله فرمودند: من به
عنوان رحمت و هدایت کننده مبعوث
شده ام و لعّان و لعنت کننده مبعوث
نشدم.

جلوه های مهرورزی پیامبر
اعظم صلی الله علیه و آله

۱. شوخی و مزاح

در حدیثی از پیامبر صلی الله علیه و آله است که
می فرمایند: «إِنِّی لَأَمْزَحُ وَ لَا أَقُولُ إِلَّا حَقّاً؛
من مزاح و شوخی می کنم، ولی غیر از
حق چیزی نمی گویم.»

روایت شده است که در یکی از
اوقات پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله خطاب به
پیرزن کهنسالی فرمودند: پیرزنان به
بهشت نمی روند. پیرزن گفت: چرا
آنان به بهشت نمی روند؟ رسول
خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: مگر این آیه را
تلاوت نکرده ای که می فرماید: «إِنّا
أَنْشَأْناهُنَّ إِنْشاءً فَجَعَلْناهُنَّ أَبْکاراً»؛ «ما
پیرزنان را آن چنان که خود می دانیم در
روز قیامت زنده می کنیم و آنها را به
شکل دوشیزگان در می آوریم.

یکی از اصحاب امام صادق علیه السلام
نقل می کند که روزی حضرت به من
فرمودند: مزاح و شوخی کردن شما با
یکدیگر چگونه است؟ من در جواب
عرض کردم که کم است. فرمودند: چرا
با یکدیگر شوخی نمی کنید؟ پس همانا
شوخی کردن از حسن خلق است و به
واسطه آن برادر مسلمانت را خوشحال
می سازی. بعد امام صادق علیه السلام فرمودند
که سیره پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله این گونه بود که
شوخی می کرد و با این کارش
می خواست دیگران را خوشحال
سازد.

۲. عفو و گذشت

هنگامی که قریش آزار پیامبر صلی الله علیه و آله
را به آخرین حد رساندند و هنگامی که
آن حضرت به ثقیف پناهنده شد و آن
مردم نیز عده ای از سبک سران و
اوباش خود را علیه او شوراندند،
جبرئیل علیه السلام بر وی نازل شد و گفت:
خداوند حیله و نیرنگ قومت علیه تو
و آن پاسخی که به تو دادند را شنید و
اینک فرشته کوهها را فرمان داده تا هر
چه تو درباره آنان می خواهی، به او
فرمان دهی و او اجرا کند. در این
هنگام، فرشته کوهها به آن حضرت
سلام کرد و ایشان را مخاطب خود قرار
داد و گفت: مرا بدانچه خواهی فرمان
ده که اگر خواهی دو کوه دو جانب مکّه
را بر روی آنان بخوابانم؛ امّا پیامبر
بزرگوار و با گذشت فرمود: پروردگارا!
قوم مرا بیامرز که آنان نادان اند. در نقل
دیگری است که جبرئیل علیه السلام به
پیامبر صلی الله علیه و آله گفت: خداوند به آسمان و
زمین و کوهها دستور فرموده است تا
در فرمان تو باشند؛ امّا پیامبر صلی الله علیه و آله
فرمودند: عذاب را از امّت خود به
تأخیر می افکنم؛ شاید خداوند بر آنان
توبه کند!

عایشه در وصف اخلاق رسول
خدا صلی الله علیه و آله می گوید: او نه بد اخلاق بود و
نه دشنام گوی و نه پرخاشگر و غوغاگر
در کوچه و بازار. او بدی را با بدی
مقابله نمی کرد، بلکه عفو و گذشت
داشت.

در جریان جنگ احد، دندانهای
جلوی دهان پیامبر صلی الله علیه و آله شکست و
صورتش شکاف برداشت. اصحاب آن
بزرگوار بسیار ناراحت شدند و از آن
حضرت خواستند که دشمن را نفرین
کند. پیامبر صلی الله علیه و آله به آنها فرمودند: «اِنِّی لَمْ
اُبْعَثْ لَعّانا وَ لَکِنِّی بُعِثْتُ دَاعِیا وَ رَحْمَهً؛ من
ناسزاگو مبعوث نشدم، بلکه دعوت
کننده و مایه رحمت مبعوث شده ام.»
سپس به جای نفرین دعا کردند: «اَللَّهُمَّ
اهْدِ قَوْمِی فَإِنَّهُمْ لَا یَعْلَمُونَ؛ خداوندا! قوم
مرا هدایت کن که آنان نمی دانند.

و به روایت دیگری عمر بن
خطّاب به پیامبر صلی الله علیه و آله عرض کرد: پدر و
مادرم به فدایت! ای رسول خدا!
نوح علیه السلام بر قوم خود نفرین کرد و گفت:
«رَبِّ لا تَذَرْ عَلَی الْأَرْضِ مِنَ الْکافِرینَ
دَیّاراً». اگر تو ما را نفرین کنی، همه ما
به هلاکت می رسیم. اینک ببین که بر
پشت شما لطمه وارد شده و صورتت
مجروح کشته و دندانهایت شکسته
شده، در عین حال به جای نفرین برای
دشمن دعا می کنی و می گویی: «خدایا!
قوم مرا هدایت کن؛ زیرا ناآگاه
هستند!»

۳. مساوات

«پیامبر صلی الله علیه و آله و اوصیای او علیهم السلام راه و
رسم مساوات را در روابط و مناسبات
اجتماعی سخت پاس می داشتند. رفتار
پیام آور هدایت و عدالت و منطق
عملی حضرت سراسر نشان از رعایت
مساوات داشت؛ چنان که آن حضرت
در نگاه کردن به اصحاب نیز آن را پاس
می داشت. از امام صادق علیه السلام نقل شده
است: «کَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله یُقَسِّمُ لَحَظَاتَهُ بَیْنَ
أَصْحَابِهِ فَیَنْظُرُ إِلَی ذَا وَ یَنْظُرُ إِلَی ذَا بِالسَّوِیَّهِ؛
رسول خدا صلی الله علیه و آله این گونه بود که
نگاههایش را بین اصحابش تقسیم
می کرد. پس به این شخص و آن
شخص مساوی نگاه می کرد.»

مجلس وی چنان بود که هیچ
تفاوتی میان او و اصحابش دیده
نمی شد. از ابوذر نقل شده است: «کَانَ
رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله یَجْلِسُ بَیْنَ ظَهْرَانَیْ أَصْحَابِهِ
فَیَجِیءُ الْغَرِیبُ فَلَا یَدْرِی أ